Weer eens even een berichtje van mij.

Pff, wat een gedoe allemaal… M’n cm had met m’n psychiater overlegd en die wilde eerst toch wel een beetje weten waar het over ging voordat ze een afspraak wilde maken. Dus nu heb ik een stukje geschreven voor haar wat ik naar m’n cm heb gemaild in een bijlage en zij stuurt het door naar de psychiater en dan hoor ik het wel weer.

Ik zal hier eerst even de brief neerzetten:

Hoi *psychiater*,

De belangrijkste reden dat ik je alleen wil spreken, is dat wanneer ik tegenover meer dan één hulpverlener zit, ik me heel erg geïntimideerd voel en niet meer goed uit m’n woorden kan komen… Het voelt voor mij dan heel beangstigend.

Verder, ik ben eigenlijk al maandenlang tegen niemand meer eerlijk over hoe het gaat, het lukt gewoon niet meer, ik wil mensen niet teleurstellen dat het nog steeds niet goed gaat etc. Bij *cm* durf ik het ook niet meer aan te geven, want ik wil ook haar niet teleurstellen. Iedereen vindt dat ik het zo knap doe, maar ik ben ondertussen echt behoorlijk uitgeput.
Mijn doodswens is al maandenlang sterk aanwezig (ook vóór de zomervakantie al en tijdens de vakantie ook), het is ook iets wat ik het allerliefste wil, maar ik heb niet het gevoel dat iemand begrijpt hóe graag ik het wil. Als ik het heb over euthanasie, wil ik een serieus antwoord en niet alleen maar dat ik dat kan vergeten, dat ik dat nooit zal krijgen.
En echt, ik zou willen dat ik het lef had om me op te hangen net als een vriendin van me een jaar geleden, maar ik durf het niet. “dus dan wil je het niet” zeggen mensen dan, want als je het écht wilt, doe je het en maakt de methode je niets meer uit. En ik heb helaas ook niet de kracht om te stoppen met eten en drinken.
Ik vind het gewoon heel erg moeilijk dat de hele hulpverlening is gericht op het in leven houden van mensen, ook als ze dat zelf niet meer willen. Ik wil geen hulp meer die gericht is op  leven, ik wil hulp gericht op m’n zelfgekozen dood. Ik snap ook dat jullie dat niet kunnen, maar dan wil ik worden doorverwezen naar iets/iemand die me daar wel bij kan helpen, want ik wil gewoon écht niet meer.

Met eten gaat het ook redelijk beroerd. M”n eetpatroon is al maandenlang verstoord, ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst heb gekookt en het boeit me ook niet zoveel, als ik mezelf op die manier langzaam kapot kan maken, vind ik het ook wel best.
In m’n hoofd ben ik ook steeds bezig met dat ik moet afvallen, laatste keer bij de diëtiste was ik aangekomen en ik schaamde me echt… (Ik had haar teleurgesteld én ik had gefaald, zo voelde dat). Nu moet ik van mezelf zorgen dat ik de volgende keer wel af ben gevallen. Ik sta iedere ochtend en avond op de weegschaal en als het teveel is, eet ik een dag minder of probeer nog meer te bewegen. Ik wil gewoon niemand teleurstellen, dus moet ik afvallen. De laatste twee keren keren dat ik naar de diëtiste moest, heb ik de week ervoor heel weinig gegeten, zodat het gewicht niet te hoog uit zou vallen.

Het is teveel allemaal, ik trek het niet meer, de hele adag door voel ik me rot en moe en dat al maandenlang. En ja, ik ga wel door met al m’n activiteiten, maar echt plezier beleef ik er niet meer aan. Elke ochtend als ik dan toch weer wakker word, dan baal ik, ik wil ook echt niet meer.
Vriendinnen snappen me niet, want als je echt dood wil, dan doe je het toch gewoon… En als je al 5 pogingen gedaan hebt, wil je het dan wel écht? dat is wat ik dan van ze te horen krijg, ik word dus gewoon niet geloofd en dat doet pijn.
Het liefst zou ik mezelf helemaal kapot snijden, maar ik moet ook kunnen zwemmen, want zonder beweging val ik niet af. Dus ik houd het in, maar het komt er ook nergens uit…

Bij *psychologe* durf ik dingen niet te zeggen, omdat ik dan bang ben dat *cm* het hoort en boos wordt dat ik niet eerlijk ben geweest over hoe het gaat. En ik kan er niet mee omgaan als mensen boos op me zijn.

Heb ook weer paniekaanvallen + hyperventilatie en voel me heel erg onrustig en gejaagd. Ik kan me bij een boek of tv-serie ook niet goed concentreren, lees of kijk het wel, maar aan het eind snap ik meestal nog steeds niet hoe het nou zat…

Ik wil niet lastig zijn of tijd vragen en ik vond het erg moeilijk om te vragen of ik een gesprek met jou kon krijgen. Ik zit gewoon heel erg in de knoop en kom er ook niet meer uit. Ik durf het eigenlijk helemaal niet aan te geven, maar m’n blokfluitdocente heeft me min of meer overgehaald om toch aan te geven hoe het écht gaat, dus dat probeer ik nu…

Groetjes,
*Lunatic*

Dit was dus wat ik heb opgeschreven voor haar, ik heb het ook verstuurd, maar heb daar nu ergens ook alweer spijt van… Ik doe moeilijk door te vragen om een gesprek met m’n psychiater alleen en ik ben lastig en stel me aan etc. En ik ben heel erg bang dat als m’n psychiater dit gelezen heeft, ze alsnog zegt dat ik dit maar verder met m’n cm of psychologe moet bespreken. Grote kans dat ze dat ook echt doet, denk ik en ik weet niet of ik zo’n afwijzing dan wel kan hanteren… Het zorgt allemaal voor behoorlijk veel spanning.

Morgen weer vrijwilligerswerk, vorige week ging het niet door, docente was ziek, dus toen had ik een rustige dag, alleen blokfluitles, want accordeonensemble ging ook niet door ‘s avonds.
Afgelopen zondag naar de housewarming van m’n zusje+man geweest, was best gezellig, maar was ook blij toen ik weer terug kon met de trein. Ik was heen met m’n ouders mee gereden, maar dat gekibbel daar word je soms ook simpel van…
Maandag heb ik weer gesprek gehad met psychologe, over vroeger gehad en ruzies thuis, dat m’n vader snel geïrriteerd was en meer van dat soort dingen. Maar daarna voel ik me zo rot dat ik negatieve dingen over m’n ouders heb gezegd… Het is moeilijk, m’n hoofd is overvol en ik ga maar door, maar ben echt ontzettend moe. Nou ja, dat is m’n eigen schuld, ik pak m’n rust niet, dus daar gaan we verder niet over zeuren…

Dit was voor nu weer even een berichtje over hoe het er nu voor staat, ik houd jullie op de hoogte, ik hoop dat ik toch een gesprek met de psychiater kan krijgen, maar ik vrees het ergste…

Zo, nog even een logje voor het slapen gaan.

