Maandelijks Archief: januari 2012

M’n vorige logje is van alweer meer dan een week geleden, dus hoog tijd voor een update!

Vorig weekend ben ik zaterdag naar een vriendin in Arnhem geweest, was erg gezellig! Ook fijn gepraat en op een gegeven moment brak ik… Ze heeft me een poosje in haar armen genomen en dat was erg fijn. Zondag ben ik toen naar de verjaardag van het dochtertje van een vriendin van me geweest, was best druk, maar die vriendin vond het wel erg fijn dat ik er was en daarvoor deed ik het. Het is echt zo sneu, haar dochtertje is dus net één, zij en haar man zijn al lang samen, eerst een poos samengewoond, maar nu getrouwd, huis gekocht en kind en nu wil hij niet meer met haar verder… Wat kunnen mensen soms toch rare wezens zijn…

Vorige week vrijdag moest ik ivm antipsychotica-protocol een ecg laten maken, bloeddruk meten en nog wat dingen. Moest ook weer eens bloedprikken, maar dat moet ik sowieso al elke maand. Meestal ben ik er  op dinsdag en heb dan vaak dezelfde prikster, maar nu dus op vrijdag… Ik deed m’n mouw omhoog en toen maakte ze al een opmerking over m’n littekens en dat ik dus kras. Vervolgens vraagt ze of ik nog steeds wel eens zondig of dat ik dat nu niet meer doe… Wat een domme doos! Ik vertelde het m’n moeder, die was behoorlijk boos. Vooral dat ze er zo’n waardeoordeel aan geeft door het meteen zondigen te noemen en m’n moeder zei dat ik dat best een keer zou kunnen zeggen, zodat ze ervan kan leren. Durf ik niet natuurlijk, maar heb het wel tegen een fluitvriendin gezegd die ook prikster is bij dezelfde organisatie… En ik ga dinsdag nog weer een keertje bloed laten prikken, dus als ik dan toevallig weer de prikster heb die ik meestal heb, zeg ik het misschien nog wel. En weet je, in principe hoeven ze er helemaal niets over te zeggen, want met prikken is er geen enkel probleem qua littekens, ze kunnen gewoon prikken, op die plek zitten helemaal geen littekens.

Dinsdagochtend belde m’n casemanager toen ik aan het zwemmen was, hoorde naderhand haar voicemail, even teruggebeld, want ze belde om voor mij een afspraak in te plannen met de psychiater. Ik heb nu komende woensdag om half één een afspraak staan met de psychiater. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik ervan verwacht, maar ik zie wel hoe het loopt… Hoop dat ik een beetje uit m’n woorden kom en ze heeft in ieder geval dus ook m’n mail gelezen.

Vrijdag eind vd ochtend had ik weer een afspraak met de psychologe, was wel prima. Het was zulk lekker weer, dus vroeg ze of ik zin had om een keertje te wandelen, was wel fijn, praat ook wat makkelijker. Verder niet zoveel bijzonders, maar ik vond het voor nu wel goed zo, heb zoveel aan m’n hoofd.

Afgelopen maandag ben ik naar een ‘lezing’ geweest georganiseerd door Anoiksis (= patiëntenvereniging voor mensen met schizofrenie) hier in de regio. Was wel boeiend, er werd een boek gepresenteerd van 10 portretten van mensen met schizofrenie, met daarin foto’s en interviews. Degene die het boek had geschreven en de interviews had afgenomen, kwam het boek presenteren. Ik had al eerder van het boek gehoord en wilde het bestellen, maar als je naar die lezing ging, kreeg je het boek gratis, dus ben ik er naartoe geweest. We waren met z’n negenen ofzo, gewoon lekker informeel, wat informatie over het boek, beetje lotgenotencontact, thee/koffie gedronken. We begonnen met een voorstelrondje en dat ging me voor de verandering eens een keer redelijk goed af…

Verder heb ik veel gezwommen, veel gepiekerd en ben ik gewoon echt heel erg moe en op. Wilde net nog op Canvas een detective gaan kijken, maar ik kende ‘m al, dus even tijd voor het schrijven van een logje.
Vanochtend naar de muziekschool geweest, voor accordeon, was leuk. Daarna een lieve vriendin van de trein gehaald en daar vanmiddag lekker mee zitten kletsen en haar daarna weer op de trein gezet, dus een welbestede dag.

