Het is al veel te lang geleden dat ik hier wat heb geschreven, ik wilde wel, maar het ging gewoon niet. Ik heb een behoorlijk heftige tijd achter de rug.
In februari is een lieve vriendin van me overleden, ze zat opgenomen op de afdeling in Dordrecht waar ik ook heb gezeten en heeft zich daar opgehangen. Een donderdag in februari nadat ik vd muziekles thuiskwam, vond ik de rouwkaart op de mat. Ik schrok heel erg, ik wist niet eens dat ze weer eventjes opgenomen was en voelde me meteen schuldig dat ik haar zo weinig terug had gemaild de laatste paar weken. Nadat ik de rouwkaart had gevonden, ben ik 's avonds nog wel weer gewoon naar de muziek gegaan, beetje afleiding. De dag erna ben ik met m'n moeder naar haar huis gereden en heb daar afscheid van haar genomen. Het was heel raar, want ik kende niemand van haar familie of vrienden, maar gelukkig toen ik vertelde wie ik was, wisten ze het wel, ze hadden al veel over me gehoord. Het afscheid nemen was heel verdrietig, maar wel goed. Ik hoorde toen ook wie haar gevonden had. Ik had de dag ervoor al een mailtje naar een socio van de afdeling gestuurd (met wie ik nog steeds af en toe mail), of ik haar misschien even mocht bellen in verband hiermee. Maar toen ik bij die vriendin was om afscheid te nemen, hoorde ik dat juist die socio haar gevonden had, toen voelde ik me wel een beetje schuldig over het mailtje, want ze had het zelf vast ook wel moeilijk genoeg. Maar goed. Zondagavond belde die socio even, dus dat was wel fijn. Ze zou er de dag erna (een maandag) ook bij zijn op de begrafenis en zei al dat ik naar haar toe mocht komen als ik haar zag. De dag erna dus zelf 's ochtends vroeg naar Dordrecht gegaan en bij de begrafenis geweest. Ik wilde daar wel heen, want het was een besloten begrafenis en ik was uitgenodigd… Het was wel goed om daar te zijn, was een hele vreemde begrafenisdienst, helemaal geen muziek of liederen of wat dan ook, alleen maar een dominee die een hele poos aan het woord was… Daarna naar het graf gelopen en een andere socio die ik ook nog kende, vroeg of ze me een arm mocht geven (en zei toen dat ze dat zelf ook wel nodig had…), dus dat was wel heel lief. Daarna nog condoleren en toen ben ik weer naar huis gegaan.
's Avonds nog naar het ensemble en de kwartetles geweest, nog even fijn gepraat met m'n blokfluitdocente. Tijdens het naar huis lopen daarna, ging het helemaal mis in m'n hoofd, ik wist het allemaal niet meer, kon niet meer helder denken en eenmaal thuis was ik helemaal in paniek en het enige wat ik kon doen om rustig te worden, deed ik, namelijk snijden, na anderhalf jaar weer voor het eerst… Het was heel erg diep (door de huid heen, je kon zo een ader zien liggen), dus m'n moeder gebeld en naar de huisartsenpost geweest, gelukkig voor de verandering een vrouwelijke en heel vriendelijke huisarts. Meestal zijn het vervelende mannen die daar dienst hebben… De vrouw bleef heel rustig en dat was heel fijn. Tijdens het hechten kwam ik weer een beetje tot rust en hebben we overlegd wat nu. Uiteindelijk besloten dat ik met wat extra medicatie naar huis zou gaan en dat mama bij me zou blijven totdat ik sliep en dat is gelukt.
Inmiddels ben ik er niet meer zoveel mee bezig als in het begin, maar het blijft moeilijk. Ik zou zelf ook het liefste er niet meer zijn, maar ik gun haar natuurlijk ook ontzettend die rust, ze had het zo ontzettend moeilijk en niets hielp haar.
Toen dit alles gebeurde was m'n casemanager net op vakantie, ik heb wel een vervangster van haar gesproken, maar verder heb ik het toch grotendeels zelf moeten verwerken… Het is zwaar.
Er zijn ook genoeg leuke dingen gebeurd hoor… Lekker muzieklessen gevolgd en dan gaat het allemaal wel, maar ik het het op moment nog steeds best wel zwaar en echt niet alleen daardoor…
Ik heb lang zitten twijfelen of ik hier wel zou gaan schrijven, maar ik wil nog steeds dat dit de plek is waar ik van me af kan schrijven, dus dat ga ik ook gewoon doen.
De laatste weken gaat het gewoon niet meer. Ik weet niet hoe lang ik het allemaal nog volhoud, alhoewel ik ook weet dat ik geen pillen meer heb besteld via internet, dus ook niet er zomaar een einde aan kan maken ofzo.
Het is gewoon, ik vind het zo moeilijk om contacten te onderhouden, het is allemaal zo vermoeiend. Er zijn zoveel mensen die ik nog moet mailen, maar het lukt gewoon niet. Het is niet dat ik het niet wil, maar ik heb de energie er niet voor. Ik ben zo ontzettend moe en ga toch steeds maar door. Terwijl ik tegelijkertijd het liefste zou willen dat ik nu gewoon ter plekken dood neer zou vallen.
Ik kan er niet over praten met m'n casemanager, want als ik ook maar aangeef dat de doodswens trekt, wil ze non-suicideafspraken maken en daar heb ik geen zin meer in.