Vanochtend zou ik eigenlijk accordeonles hebben, maar de docente was ziek. Toen ben ik maar meteen gaan zwemmen en daarna naar m’n moeder geweest, gezellig gekletst, kerstboom afgetuigd en een eindje gewandeld.
Op weg naar het zwembad, belde m’n casemanager, niet opgenomen, want ik liep langs een drukke weg en dan versta ik degene aan de andere kant vd lijn toch niet. Terwijl ik aan het zwemmen was, belde ze ook, zag ik toen ik klaar was met zwemmen. En uiteindelijk ‘s middags bij m’n moeder belde ze nog een keer en was ik in de gelegenheid om op te nemen (driemaal is tenslotte scheepsrecht ).

Tsja, het is afwachten nu. In principe is het beleid daar dat bij een gesprek met de psychiater altijd een casemanager aanwezig moet zijn. Er kan wel een uitzondering gemaakt worden, maar dan hangt het ervanaf waar het over gaat (en dat wilde ik tegen m’n cm dus juist niet zeggen), als het puur psychiatrisch is, dan kan het wel, maar als het ook is dat ik bv. een klacht heb over m’n cm, dan wordt het moeilijker, want dat moet je toch met de persoon zelf zien uit te praten. In ieder geval gaat ze met de psychiater overleggen en dan hoor ik nog van haar, maar dat kon wel volgende week worden… Wat een gedoe zeg. Misschien had ik gewoon moeten zeggen dat het puur psychiatrisch is, maar ja, indirect heeft het natuurlijk ook wel wat m’n cm te maken… En ik weet heus wel dat ze toch de dingen bespreken in een team, maar ik wil gewoon zo graag een keertje met de psychiater van gedachten wisselen en weten hoe zij in bepaalde dingen staat…

Morgenochtend weer vrijwilligerswerk, het is leuk om te doen, maar het maakt me ook heel onzeker, onzeker of ik het wel goed doe, of ik wel kan bieden wat ze van me verwachten. Ik heb geen enkele opleiding gevolgd om les te kunnen geven, doe ik het dan wel goed? Die mensen betalen een kleine bijdrage voor de lessen, maar kan ik hen dan wel de kwaliteit geven die ze verdienen? Ik weet het niet, ik doe maar wat en hoop dat het goed is.

Verder ga ik maar door, vanavond weer veel teveel koekjes gegeten op de bank, dus ik zal niet blij worden vd weegschaal vanavond… *zucht*. Ik kan gewoon m’n spanningen niet goed onder controle houden, zou het liefst mezelf helemaal kapot willen snijden, maar moet ook kunnen blijven zitten, anders is m’n gewicht helemaal niet meer te controleren en kom ik weer veel te veel aan…

Morgenmiddag blokfluitles, heb ik wel zin in  En morgenavond als het goed is accordeonensembles, tenzij m’n docente nog steeds ziek is, ik merk het wel.

Voor nu laat ik het hierbij, dit was weer even een update en ik ga lekker m’n bedje opzoeken (en lekker warm onder het dekbed nog even m’n boek uitlezen, hij is erg spannend!).

Allereerst allemaal nog de beste wensen voor het nieuwe jaar!

Inmiddels is het alweer 10 januari, de kerstvakantie is afgelopen en de activiteiten zijn weer begonnen. Het valt me best wel zwaar, ik heb het gevoel nog niet echt bijgekomen te zijn, nog niet echt weer goed opgeladen te zijn om er weer tegenaan te kunnen.
Gisteravond was er weer blokfluitensemble, daarna heb ik nog een poosje met m’n docente gepraat (en ondertussen ook nog gehuild…) en daarna heb ik min of meer met haar afgesproken dat ik zou gaan kijken of ik een afspraak kan krijgen met m’n psychiater… Heb dus gisteravond m’n casemanager gemaild met de vraag of ik een afspraak met de psychiater kan krijgen… Heb er nog geen antwoord op, hoop wel dat ze nog antwoord geeft, want ik weet dat ze eigenlijk niet zo van het mailen is… Maar ik wil gewoon echt een keer met de psychiater praten, zonder iemand anders erbij, ook m’n cm niet. Bij m’n cm durf ik gewoon niet te zeggen hoe het echt gaat en daardoor ook niet bij de psychologe, want ik kan niet daar iets anders vertellen dan ik tegen m’n cm doe… (vind ik dan).

Ik wil mensen niet tot last zijn en ik wil niet dat mensen zich zorgen om mij maken… Het enige wat ik echt wil, is iets wat ik maar niet voor elkaar krijg en dat is dood. Maar ja, dat is me blijkbaar niet gegund… Het is verder echt verstand op nul, blik op oneindig en maar doorgaan en er verder niet teveel bij na proberen te denken. En eerlijk gezegd is het gewoon heel erg zwaar. Was er maar gewoon een pil van Drion beschikbaar… Ik zou ‘m echt acuut nemen. Het enige wat ik dan wel echt heel erg vind, is dat m’n kat dan alleen achter blijft… Maar verder, laat mij maar lekker doodgaan, gewoon inslapen en niet meer wakker worden…

Morgenochtend weer accordeonles, ik heb te weinig geoefend, maar we zullen wel zien hoe het gaat. Daarna zwemmen en dan weer eens bij m’n moeder langs.

Afgelopen week was m’n broer”tje” nog jarig, dus daar zijn we nog naartoe geweest, was gezellig! En 1 januari was een vriendin jarig, dus daar ben ik 2 januari langs geweest, was ook gezellig en met nog een vriendin samen toen lekker gefloten met z’n drietjes. Helaas is afgelopen week haar schoonmoeder onverwachts overleden, heel verdrietig, maar ook zo moeilijk, waarom gaan mensen dood die nog willen leven en waarom leef ik nog steeds terwijl  ik echt dood wil?!

Maar goed, ik ga stoppen en lekker tv kijken (“the devil wears prada”). Fijne week allemaal!

Oke, ik heb m’n log al veel te lang verwaarloosd, mede natuurlijk door al het gedoe van de migratie van web-log.nl naar weblog.nl, waardoor ik een poos ook niet heb kunnen schrijven (of nou ja, wel kunnen schrijven, maar niets kunnen posten…). Geen idee wie hier nog wel eens meelezen, maar daar kom ik vanzelf wel weer achter

Het is nu 31 december, oudjaarsavond.
Het is lang geleden dat ik echt op papier heb gezet voor mezelf hoe het gaat, ik heb wel een paar mensen gemaild, maar verder weet niemand hoe het nu echt gaat.
Maar ik ga toch weer proberen om hier mijn plekje van te maken en m’n gedachten te spuien.

