Maandelijks Archief: augustus 2011

Vanmiddag weer een gesprek gehad met m'n casemanager.

Allereerst gehad over het feit dat ik naar de kaakchirurg moet en daar vreselijk tegenop zie… Ik had maandag controle bij de tandarts en wat ik al vreesde, is inderdaad waar: er komt een verstandskies door, waar geen plek voor is en waar al een gat in zit omdat ik het daar niet gepoetst krijg. En dus moet ik nu over 1,5 week naar de kaakchirurg en lig ik daar nu al wakker van…
Ze kan het mooi zeggen: daar moet je nu niet van wakker liggen, dat helpt niet. Nee, dat weet ik ook wel, maar het lukt me ook niet om er niet aan te denken… Het speelt constant door m'n hoofd en ik ben echt bang, neem ook wat meer oxazepam, want anders red ik 't niet.
M'n moeder gaat als het goed is wel mee naar de kaakchirurg, want anders durf ik echt niet. Ik weet gewoon niet wat ik kan verwachten, heb alleen maar ooit een paar gaatjes gehad… Ik ben gewoon bang voor de pijn. Want tandartsen etc. zeggen zo vaak dat het wel meevalt en dat ze het goed verdoven, maar dan hoor je nog verhalen over hoeveel pijn het doet…
Het ironische is natuurlijk wel dat juist ik wel tegen pijn zou moeten kunnen (daarvan getuigen alle littekens op m'n armen wel), maar ja, deze pijn kun je niet zelf controleren en als je snijdt, kun je dat wel. Maar ja, om nou een mesje mee te nemen om dan te kunnen snijden als het echt niet gaat, is ook weer zowat…
Ze gaf me overigens nog wel de tip om iets van een walkman mee te nemen eventueel, dan hoef je niet al die enge geluiden te horen, maar goed, ik zie nog wel wat ik ga doen. Het is wel een feit dat dit m'n doodsgedachten behoorlijk aanwakkert (niet zo raar als je bedenkt dat die al aangewakkerd worden als ik alleen al maar op controle hoef). Maar goed, het is nog redelijk te hanteren nu.

Verder hebben we het nog over m'n doodswens gehad, ook dat ik het gevoel heb me te moeten verdedigen. Ze zei ook dat het feit dat ik wel zeg dat ik dood wil en het verder nu niet doe, helemaal niet betekent dat ik het dan niet zou willen. Dat is net zo'n verouderde opvatting als de opvatting dat mensen die erover praten, het niet zullen doen. Of als de opvatting dat mensen die dat zeggen alleen maar aandacht willen trekken… En tsja, ik weet het, een humane manier ga ik niet voor elkaar krijgen, want psychiatrisch is er geen reden om me tegen te houden, dus ja, me helpen gaat het dan al helemaal niet worden… Heb overigens wel gezegd waarom ik het kla*verb*lad niet zie zitten en dat ik de zin er niet van zie. Dus dat is ook weer duidelijk.

Daarna hebben we het er nog over gehad dat m'n moeder eigenlijk vind dat ik meer hulp nodig heb, ook mbt m'n doodswens. En nou wil het geval dat er als het goed is per september een vrouwelijke psycholoog in opleiding bij het team van casemanager komt, dus waarschijnlijk gaan we maar eens kijken of ik daar misschien nog wat mee geholpen kan worden… Tis nog niet zeker, want ze weet nog niet precies wat die psychologe wel of niet kan etc. Maar misschien kan ik er wat aan hebben en met een beetje geluk heeft ze als ze in september bij het team komt werken, nog geen wachtlijst…

En hoe gaat het verder? zorgen om m'n moeder… Ze is al een aantal weken ziek thuis van d'r werk en ze kunnen maar niet uitvinden wat het is… Ik ben altijd bang dat het iets ernstigs is, maar ja, aan de andere kant dan zouden ze het nu wel gevonden moeten hebben.
Nog steeds veel aan het zwemmen en regelmatig bij m'n moeder langs, af en toe gaat ze ook mee zwemmen, maar ja merkt dat ze gewoon veel sneller moe is dan normaal. Ben wel weer aan het proberen om muziek te maken en het leidt wel af, maar ik moet me er wel echt toe zetten. Nou ja, misschien als de lessen weer beginnen dat ik dan weer een beetje in een ritme kom. Verder ben ik gewoon moe, maar dat gaat wel weer over. Ik ga nu even naar de wc en dan verder naar de film op RTL4 kijken. Zal proberen om binnenkort weer eens op jullie logjes te komen… Ben ondertussen ook nog aan het uitvogelen hoe Facebook nu weer werkt… Ik begin een beetje achter te lopen met al die dingen, was al blij dat ik Hyves zo'n beetje snapte, maar goed, komt vast wel goed En straks gaat weblog ook nog verhuizen, hoop dat ik er dan nog uit kom…

O ja, ik krijg het nog niet voor elkaar om het mailformulier weer werkend te maken….

Hier dan eindelijk weer eens een berichtje van mij… Ik ga echt proberen weer wat regelmatiger wat te posten. Dank jullie voor alle reacties!

Ik ben het zo zat dat iedereen beter denkt te weten hoe ik me voel en wat ik wil dan ikzelf.
Ik weet wat ik dolgraag wil: ik wil dood. En het is niet dat ik zo ontzettend ongelukkig ben, maar het is ook niet zo dat omdat het allemaal wel redelijk gaat, ik niet meer dood wil. Mensen kunnen zeggen dat ik die doodswens al zo lang heb dat ik x91m eigenlijk gewoon niet los wil laten, dat vind ik allemaal best, mensen mogen denken wat ze willen, maar het zou wel fijn zijn als mensen gewoon zouden geloven dat ik meen wat ik zeg en ze mijn wensen niet constant in twijfel zouden trekken.