Donderdag had ik m’n blokfluitdocente nog gemaild, moest gewoon even wat dingen kwijt, heb ook het mailtje wat ik naar de psychiater heb gestuurd aan haar gestuurd. Ze reageert lang niet altijd, maar dat hoeft ook niet, ik wilde gewoon graag dat ze het zou lezen, dat was voor mij al voldoende.
Vrijdagochtend smste ze of ik ‘s middags toevallig een half uurtje eerder kon komen. We hebben op vrijdag om 16.45 uur kwartetles en daarvoor heeft één van het kwartet les, maar die komt niet echt aan oefenen toe (druk met school), dus had m’n docente bedacht dat we wel trio’s konden gaan spelen, was wel leuk Gewoon lekker gespeeld.

Vorige week vrijdag is de vriend van m’n oma overleden, echt wel sneu voor haar… Donderdag was de begrafenis, maar ik ben er niet heen geweest… Ik moet oma nog wel even een kaartje sturen, maar ik kan me er maar moeilijk toe zetten…

Zometeen maar weer eens m’n bed opzoeken, ben kapot. Morgen eindelijk een keertje uitslapen en verder rustig aan, wel even zwemmen. Heb inmiddels ook maar een badmuts gekocht, het ziet er misschien niet uit, maar ik wil nog wel wat haren overhouden, het begint zo erg af te breken… Krijg elke keer de vraag of ik naar de kapper ben geweest, wat dus niet zo is en overbuurvrouw zei ook al dat het met de dag wel korter lijkt te worden… Dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling (al spaart het wel kapperskosten). Maar ik ga maar eens m’n medicatie nemen en dan lekker naar bed, nog een beetje lezen (nieuwste boek van Tess Gerritsen!) en dan slapen en even niets meer, even rust…

Een hele fijne week allemaal en ik hoop woensdag of donderdag te updaten over het gesprek met de psychiater!

Weer eens even een berichtje van mij.

Pff, wat een gedoe allemaal… M’n cm had met m’n psychiater overlegd en die wilde eerst toch wel een beetje weten waar het over ging voordat ze een afspraak wilde maken. Dus nu heb ik een stukje geschreven voor haar wat ik naar m’n cm heb gemaild in een bijlage en zij stuurt het door naar de psychiater en dan hoor ik het wel weer.

Ik zal hier eerst even de brief neerzetten:

Hoi *psychiater*,

De belangrijkste reden dat ik je alleen wil spreken, is dat wanneer ik tegenover meer dan één hulpverlener zit, ik me heel erg geïntimideerd voel en niet meer goed uit m’n woorden kan komen… Het voelt voor mij dan heel beangstigend.

Verder, ik ben eigenlijk al maandenlang tegen niemand meer eerlijk over hoe het gaat, het lukt gewoon niet meer, ik wil mensen niet teleurstellen dat het nog steeds niet goed gaat etc. Bij *cm* durf ik het ook niet meer aan te geven, want ik wil ook haar niet teleurstellen. Iedereen vindt dat ik het zo knap doe, maar ik ben ondertussen echt behoorlijk uitgeput.
Mijn doodswens is al maandenlang sterk aanwezig (ook vóór de zomervakantie al en tijdens de vakantie ook), het is ook iets wat ik het allerliefste wil, maar ik heb niet het gevoel dat iemand begrijpt hóe graag ik het wil. Als ik het heb over euthanasie, wil ik een serieus antwoord en niet alleen maar dat ik dat kan vergeten, dat ik dat nooit zal krijgen.
En echt, ik zou willen dat ik het lef had om me op te hangen net als een vriendin van me een jaar geleden, maar ik durf het niet. “dus dan wil je het niet” zeggen mensen dan, want als je het écht wilt, doe je het en maakt de methode je niets meer uit. En ik heb helaas ook niet de kracht om te stoppen met eten en drinken.
Ik vind het gewoon heel erg moeilijk dat de hele hulpverlening is gericht op het in leven houden van mensen, ook als ze dat zelf niet meer willen. Ik wil geen hulp meer die gericht is op  leven, ik wil hulp gericht op m’n zelfgekozen dood. Ik snap ook dat jullie dat niet kunnen, maar dan wil ik worden doorverwezen naar iets/iemand die me daar wel bij kan helpen, want ik wil gewoon écht niet meer.