En dan nu? Hoe gaat het?
Tsja, daar zijn verschillende antwoorden op te bedenken. Gisteren was hier nog een vriendin en die vond me energieker en dacht dat het een stuk beter ging en weet je, ik laat mensen ook maar lekker in die waan, want dat is toch wat ze willen horen, ze willen niet horen dat het nog steeds moeilijk gaat en dat je nog steeds het liefste dood wilt… Maar feit is dat dat laatste nog steeds heel erg op de voorgrond staat. En dat al maandenlang en dat is gewoon zwaar…

Een aantal maanden terug weer een keer behandelplanbespreking gehad met casemanager, psychiater en ouders, niet veel bijzonders, cm had verteld dat het wel redelijk gaat, dat m’n doodswens naar de achtergrond is etc. Wel even op de voorgrond heeft gestaan toen die vriendin van me zelfmoord had gepleegd. We hadden van tevoren een hele evaluatie gemaakt van hoe het gaat en ik heb ook gewoon geen zin meer om eerlijk te zijn tegen m’n cm. Ze kan me toch niet helpen en dan heeft het al helemaal geen zin als ik zeg dat het nog steeds heel erg moeizaam gaat. En ja, voor de buitenwereld lijk ik het ook goed te doen, ik houd m’n huisje schoon, heb m’n activiteiten/daginvulling, goede sociale contacten etc. Maar ondertussen is het een feit dat ik het liefste nu ter  plekke dood neer zou willen vallen. En waarom ik er dan nog ben? Omdat ik nog steeds hoop een keer rustig te kunnen inslapen en nooit meer wakker te worden.

Ondertussen is het nu ook in m’n hoofd zoiets van: ik ben klaar met hulpverlening gericht op leven, want ik wil niet leven, ik wil dood en ik wil hulpverlening gericht op de dood, maar ja, dat durf ik natuurlijk niet tegen de hulpverlening te zeggen en heeft ook geen zin, want ze zijn altijd gericht op leven, ook als de dood voor iemand beter zou zijn… En dat is zo vermoeiend. En ik ben het ook zat om mensen tegen te moeten spreken dat als ik echt dood wil, de methode me niet uit zou makken. Het is gewoon echt niet waar, maar ik begin nu wel steeds meer te beseffen dat ik niet op een humane manier zal kunnen gaan en dat doet al heel veel pijn.

M’n casemanager denkt dat het allemaal wel goed gaat, ze vroeg bij het laatste gesprek hoe het nu was met m’n doodswens, met oud & nieuw en verjaardag in vooruitzicht, heb alleen maar gezegd “hetzelfde”, wat zij invulde met “niet op de voorgrond”, maar ik bedoelde hetzelfde als al die maanden al, wat ik haar toen al niet heb verteld… En daarbij, het heeft toch geen zin dat ze het weet, want ze kan er niets mee, dus ik vind het wel prima zo, laat mensen maar denken dat het allemaal prima gaat.

Ik maak mezelf in gedachten nog steeds helemaal gek, met het invullen wat mensen van me denken en situaties en gebeurtenissen niet los kunnen laten en maar blijven herhalen in m’n hoofd etc.

Sinds een aantal weken heb ik nu ook gesprekken bij een psychologe, uit het team waar ook m’n cm bij hoort. Maar ook daar ben ik niet altijd geheel eerlijk over hoe het gaat, want dan weten m’n cm en psychiater het ook en daar heb ik geen zin in. Pfff, hoezo teveel denken?

Ook trekt het snijden heel erg, maar ja, ik moet wel kunnen blijven zwemmen, want ik moet nog steeds afvallen…
Wat betreft het afvallen overigens, het stagneert, maar ik moet ook wel eerlijk zeggen dat ik inmiddels al maandenlang geen fatsoenlijk eetpatroon meer heb, kan me niet eens herinneren wanneer  ik voor het laatst gekookt heb. En eigenlijk interesseert het me ook niet verder, hoe eerder ik mezelf kapot heb, hoe liever. En ook daar weten m’n hulpverleners en ook m’n diëtiste niets van af. Laatste keer bij de diëtiste was ik iets aangekomen, maar goed, had ook een moeilijke periode gehad: ik heb namelijk één van m’n lieve schatten in moeten laten slapen: L*una, ik heb haar en T*ammy tegelijk gekregen toen ze kitten waren, maar ze is ziek geworden en uiteindelijk konden ze niets meer voor haar doen en heb ik haar dus in moeten laten slapen. Heel verdrietig en toch voel ik op zo’n moment ook een soort van jaloezie, want ging het bij mensen ook maar zo makkelijk… Het is gewoon allemaal heel erg moeilijk.

Laatst waren hier voor m’n verjaardag twee vriendinnen van blokfluit en toen kreeg ik al te horen: “maar als je al 5 pogingen hebt gedaan die zijn mislukt, wíl je dan wel echt dood?”. Ik word er zo moe van dat mensen me niet gewoon geloven. Ja, ik wil echt dood en er is ook niets dat ik liever wil! Waarom moet ik me toch steeds blijven verdedigen?! Zij hoeven toch ook niet steeds te verdedigen dat ze willen leven?! Nou ja, wel even met m’n moeder over gehad dat ze dat zeiden en toen zei m’n moeder al: “gewoon niet teveel met ze erover hebben”. M’n moeder gelooft wel dat ik écht dood wil, maar ja, zij kan er natuurlijk nooit vrede mee hebben…

De laatste blokfluitles voor de vakantie zat ik er ook echt doorheen, moest ook huilen, uiteindelijk hebben we gewoon maar lekker wat gespeeld en verder neit te moeilijke dingen gedaan. Maar m’n blokfluitdocente is ook de enige aan wie ik heb laten merken dat het helemaal niet zo geweldig gaat. M’n zangdocente gaat er toch al min of meer vanuit dat het nu goed gaat en ik laat mensen ook graag in die waan, ze hebben er toch niets aan om te blijven horen dat het een ontzettende strijd is en op moment ook wel een heel erg eenzame strijd… Mensen willen toch liever horen dat het “goed” gaat, wat dat dan ook is…
En eerlijk gezegd heb ik inmiddels geen hoop meer dat het nog goed gaat komen ooit…
Denk soms dat ik misschien eens zou moeten proberen met m’n psychiater te praten, maar dan komt m’n cm ook weer te weten dat het helemaal niet zo gaat als ik zeg dat het gaat… Pfff, lekkere hersenspinsels…

Daarbij is er een hoop gedoe en onduidelijkheid met hulpverlening: komende zomer moeten ze hun gebouw uit en er komt ook geen nieuw pand, het is de bedoeling dat ze meer in de wijk gaan zitten. In verband daarmee zijn ook de wijken opnieuw verdeeld onder de teams en dat betekent dat ik begin komend jaar overgedragen ga worden aan een ander team: het team van m’n cm krijg het noordelijke deel vd wijk en dat andere team het zuidelijke en daar val ik onder, eerder hadden deze teams cliënten uit beide delen vd wijk. Nou vind ik een andere cm niet zo erg, maar dat andere team heeft een mannelijke psychiater… Maar goed, voor nu weet ik toch niet meer dan dit, dus kan er verder wel over gaan piekeren maar dat heeft totaal geen zin.