Omdat ik toevallig niet op een vervelende manier dood wil gaan, verschuil ik me daar volgens anderen achter en zou ik dus helemaal niet dood willenx85 Hoe kunnen ze dat weten? Kunnen ze in mijn hoofd kijken? Ik ben het moe om mijn wensen en gedachten steeds te moeten verdedigen.

Mijn hulpverleenster denkt geloof ik ook dat ik niet weet wat ik wil en wil eigenlijk dat ik een poosje naar x93het Kl*averb*ladx94 ga, een bezinningshuis hier in de stad voor mensen met een doodswens. Je kunt daar max. een jaar blijven en beslist dan of je door wilt leven of niet. Alleen al het feit dat ze het hierover heeft, betekent dat ze het niet snapt: ik twijfel niet over wat ik wil, het enige is dat ik de mogelijkheid niet heb om het op een x93prettigex94 manier te doen, anders had ik het al gedaan. Het slaat nergens op, na dat verblijf zou ik dan toch precies met hetzelfde probleem zitten?! Want ja, me
helpen met mx92n zelfmoord of me euthanasie geven dat doen ze toch nietx85 Waarom is de hulpverlening toch zo gericht op het in leven houden van mensen?! Ik word er zo moe vanx85

Mx92n hulpverleenster heeft nu zoiets van x93er is geen psychiatrische reden om je tegen te houdenx94, maar ja, helpen doen ze ook nietx85 Ze zei laatst wel dat ze hoopt dat ik mensen wel de kans zal geven om afscheid van me te nemen en dat ik ervoor zorg dat mx92n katten goed terecht komenx85

En echt, ik zou willen dat ik het lef had van die vriendin die zich in februari op heeft gehangen, maar dat heb ik niet. En daarbij wil ik liever niet dat mx92n ouders me zouden vinden. Kon ik maar gewoon rustig inslapen en niet meer wakkerwordenx85
En hoe gaat het verder? Anderhalve week geleden weer naar de dixebtiste geweest, was weer een paar kilo kwijt, dus dat gaat de goede kant op Ik had ook even wat kleren onder mx92n bed vandaan gehaald, had wat topjes nodig en die passen weer, dus heel erg fijn! En ik heb ook een paar rokken gevonden die ik nu wel weer aankan, binnenkort maar eens kijken wat ik ga doen met de kleren die nu echt te groot zijnx85

Ben nog steeds veel aan het zwemmen en wandelen. Muziek maken wat minder op moment, maar goed. Het weekend van de 23e naar de verjaardag van mx92n zusje geweest, was gezellig. Ik was met de trein, want ik moest eerst nog ergens anders heen. Ik moest vanuit Den Bosch naar mx92n zusje in Elst, is een rechtstreekse verbinding, alleen had de trein vertraging en dus besloten ze om
vanaf Nijmegen direct door te gaan naar Arnhem, zonder te stoppen in Elst, allemaal prima, ware het niet dat ze het vergaten om het even om te roepen in de treinx85 Grrr! Dus vanuit Arnhem weer de trein terug naar Elst, mocht nog snel instappen bij de machinistx85

In Den Bosch had ik een fotoshoot voor de V *i*v*a, daar sta ik deze week in (in nummer 33), in een artikel over vrouwen die een zelfmoordpoging hebben gedaan.

Zondag de 24e is er een heel lief vriendinnetje hier geweest, was heel erg fijn om haar weer eens te zien en te spreken!

Op tv is nu weer elke avond x93in therapiex94, erg leuk! En er zijn weer nieuwe afleveringen van x93Housex94 op SBS6.

Twee weken terug is mx92n casemanager weer geweest, we hebben het alleen maar over koetjes en kalfjes gehad. Ik heb ook geen zin meer om het over andere dingen te hebben. Ze snapt me toch niet en ik heb geen puf meer om te proberen het uit te leggen.

Het gaat gewoon niet. Ik wil xe9cht het liefste dood en als er een pil van Drion zou bestaan, zou ik x91m acuut nemenx85 Ik weet dat ik dan heel veel mensen verdriet doe, maar ik kan gewoon echt niet meer. Ik ben moe en heb geen zin meer om muziek te maken of iets anders te doen. En ja, ik blijf wel bezig, maar waarom? Waarvoor? Het heeft allemaal geen zin. Ik verlang terug naar mx92n oude
psych, maar ja, weinig aan te doen.

Natuurlijk wil ik euthanasie, maar daar werken ze vanuit de ggz sowieso al niet aan mee en ik ben er daar sowieso x93niet erg voor aan toex94x85 Hoe oneerlijk. Hoe kunnen anderen nu voor mij bepalen of het leven wel of niet leefbaar isx85?! Ik zou nog steeds het liefst alles kapot snijden, maar dan kan ik niet zwemmen en dan val ik niet af, dus dat is ook geen optie.

Terwijl ik dit zit te typen, zit ik in de trein, op weg naar een lieve meid. Over twee weken is de vakantie alweer afgelopen en beginnen de muzieklessen weer, maar ik heb echt veel te weinig geoefend. Ik ben gewoon te moe en zit teveel verstrikt in mx92n eigen gedachten. Ik mis mx92n fluitdocente ook wel, ze heeft wel gezegd dat ik mag bellen of langskomen als het me te hoog zat, maar ik wil haar ook niet lastigvallenx85 pfff. Hoe moeilijk kan iemand het zichzelf
maken?! Ik ga het hierbij laten, fijn weekend alvast allemaal!