Met eten gaat het ook redelijk beroerd. M”n eetpatroon is al maandenlang verstoord, ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst heb gekookt en het boeit me ook niet zoveel, als ik mezelf op die manier langzaam kapot kan maken, vind ik het ook wel best.
In m’n hoofd ben ik ook steeds bezig met dat ik moet afvallen, laatste keer bij de diëtiste was ik aangekomen en ik schaamde me echt… (Ik had haar teleurgesteld én ik had gefaald, zo voelde dat). Nu moet ik van mezelf zorgen dat ik de volgende keer wel af ben gevallen. Ik sta iedere ochtend en avond op de weegschaal en als het teveel is, eet ik een dag minder of probeer nog meer te bewegen. Ik wil gewoon niemand teleurstellen, dus moet ik afvallen. De laatste twee keren keren dat ik naar de diëtiste moest, heb ik de week ervoor heel weinig gegeten, zodat het gewicht niet te hoog uit zou vallen.

Het is teveel allemaal, ik trek het niet meer, de hele adag door voel ik me rot en moe en dat al maandenlang. En ja, ik ga wel door met al m’n activiteiten, maar echt plezier beleef ik er niet meer aan. Elke ochtend als ik dan toch weer wakker word, dan baal ik, ik wil ook echt niet meer.
Vriendinnen snappen me niet, want als je echt dood wil, dan doe je het toch gewoon… En als je al 5 pogingen gedaan hebt, wil je het dan wel écht? dat is wat ik dan van ze te horen krijg, ik word dus gewoon niet geloofd en dat doet pijn.
Het liefst zou ik mezelf helemaal kapot snijden, maar ik moet ook kunnen zwemmen, want zonder beweging val ik niet af. Dus ik houd het in, maar het komt er ook nergens uit…

Bij *psychologe* durf ik dingen niet te zeggen, omdat ik dan bang ben dat *cm* het hoort en boos wordt dat ik niet eerlijk ben geweest over hoe het gaat. En ik kan er niet mee omgaan als mensen boos op me zijn.

Heb ook weer paniekaanvallen + hyperventilatie en voel me heel erg onrustig en gejaagd. Ik kan me bij een boek of tv-serie ook niet goed concentreren, lees of kijk het wel, maar aan het eind snap ik meestal nog steeds niet hoe het nou zat…

Ik wil niet lastig zijn of tijd vragen en ik vond het erg moeilijk om te vragen of ik een gesprek met jou kon krijgen. Ik zit gewoon heel erg in de knoop en kom er ook niet meer uit. Ik durf het eigenlijk helemaal niet aan te geven, maar m’n blokfluitdocente heeft me min of meer overgehaald om toch aan te geven hoe het écht gaat, dus dat probeer ik nu…

Groetjes,
*Lunatic*

Dit was dus wat ik heb opgeschreven voor haar, ik heb het ook verstuurd, maar heb daar nu ergens ook alweer spijt van… Ik doe moeilijk door te vragen om een gesprek met m’n psychiater alleen en ik ben lastig en stel me aan etc. En ik ben heel erg bang dat als m’n psychiater dit gelezen heeft, ze alsnog zegt dat ik dit maar verder met m’n cm of psychologe moet bespreken. Grote kans dat ze dat ook echt doet, denk ik en ik weet niet of ik zo’n afwijzing dan wel kan hanteren… Het zorgt allemaal voor behoorlijk veel spanning.

Morgen weer vrijwilligerswerk, vorige week ging het niet door, docente was ziek, dus toen had ik een rustige dag, alleen blokfluitles, want accordeonensemble ging ook niet door ‘s avonds.
Afgelopen zondag naar de housewarming van m’n zusje+man geweest, was best gezellig, maar was ook blij toen ik weer terug kon met de trein. Ik was heen met m’n ouders mee gereden, maar dat gekibbel daar word je soms ook simpel van…
Maandag heb ik weer gesprek gehad met psychologe, over vroeger gehad en ruzies thuis, dat m’n vader snel geïrriteerd was en meer van dat soort dingen. Maar daarna voel ik me zo rot dat ik negatieve dingen over m’n ouders heb gezegd… Het is moeilijk, m’n hoofd is overvol en ik ga maar door, maar ben echt ontzettend moe. Nou ja, dat is m’n eigen schuld, ik pak m’n rust niet, dus daar gaan we verder niet over zeuren…

Dit was voor nu weer even een berichtje over hoe het er nu voor staat, ik houd jullie op de hoogte, ik hoop dat ik toch een gesprek met de psychiater kan krijgen, maar ik vrees het ergste…

Zo, nog even een logje voor het slapen gaan.