Ik ga zo mijn bed maar eens opzoeken. En ik wens iedereen natuurlijk een heel mooi uiteinde & een heel goed begin van het nieuwe jaar! (En ik hoop in het nieuwe jaar de draad weer op te pakken wat betreft bloggen!)

Vanmiddag weer een gesprek gehad met m'n casemanager.

Allereerst gehad over het feit dat ik naar de kaakchirurg moet en daar vreselijk tegenop zie… Ik had maandag controle bij de tandarts en wat ik al vreesde, is inderdaad waar: er komt een verstandskies door, waar geen plek voor is en waar al een gat in zit omdat ik het daar niet gepoetst krijg. En dus moet ik nu over 1,5 week naar de kaakchirurg en lig ik daar nu al wakker van…
Ze kan het mooi zeggen: daar moet je nu niet van wakker liggen, dat helpt niet. Nee, dat weet ik ook wel, maar het lukt me ook niet om er niet aan te denken… Het speelt constant door m'n hoofd en ik ben echt bang, neem ook wat meer oxazepam, want anders red ik 't niet.
M'n moeder gaat als het goed is wel mee naar de kaakchirurg, want anders durf ik echt niet. Ik weet gewoon niet wat ik kan verwachten, heb alleen maar ooit een paar gaatjes gehad… Ik ben gewoon bang voor de pijn. Want tandartsen etc. zeggen zo vaak dat het wel meevalt en dat ze het goed verdoven, maar dan hoor je nog verhalen over hoeveel pijn het doet…
Het ironische is natuurlijk wel dat juist ik wel tegen pijn zou moeten kunnen (daarvan getuigen alle littekens op m'n armen wel), maar ja, deze pijn kun je niet zelf controleren en als je snijdt, kun je dat wel. Maar ja, om nou een mesje mee te nemen om dan te kunnen snijden als het echt niet gaat, is ook weer zowat…
Ze gaf me overigens nog wel de tip om iets van een walkman mee te nemen eventueel, dan hoef je niet al die enge geluiden te horen, maar goed, ik zie nog wel wat ik ga doen. Het is wel een feit dat dit m'n doodsgedachten behoorlijk aanwakkert (niet zo raar als je bedenkt dat die al aangewakkerd worden als ik alleen al maar op controle hoef). Maar goed, het is nog redelijk te hanteren nu.

Verder hebben we het nog over m'n doodswens gehad, ook dat ik het gevoel heb me te moeten verdedigen. Ze zei ook dat het feit dat ik wel zeg dat ik dood wil en het verder nu niet doe, helemaal niet betekent dat ik het dan niet zou willen. Dat is net zo'n verouderde opvatting als de opvatting dat mensen die erover praten, het niet zullen doen. Of als de opvatting dat mensen die dat zeggen alleen maar aandacht willen trekken… En tsja, ik weet het, een humane manier ga ik niet voor elkaar krijgen, want psychiatrisch is er geen reden om me tegen te houden, dus ja, me helpen gaat het dan al helemaal niet worden… Heb overigens wel gezegd waarom ik het kla*verb*lad niet zie zitten en dat ik de zin er niet van zie. Dus dat is ook weer duidelijk.

Daarna hebben we het er nog over gehad dat m'n moeder eigenlijk vind dat ik meer hulp nodig heb, ook mbt m'n doodswens. En nou wil het geval dat er als het goed is per september een vrouwelijke psycholoog in opleiding bij het team van casemanager komt, dus waarschijnlijk gaan we maar eens kijken of ik daar misschien nog wat mee geholpen kan worden… Tis nog niet zeker, want ze weet nog niet precies wat die psychologe wel of niet kan etc. Maar misschien kan ik er wat aan hebben en met een beetje geluk heeft ze als ze in september bij het team komt werken, nog geen wachtlijst…

En hoe gaat het verder? zorgen om m'n moeder… Ze is al een aantal weken ziek thuis van d'r werk en ze kunnen maar niet uitvinden wat het is… Ik ben altijd bang dat het iets ernstigs is, maar ja, aan de andere kant dan zouden ze het nu wel gevonden moeten hebben.
Nog steeds veel aan het zwemmen en regelmatig bij m'n moeder langs, af en toe gaat ze ook mee zwemmen, maar ja merkt dat ze gewoon veel sneller moe is dan normaal. Ben wel weer aan het proberen om muziek te maken en het leidt wel af, maar ik moet me er wel echt toe zetten. Nou ja, misschien als de lessen weer beginnen dat ik dan weer een beetje in een ritme kom. Verder ben ik gewoon moe, maar dat gaat wel weer over. Ik ga nu even naar de wc en dan verder naar de film op RTL4 kijken. Zal proberen om binnenkort weer eens op jullie logjes te komen… Ben ondertussen ook nog aan het uitvogelen hoe Facebook nu weer werkt… Ik begin een beetje achter te lopen met al die dingen, was al blij dat ik Hyves zo'n beetje snapte, maar goed, komt vast wel goed En straks gaat weblog ook nog verhuizen, hoop dat ik er dan nog uit kom…

O ja, ik krijg het nog niet voor elkaar om het mailformulier weer werkend te maken….

Hier dan eindelijk weer eens een berichtje van mij… Ik ga echt proberen weer wat regelmatiger wat te posten. Dank jullie voor alle reacties!

Ik ben het zo zat dat iedereen beter denkt te weten hoe ik me voel en wat ik wil dan ikzelf.
Ik weet wat ik dolgraag wil: ik wil dood. En het is niet dat ik zo ontzettend ongelukkig ben, maar het is ook niet zo dat omdat het allemaal wel redelijk gaat, ik niet meer dood wil. Mensen kunnen zeggen dat ik die doodswens al zo lang heb dat ik x91m eigenlijk gewoon niet los wil laten, dat vind ik allemaal best, mensen mogen denken wat ze willen, maar het zou wel fijn zijn als mensen gewoon zouden geloven dat ik meen wat ik zeg en ze mijn wensen niet constant in twijfel zouden trekken.

Omdat ik toevallig niet op een vervelende manier dood wil gaan, verschuil ik me daar volgens anderen achter en zou ik dus helemaal niet dood willenx85 Hoe kunnen ze dat weten? Kunnen ze in mijn hoofd kijken? Ik ben het moe om mijn wensen en gedachten steeds te moeten verdedigen.