Ik zou ontzettend graag euthanasie willen, maar weet niet tot wie ik me daarvoor moet wenden. Want ja, wie geeft er iemand met een psychiatrische ziekte nou euthanasie? De geneeskunde wil alleen maar mensen beter maken, maar het is zo zinloos allemaal. Wat heb ik aan het leven? Het is constant angst, angst dat ik de mensen verlies waar ik van houd, angst dat mensen wegblijven of niets meer laten horen omdat ik ook niets meer van me laat horen. Het is niet dat ik mensen wil verliezen, maar ik heb de kracht niet om veel vriendschappen te onderhouden. Het lukt me niet meer om in m'n dagboek te schrijven, omdat ik gewoon te moe ben. Ik blijf maar zwemmen en heel veel bewegen en eindelijk lijkt het te lukken om een beetje af te vallen, maar door al het bewegen, ben ik zo ontzettend moe. Tijdens het zwemmen gaat er zoveel door m'n hoofd, ik kan de rust niet meer vinden. Ik zou willen schreeuwen
"help me", maar tegelijkertijd weet ik dat dat geen zin heeft, want het enige wat ik echt wil, zal ik niet krijgen.
In mei gaan m'n ouders drie weken op vakantie, ik weet nog niet hoe ik dat moet gaan doen, maar dat komt vast nog wel, maar een veel grotere angst van me is: wat als er iets met ze gebeurt op vakantie, als ze overlijden? Ik kan echt niet zonder m'n ouders en ik weet dat de natuur zo is dat meestal kinderen langer leven dan hun ouders en daar moet ik dus echt niet aan denken, ik weet niet wat ik dan zou moeten. Ik weet het gewoon allemaal niet meer en ik weet niet bij wie ik nog terechtkan, het is moeilijk.
Ik heb jarenlang contact gehad met een lerares van de middelbare school, ze heeft me geholpen toen het op school slecht ging en zij de enige was die ik in vertrouwen kon nemen (omdat ze ver weg zat en omdat het alleen mailcontact was). Maar de laatste jaren heb ik het gevoel dat ze er een beetje klaar mee is om wanhopige mailtjes van me te krijgen, dus mail ik haar niet meer. Ik vind het heel erg dat het contact zo gelopen is en zou haar willen mailen, maar ik krijg de woorden niet op papier en de brieven en mailtjes niet verstuurd, het lukt me niet. Ik ben zo bang dat mensen denken dat ik vasthoud aan m'n negativiteit omdat ik daarmee medelijden en aandacht krijg, terwijl dat echt niet m'n bedoeling is. Maar ik snap ook na zoveel jaren dat mensen denken "is ze nu nog steeds niet beter?"
Ik baal dat ik schizofrenie heb, maar daar kan ik weinig aan veranderen, ik baal ervan dat ik medicatie moet slikken, maar ik weet dat het nodig is. Ik haat mezelf en weet niet wat ik daaraan moet doen en ik weet dat ik het leven niet wil en het liefst dood wil, maar ook dat gaat niet. Ook zou ik het liefste mezelf helemaal kapot willen snijden, maar ja, ik kan het eigenlijk ook niet riskeren om een pees door te snijden. Ik zit gewoon vast en weet het niet meer, mensen weten niet meer wat ze met mij en m'n negativiteit moeten, heb ik het gevoel en dus durf ik die negativiteit niet goed meer te uiten, uit angst nog meer mensen te verliezen.
Met de muziek gaat het op zich prima en ik heb het ook gezellig met de mensen daar, maar ook daar durf ik niet te negatief te zijn. Ik ben meestal vrolijk daar en dat kost best wel veel energie, hoewel het soms ook wel vanzelf gaat hoor, het is ook vaak genoeg zo dat het echt gezellig is en ik even niet teveel hoef te denken en dat is fijn. Met m'n blokfluitdocente heb ik goed contact en dat is heel erg fijn!
Verder wat betreft de pianolessen, ik ben ermee gestopt, het ging niet meer, ik had echt het gevoel dat m'n docente er geen zin meer in had met mij, dat ze meer haar tijd met mij uitzag, dus ik heb een mail gestuurd met hoe lang de opzegtermijn was en kreeg een mailtje terug dat haar praktijk op het moment zo druk is dat we de opzegtermijn wel konden laten voor wat 'ie was, dus toen ben ik niet meer naar haar toe geweest, ze zal ook wel gedacht hebben… dat ik niet even afscheid ben komen nemen, maar goed, ze heeft ook niet gevraagd of ik nog even afscheid kwam nemen.
Maar ik heb wel weer pianoles, namelijk: bij m'n blokfluitdocente thuis en dat is wel heel fijn.
Als ik muziek maak, denk ik niet te veel na, maar als ik dan op de bank zit of 's avonds in bed lig, weet ik het allemaal niet meer. Ik weet niet hoe ik dit leven nog tien jaar vol zou moeten houden, echt niet, maar ik weet ook niet wat ik er verder aan kan doen. En ik weet ook dat ik het niet wil, maar ja…
Maar goed, ik ga ermee stoppen, sorry voor dit negatieve logje, maar ik wil deze log echt gewoon houden voor hoe het echt met me gaat, hoe moeilijk dat ook is.
O ja, ik heb trouwens wel weer een nieuwe laptop, dus ik kan wel weer wat makkelijker even m'n mail checken etc. en lekker met m'n laptop op schoot zitten schrijven. Maar goed, op moment heb ik vaak niet de puf om veel te typen of iemand te mailen, niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik niet weet wat ik moet schrijven zonder te negatief over te komen. Ik verwaarloos vriendschappen, op een paar na en ben zo bang dat die ook een keer weg zullen vallen… Het is moeilijk en ik wou dat ik wist hoe ik me beter zou kunnen voelen, maar ik weet het niet…
O ja, lieve vriendin van me is vrijdag bevallen van haar tweede dochtertje! Ben heel blij voor haar!