Mijn hulpverleenster denkt geloof ik ook dat ik niet weet wat ik wil en wil eigenlijk dat ik een poosje naar x93het Kl*averb*ladx94 ga, een bezinningshuis hier in de stad voor mensen met een doodswens. Je kunt daar max. een jaar blijven en beslist dan of je door wilt leven of niet. Alleen al het feit dat ze het hierover heeft, betekent dat ze het niet snapt: ik twijfel niet over wat ik wil, het enige is dat ik de mogelijkheid niet heb om het op een x93prettigex94 manier te doen, anders had ik het al gedaan. Het slaat nergens op, na dat verblijf zou ik dan toch precies met hetzelfde probleem zitten?! Want ja, me
helpen met mx92n zelfmoord of me euthanasie geven dat doen ze toch nietx85 Waarom is de hulpverlening toch zo gericht op het in leven houden van mensen?! Ik word er zo moe vanx85

Mx92n hulpverleenster heeft nu zoiets van x93er is geen psychiatrische reden om je tegen te houdenx94, maar ja, helpen doen ze ook nietx85 Ze zei laatst wel dat ze hoopt dat ik mensen wel de kans zal geven om afscheid van me te nemen en dat ik ervoor zorg dat mx92n katten goed terecht komenx85

En echt, ik zou willen dat ik het lef had van die vriendin die zich in februari op heeft gehangen, maar dat heb ik niet. En daarbij wil ik liever niet dat mx92n ouders me zouden vinden. Kon ik maar gewoon rustig inslapen en niet meer wakkerwordenx85
En hoe gaat het verder? Anderhalve week geleden weer naar de dixebtiste geweest, was weer een paar kilo kwijt, dus dat gaat de goede kant op Ik had ook even wat kleren onder mx92n bed vandaan gehaald, had wat topjes nodig en die passen weer, dus heel erg fijn! En ik heb ook een paar rokken gevonden die ik nu wel weer aankan, binnenkort maar eens kijken wat ik ga doen met de kleren die nu echt te groot zijnx85

Ben nog steeds veel aan het zwemmen en wandelen. Muziek maken wat minder op moment, maar goed. Het weekend van de 23e naar de verjaardag van mx92n zusje geweest, was gezellig. Ik was met de trein, want ik moest eerst nog ergens anders heen. Ik moest vanuit Den Bosch naar mx92n zusje in Elst, is een rechtstreekse verbinding, alleen had de trein vertraging en dus besloten ze om
vanaf Nijmegen direct door te gaan naar Arnhem, zonder te stoppen in Elst, allemaal prima, ware het niet dat ze het vergaten om het even om te roepen in de treinx85 Grrr! Dus vanuit Arnhem weer de trein terug naar Elst, mocht nog snel instappen bij de machinistx85

In Den Bosch had ik een fotoshoot voor de V *i*v*a, daar sta ik deze week in (in nummer 33), in een artikel over vrouwen die een zelfmoordpoging hebben gedaan.

Zondag de 24e is er een heel lief vriendinnetje hier geweest, was heel erg fijn om haar weer eens te zien en te spreken!

Op tv is nu weer elke avond x93in therapiex94, erg leuk! En er zijn weer nieuwe afleveringen van x93Housex94 op SBS6.

Twee weken terug is mx92n casemanager weer geweest, we hebben het alleen maar over koetjes en kalfjes gehad. Ik heb ook geen zin meer om het over andere dingen te hebben. Ze snapt me toch niet en ik heb geen puf meer om te proberen het uit te leggen.

Het gaat gewoon niet. Ik wil xe9cht het liefste dood en als er een pil van Drion zou bestaan, zou ik x91m acuut nemenx85 Ik weet dat ik dan heel veel mensen verdriet doe, maar ik kan gewoon echt niet meer. Ik ben moe en heb geen zin meer om muziek te maken of iets anders te doen. En ja, ik blijf wel bezig, maar waarom? Waarvoor? Het heeft allemaal geen zin. Ik verlang terug naar mx92n oude
psych, maar ja, weinig aan te doen.

Natuurlijk wil ik euthanasie, maar daar werken ze vanuit de ggz sowieso al niet aan mee en ik ben er daar sowieso x93niet erg voor aan toex94x85 Hoe oneerlijk. Hoe kunnen anderen nu voor mij bepalen of het leven wel of niet leefbaar isx85?! Ik zou nog steeds het liefst alles kapot snijden, maar dan kan ik niet zwemmen en dan val ik niet af, dus dat is ook geen optie.

Terwijl ik dit zit te typen, zit ik in de trein, op weg naar een lieve meid. Over twee weken is de vakantie alweer afgelopen en beginnen de muzieklessen weer, maar ik heb echt veel te weinig geoefend. Ik ben gewoon te moe en zit teveel verstrikt in mx92n eigen gedachten. Ik mis mx92n fluitdocente ook wel, ze heeft wel gezegd dat ik mag bellen of langskomen als het me te hoog zat, maar ik wil haar ook niet lastigvallenx85 pfff. Hoe moeilijk kan iemand het zichzelf
maken?! Ik ga het hierbij laten, fijn weekend alvast allemaal!

Allereerst: wie geen behoefte heeft aan negativiteit of iets dergelijks, die kan dit maar beter niet lezen… Ik moet gewoon ergens iets kwijt en wil er niemand mee lastigvallen, dus schrijf ik het hier in de hoop dat het iets oplucht. Ik wil mensen niet lastigvallen met mijn gedachten en m'n tranen…

Dit schreef ik net voor mezelf op, maar het helpt me niet meer genoeg als ik het alleen voor mezelf opschrijf, ik wil dolgraag een arm om me heen of iemand die met me praat, maar ik vind het te eng om er zelf om te vragen…:
??
"Ik weet het allemaal niet meer. Ik weet niet wat ik moet doen, wat ik nog kxe1n doen om het beter te laten gaan, ik ben gewoon op. Ik ben zo moe, ik wil gewoon dat het leven stopt, dat ik ga slapen en niet meer wakker word. Ik kan niet meer, echt niet meer. Ik wil hulp met m'n dood en geen hulp die erop gericht is mij in leven te houden. Het is gewoon klaar. Ik wil geen gesprekken meer gericht op de toekomst, ik wil gesprekken gericht op m'n dood. Het wordt niet beter en dat zal het ook nooit worden, waarom begrijpt niemand dat toch?! Ik wou dat ik me op durfde te hangen, maar ik ben bang voor de pijn, voor de paniek. Pillen slikken lukt niet meer, na alle herinneringen aan m'n laatste poging en het overgeven. Ik zou willen dat ik iemand durfde te mailen, maar ik wil ook weer niemand lastigvallen. En het enige wat m'n hulpverleenster kan bedenken, zijn non-suxefcideafspraken en daar ben ik ook echt helemaal klaar mee."

Het gaat gewoon allemaal niet zo lekker.
Woensdagochtend had ik pianoles van m'n blokfluitdocente bij haar thuis. Ze vroeg hoe het ging en ik begon meteen te janken… Nou ja, uiteindelijk was de les wel prima. Toen vroeg ze daarna of ik nog een kopje thee wilde en hebben we nog ruim een uur zitten praten. Dat was echt heel erg fijn, gewoon heel open en eerlijk over het leven, m'n doodswens, m'n zelfmoordpogingen, m'n opnames. Ze had al via de mail aangeboden dat als ik omhoog zat, ik altijd even mocht bellen of langskomen… Echt heel erg lief. Maar ja, ik en aandacht voor mezelf vragen, dat lukt me dus vaak niet, nu ook niet. Ja, ik zou haar dolgraag willen mailen of ze morgen toevallig ergens tijd heeft, maar ik wil ook weer niemand met mijn problemen opzadelen… Het is gewoon moeilijk.

Vanmiddag blokfluitles gehad, ging wel goed en vanavond accordeonensembles, dat ging ook wel redelijk. Maar nu, ik kan alleen nog maar janken, ik weet het even niet meer, maar goed, komt wel weer, ooit.????

En ik moet nog even iets heel anders kwijt:

Heb vanochtend weer geholpen met de Nederlandse les voor buitenlanders. In hetzelfde gebouw zit o.a. ook een basisschool en iemand daar in groep 8 had blijkbaar een spreekbeurt over slangen gedaan en er was ook een man die een slang van thuis had meegenomen. Die kwam die ook even bij ons laten zien. Dat was wel heel erg gaaf (heb de slang zelf ook vastgehouden!). Maar wat ik eigenlijk even kwijt moet: die man heeft dus ook een krokodil (hoe verzin je het…) en wat doet 'ie dan? Hij gaat naar supermarkten kijkt naar advertenties waar gratis jonge katjes worden aangeboden, gaat er naartoe en zegt dat 'ie op een boerderij hier ergens in de buurt woont, neemt de katjes mee en voert ze aan z'n krokodil! O, ik was echt zxf3 ontzettend kwaad en met mij nog een aantal anderen… En dan durft die man ook nog te beweren dat 'ie geestelijk helemaal in orde is…?! Echt belachelijk! En tsja, als buurtkatten toevallig in zijn tuin komen, hebben ze ook pecht, want dan pakt de krokodil ze dus ook. En ja, als je dat niet wilt, moet je maar zorgen dat je katten niet buiten komen… Hoe asociaal kun je zijn?!

Tot zover dit logje…

Het is alweer een maand later en ondanks m'n goede voornemen om wat regelmatiger te gaan schrijven, is het nog niet echt gelukt…
Dank voor jullie reacties…

M'n ouders zijn inmiddels al twee weken op vakantie, komende zaterdag komen ze thuis en daar kijk ik wel naar uit
Heb inmiddels ook nog twee gesprekken met m'n casemanager gehad, maar dat was verder niet heel veel boeiends.

Zometeen ga ik nog met een lieve vriendin naar een concert op de muziekschool, ben benieuwd!
M'n dagen verlopen op zich wel goed, ik zwem nog steeds veel, wandel ook veel, maak muziek en lees af en toe wat. Het gaat nog steeds allemaal vrij moeizaam, maar ja, niets aan te doen.
Ik huil mezelf nog steeds regelmatig in slaap en voel me gewoon moe en verdrietig…

Maar, ik ben afgelopen week weer bij de dixebtiste geweest en ik was weer afgevallen! Ik was zxf3 blij! Mensen beginnen het nu ook aan me te zien en dat is wel heel erg fijn

Met m'n cm heb ik het verder niet over m'n doodswens en -gedachten. We hebben het over koetjes en kalfjes en dat was het wel. Ik heb ook geen zin om aan te geven dat het eigenlijk gewoon niet gaat, omdat ik geen zin heb in non-suxefcideafspraken en gedoe… Het liefst van alles zou ik echt gewoon dood zijn en als er een pil van Drion zou bestaan, zou ik 'm acuut nemen…
En ja, ik zou euthanasie willen, maar sowieso werken ze daar vanuit de ggz al niet aan mee, dus ja, waar moet je dan terecht?
Ik zoek nog vaak methoden voor zelfdoding op, maar ik wil een 'zachte' dood, gewoon rustig inslapen en niet meer wakker worden, ik wil niet eerst pijn hebben of iets dergelijks. Maar ja, de pest is nu juist dat met alle keren dat ik pillen heb geslikt en hoopte op een zachte dood, het is mislukt. Pfff… Het is vermoeiend allemaal. Ik pieker veel te veel en kan ook lang niet altijd meer vrolijk doen, m'n energie begint echt op te raken… En ik weet gewoon echt niet hoe lang ik het nog volhoud. Maar goed, voorlopig ben ik er nog wel hoor

Met zangles zijn we bezig voor de afsluiting in juni, op vaderdag. Ik weet nu ook welk nummer ik ga doen: "windmills of your mind". Dat was een titel die m'n moeder nog te binnen schoot en aangezien we een nummer moeten doen wat je vader heel erg mooi vond (of wat je aan je vader wil laten horen), is het deze geworden. De afsluiting van zangles is namelijk op vaderdag, dus vandaar dit thema/deze opdracht…

Verder een week later hebben we de afsluiting van accordeon, dus dat is ook leuk.
En op dezelfde dag dat ik afsluiting van zangles heb, moet ik begin van de middag eerst nog even blokfluiten met een aantal jongeren, dus dat is wel leuk

Gisteren ben ik nog gezellig bij een vriendin op bezoek geweest, was fijn. Lekker gekletst etc.
En verder is m'n blokfluitdocente dit jaar 40 jaar in dienst en dus gaan we daar ook nog het een en ander voor doen. Dus genoeg te doen wat dat betreft!

Maar ik ga er weer mee stoppen, moet m'n spullen nog bij elkaar zoeken, dan zometeen vriendin van de trein halen en dan concert, ben benieuwd!

Vanmiddag gesprek gehad met m'n casemanager… Weer veel stof tot nadenken…

Over gehad dat ik moe ben, maar dat vond zij niet echt, want vorige keer was ik zo actief geweest in het huishouden en bruiste ik van de energie etc., dus ja, het kon geen lichamelijke moeheid zijn en ach ja, daar ga ik dan weer niet tegenin.
Gezegd dat ik nog zoveel mensen moet mailen en me daar schuldig over voel. Toen ze vroeg waarom ik ze niet mail, zei ik "omdat ik niet weet hoe ik kan mailen hoe het gaat zonder al te negatief over te komen". Toen maakte ze daar weer heel iets anders van en ik had eigenlijk niet de kracht om daar tegenin te gaan. Ze dacht dat ik als het goed gaat misschien gewoon niet weet wat ik moet mailen, omdat ik zo gewend ben om te mailen als het slecht gaat… Dat ik niet weet hoe ik positieve dingen moet mailen, maar dat is het helemaal niet, heb wel gezegd dat dat het volgens mij niet was, maar weet niet of ze overtuigd is…
Verder gehad over vriendschappen, ik maakte de opmerking dat een vriendschap voor mij eigenlijk net zoiets is als trouwen: "in goede en slechte dagen tot de dood ons scheidt". Zij vond dat dat niet klopt, maar ja, ik heb het altijd al zo gevoeld en ook al laten vriendinnen me in de steek, ik blijf wel van ze houden. Toen vroeg ze wat voor mij dan "houden van" is… Weet ik veel… Hoe omschrijf je zoiets?

We hebben het gehad over horizontale en verticale loyaliteit. Verticaal is de loyaliteit naar je familie toe, die blijft altijd. Horizontaal staan de gelijkwaardige relaties, vrienschappen en die komen en gaan… Maar ja, dat vrienschappen kunnen eindigen, is iets wat ik eigenlijk niet kan accepteren. Ik vind het lastig. Misschien ook omdat ik echt niet zo heel veel vriendinnen meer heb en veel vriendinnen die ik nog heb, wonen ver weg. M'n casemanager dacht dat ik ze misschien niet mailde omdat we uit elkaar zijn gegroeid en ik er eigenlijk geen zin in heb om ze te mailen, maar dat is het echt niet. Het is gewoon dat ik echt niet meer weet wat ik moet mailen zonder meteen weer heel negatief te worden. Ik wil heel graag eerlijk blijven over hoe het met me gaat, maar naar m'n cm gaat dat eigenlijk niet zo goed meer en vriendinnen zullen er ook wel een keer genoeg van hebben om steeds negatieve dingen te horen… Ik vind het lastig. Ik zal ook altijd trouw blijven aan m'n vriendinnen, ook al doen ze allerlei vervelende dingen… Ik zei dat ik eerder trouw ben aan vriendinnen dan aan mezelf, maar ze vond dat niet kloppen, want als je niet trouw bent aan jezelf kun je ook niet trouw aan anderen zijn… Pfff. Hoop om over na te denken, maar voor nu weet ik het even niet meer, elke avond in bed lig ik met tranen in m'n ogen omdat ik het niet meer weet…

Verder nog besproken dat m'n ouders in mei drie weken op vakantie gaan (naar Bonaire) en dat ik doodsbang ben dat het vliegtuig neer zal storten en ja, ik weet dat vliegen de meest veilige manier van reizen is, maar ja, ze zullen maar net in dat ene vliegtuig zitten dat neerstort… Ook zie ik er tegenop omdat ik dan een beetje in een gat val en ik heb ook gezegd dat een hele grote angst van mij is dat m'n ouders eerder dood zullen gaan dan ik, wat wel het meest logische zou zijn. Ik vind het gewoon lastig…
Maar goed, ik ga ermee stoppen, weer genoeg om over na te denken.

Het is al veel te lang geleden dat ik hier wat heb geschreven, ik wilde wel, maar het ging gewoon niet. Ik heb een behoorlijk heftige tijd achter de rug.

In februari is een lieve vriendin van me overleden, ze zat opgenomen op de afdeling in Dordrecht waar ik ook heb gezeten en heeft zich daar opgehangen. Een donderdag in februari nadat ik vd muziekles thuiskwam, vond ik de rouwkaart op de mat. Ik schrok heel erg, ik wist niet eens dat ze weer eventjes opgenomen was en voelde me meteen schuldig dat ik haar zo weinig terug had gemaild de laatste paar weken. Nadat ik de rouwkaart had gevonden, ben ik 's avonds nog wel weer gewoon naar de muziek gegaan, beetje afleiding. De dag erna ben ik met m'n moeder naar haar huis gereden en heb daar afscheid van haar genomen. Het was heel raar, want ik kende niemand van haar familie of vrienden, maar gelukkig toen ik vertelde wie ik was, wisten ze het wel, ze hadden al veel over me gehoord. Het afscheid nemen was heel verdrietig, maar wel goed. Ik hoorde toen ook wie haar gevonden had. Ik had de dag ervoor al een mailtje naar een socio van de afdeling gestuurd (met wie ik nog steeds af en toe mail), of ik haar misschien even mocht bellen in verband hiermee. Maar toen ik bij die vriendin was om afscheid te nemen, hoorde ik dat juist die socio haar gevonden had, toen voelde ik me wel een beetje schuldig over het mailtje, want ze had het zelf vast ook wel moeilijk genoeg. Maar goed. Zondagavond belde die socio even, dus dat was wel fijn. Ze zou er de dag erna (een maandag) ook bij zijn op de begrafenis en zei al dat ik naar haar toe mocht komen als ik haar zag. De dag erna dus zelf 's ochtends vroeg naar Dordrecht gegaan en bij de begrafenis geweest. Ik wilde daar wel heen, want het was een besloten begrafenis en ik was uitgenodigd… Het was wel goed om daar te zijn, was een hele vreemde begrafenisdienst, helemaal geen muziek of liederen of wat dan ook, alleen maar een dominee die een hele poos aan het woord was… Daarna naar het graf gelopen en een andere socio die ik ook nog kende, vroeg of ze me een arm mocht geven (en zei toen dat ze dat zelf ook wel nodig had…), dus dat was wel heel lief. Daarna nog condoleren en toen ben ik weer naar huis gegaan.
's Avonds nog naar het ensemble en de kwartetles geweest, nog even fijn gepraat met m'n blokfluitdocente. Tijdens het naar huis lopen daarna, ging het helemaal mis in m'n hoofd, ik wist het allemaal niet meer, kon niet meer helder denken en eenmaal thuis was ik helemaal in paniek en het enige wat ik kon doen om rustig te worden, deed ik, namelijk snijden, na anderhalf jaar weer voor het eerst… Het was heel erg diep (door de huid heen, je kon zo een ader zien liggen), dus m'n moeder gebeld en naar de huisartsenpost geweest, gelukkig voor de verandering een vrouwelijke en heel vriendelijke huisarts. Meestal zijn het vervelende mannen die daar dienst hebben… De vrouw bleef heel rustig en dat was heel fijn. Tijdens het hechten kwam ik weer een beetje tot rust en hebben we overlegd wat nu. Uiteindelijk besloten dat ik met wat extra medicatie naar huis zou gaan en dat mama bij me zou blijven totdat ik sliep en dat is gelukt.
Inmiddels ben ik er niet meer zoveel mee bezig als in het begin, maar het blijft moeilijk. Ik zou zelf ook het liefste er niet meer zijn, maar ik gun haar natuurlijk ook ontzettend die rust, ze had het zo ontzettend moeilijk en niets hielp haar.
Toen dit alles gebeurde was m'n casemanager net op vakantie, ik heb wel een vervangster van haar gesproken, maar verder heb ik het toch grotendeels zelf moeten verwerken… Het is zwaar.

Er zijn ook genoeg leuke dingen gebeurd hoor… Lekker muzieklessen gevolgd en dan gaat het allemaal wel, maar ik het het op moment nog steeds best wel zwaar en echt niet alleen daardoor…
Ik heb lang zitten twijfelen of ik hier wel zou gaan schrijven, maar ik wil nog steeds dat dit de plek is waar ik van me af kan schrijven, dus dat ga ik ook gewoon doen.

De laatste weken gaat het gewoon niet meer. Ik weet  niet hoe lang ik het allemaal nog volhoud, alhoewel ik ook weet dat ik geen pillen meer heb besteld via internet, dus ook niet er zomaar een einde aan kan maken ofzo.
Het is gewoon, ik vind het zo moeilijk om contacten te onderhouden, het is allemaal zo vermoeiend. Er zijn zoveel mensen die ik nog moet mailen, maar het lukt gewoon niet. Het is niet dat ik het niet wil, maar ik heb de energie er niet voor. Ik ben zo ontzettend moe en ga toch steeds maar door. Terwijl ik tegelijkertijd het liefste zou willen dat ik nu gewoon ter plekken dood neer zou vallen.
Ik kan er niet over praten met m'n casemanager, want als ik ook maar aangeef dat de doodswens trekt, wil ze non-suicideafspraken maken en daar heb ik geen zin meer in.
Ik zou ontzettend graag euthanasie willen, maar weet niet tot wie ik me daarvoor moet wenden. Want ja, wie geeft er iemand met een psychiatrische ziekte nou euthanasie? De geneeskunde wil alleen maar mensen beter maken, maar het is zo zinloos allemaal. Wat heb ik aan het leven? Het is constant angst, angst dat ik de mensen verlies waar ik van houd, angst dat mensen wegblijven of niets meer laten horen omdat ik ook niets meer van me laat horen. Het is niet dat ik mensen wil verliezen, maar ik heb de kracht niet om veel vriendschappen te onderhouden. Het lukt me niet meer om in m'n dagboek te schrijven, omdat ik gewoon te moe ben. Ik blijf maar zwemmen en heel veel bewegen en eindelijk lijkt het te lukken om een beetje af te vallen, maar door al het bewegen, ben ik zo ontzettend moe. Tijdens het zwemmen gaat er zoveel door m'n hoofd, ik kan de rust niet meer vinden. Ik zou willen schreeuwen
"help me", maar tegelijkertijd weet ik dat dat geen zin heeft, want het enige wat ik echt wil, zal ik niet krijgen.
In mei gaan m'n ouders drie weken op vakantie, ik weet nog niet hoe ik dat moet gaan doen, maar dat komt vast nog wel, maar een veel grotere angst van me is: wat als er iets met ze gebeurt op vakantie, als ze overlijden? Ik kan echt niet zonder m'n ouders en ik weet dat de natuur zo is dat meestal kinderen langer leven dan hun ouders en daar moet ik dus echt niet aan denken, ik weet niet wat ik dan zou moeten. Ik weet het gewoon allemaal niet meer en ik weet niet bij wie ik nog terechtkan, het is moeilijk.
Ik heb jarenlang contact gehad met een lerares van de middelbare school, ze heeft me geholpen toen het op school slecht ging en zij de enige was die ik in vertrouwen kon nemen (omdat ze ver weg zat en omdat het alleen mailcontact was). Maar de laatste jaren heb ik het gevoel dat ze er een beetje klaar mee is om wanhopige mailtjes van me te krijgen, dus mail ik haar niet meer. Ik vind het heel erg dat het contact zo gelopen is en zou haar willen mailen, maar ik krijg de woorden niet op papier en de brieven en mailtjes niet verstuurd, het lukt me niet. Ik ben zo bang dat mensen denken dat ik vasthoud aan m'n negativiteit omdat ik daarmee medelijden en aandacht krijg, terwijl dat echt niet m'n bedoeling is. Maar ik snap ook na zoveel jaren dat mensen denken "is ze nu nog steeds niet beter?"

Ik baal dat ik schizofrenie heb, maar daar kan ik weinig aan veranderen, ik baal ervan dat ik medicatie moet slikken, maar ik weet dat het nodig is. Ik haat mezelf en weet niet wat ik daaraan moet doen en ik weet dat ik het leven niet wil en het liefst dood wil, maar ook dat gaat niet. Ook zou ik het liefste mezelf helemaal kapot willen snijden, maar ja, ik kan het eigenlijk ook niet riskeren om een pees door te snijden. Ik zit gewoon vast en weet het niet meer, mensen weten niet meer wat ze met mij en m'n negativiteit moeten, heb ik het gevoel en dus durf ik die negativiteit niet goed meer te uiten, uit angst nog meer mensen te verliezen.

Met de muziek gaat het op zich prima en ik heb het ook gezellig met de mensen daar, maar ook daar durf ik niet te negatief te zijn. Ik ben meestal vrolijk daar en dat kost best wel veel energie, hoewel het soms ook wel vanzelf gaat hoor, het is ook vaak genoeg zo dat het echt gezellig is en ik even niet teveel hoef te denken en dat is fijn. Met m'n blokfluitdocente heb ik goed contact en dat is heel erg fijn!
Verder wat betreft de pianolessen, ik ben ermee gestopt, het ging niet meer, ik had echt het gevoel dat m'n docente er geen zin meer in had met mij, dat ze meer haar tijd met mij uitzag, dus ik heb een mail gestuurd met hoe lang de opzegtermijn was en kreeg een mailtje terug dat haar praktijk op het moment zo druk is dat we de opzegtermijn wel konden laten voor wat 'ie was, dus toen ben ik niet meer naar haar toe geweest, ze zal ook wel gedacht hebben… dat ik niet even afscheid ben komen nemen, maar goed, ze heeft ook niet gevraagd of ik nog even afscheid kwam nemen.
Maar ik heb wel weer pianoles, namelijk: bij m'n blokfluitdocente thuis en dat is wel heel fijn.
Als ik muziek maak, denk ik niet te veel na, maar als ik dan op de bank zit of 's avonds in bed lig, weet ik het allemaal niet meer. Ik weet niet hoe ik dit leven nog tien jaar vol zou moeten houden, echt niet, maar ik weet ook niet wat ik er verder aan kan doen. En ik weet ook dat ik het niet wil, maar ja…

Maar goed, ik ga ermee stoppen, sorry voor dit negatieve logje, maar ik wil deze log echt gewoon houden voor hoe het echt met me gaat, hoe moeilijk dat ook is.
O ja, ik heb trouwens wel weer een nieuwe laptop, dus ik kan wel weer wat makkelijker even m'n mail checken etc. en lekker met m'n laptop op schoot zitten schrijven. Maar goed, op moment heb ik vaak niet de puf om veel te typen of iemand te mailen, niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik niet weet wat ik moet schrijven zonder te negatief over te komen. Ik verwaarloos vriendschappen, op een paar na en ben zo bang dat die ook een keer weg zullen vallen… Het is moeilijk en ik wou dat ik wist hoe ik me beter zou kunnen voelen, maar ik weet het niet…

O ja, lieve vriendin van me is vrijdag bevallen van haar tweede dochtertje! Ben heel blij voor haar!