Vanochtend zou ik eigenlijk accordeonles hebben, maar de docente was ziek. Toen ben ik maar meteen gaan zwemmen en daarna naar m’n moeder geweest, gezellig gekletst, kerstboom afgetuigd en een eindje gewandeld.
Op weg naar het zwembad, belde m’n casemanager, niet opgenomen, want ik liep langs een drukke weg en dan versta ik degene aan de andere kant vd lijn toch niet. Terwijl ik aan het zwemmen was, belde ze ook, zag ik toen ik klaar was met zwemmen. En uiteindelijk ‘s middags bij m’n moeder belde ze nog een keer en was ik in de gelegenheid om op te nemen (driemaal is tenslotte scheepsrecht ).

Tsja, het is afwachten nu. In principe is het beleid daar dat bij een gesprek met de psychiater altijd een casemanager aanwezig moet zijn. Er kan wel een uitzondering gemaakt worden, maar dan hangt het ervanaf waar het over gaat (en dat wilde ik tegen m’n cm dus juist niet zeggen), als het puur psychiatrisch is, dan kan het wel, maar als het ook is dat ik bv. een klacht heb over m’n cm, dan wordt het moeilijker, want dat moet je toch met de persoon zelf zien uit te praten. In ieder geval gaat ze met de psychiater overleggen en dan hoor ik nog van haar, maar dat kon wel volgende week worden… Wat een gedoe zeg. Misschien had ik gewoon moeten zeggen dat het puur psychiatrisch is, maar ja, indirect heeft het natuurlijk ook wel wat m’n cm te maken… En ik weet heus wel dat ze toch de dingen bespreken in een team, maar ik wil gewoon zo graag een keertje met de psychiater van gedachten wisselen en weten hoe zij in bepaalde dingen staat…

Morgenochtend weer vrijwilligerswerk, het is leuk om te doen, maar het maakt me ook heel onzeker, onzeker of ik het wel goed doe, of ik wel kan bieden wat ze van me verwachten. Ik heb geen enkele opleiding gevolgd om les te kunnen geven, doe ik het dan wel goed? Die mensen betalen een kleine bijdrage voor de lessen, maar kan ik hen dan wel de kwaliteit geven die ze verdienen? Ik weet het niet, ik doe maar wat en hoop dat het goed is.

Verder ga ik maar door, vanavond weer veel teveel koekjes gegeten op de bank, dus ik zal niet blij worden vd weegschaal vanavond… *zucht*. Ik kan gewoon m’n spanningen niet goed onder controle houden, zou het liefst mezelf helemaal kapot willen snijden, maar moet ook kunnen blijven zitten, anders is m’n gewicht helemaal niet meer te controleren en kom ik weer veel te veel aan…

Morgenmiddag blokfluitles, heb ik wel zin in  En morgenavond als het goed is accordeonensembles, tenzij m’n docente nog steeds ziek is, ik merk het wel.

Voor nu laat ik het hierbij, dit was weer even een update en ik ga lekker m’n bedje opzoeken (en lekker warm onder het dekbed nog even m’n boek uitlezen, hij is erg spannend!).

Allereerst allemaal nog de beste wensen voor het nieuwe jaar!

Inmiddels is het alweer 10 januari, de kerstvakantie is afgelopen en de activiteiten zijn weer begonnen. Het valt me best wel zwaar, ik heb het gevoel nog niet echt bijgekomen te zijn, nog niet echt weer goed opgeladen te zijn om er weer tegenaan te kunnen.
Gisteravond was er weer blokfluitensemble, daarna heb ik nog een poosje met m’n docente gepraat (en ondertussen ook nog gehuild…) en daarna heb ik min of meer met haar afgesproken dat ik zou gaan kijken of ik een afspraak kan krijgen met m’n psychiater… Heb dus gisteravond m’n casemanager gemaild met de vraag of ik een afspraak met de psychiater kan krijgen… Heb er nog geen antwoord op, hoop wel dat ze nog antwoord geeft, want ik weet dat ze eigenlijk niet zo van het mailen is… Maar ik wil gewoon echt een keer met de psychiater praten, zonder iemand anders erbij, ook m’n cm niet. Bij m’n cm durf ik gewoon niet te zeggen hoe het echt gaat en daardoor ook niet bij de psychologe, want ik kan niet daar iets anders vertellen dan ik tegen m’n cm doe… (vind ik dan).

Ik wil mensen niet tot last zijn en ik wil niet dat mensen zich zorgen om mij maken… Het enige wat ik echt wil, is iets wat ik maar niet voor elkaar krijg en dat is dood. Maar ja, dat is me blijkbaar niet gegund… Het is verder echt verstand op nul, blik op oneindig en maar doorgaan en er verder niet teveel bij na proberen te denken. En eerlijk gezegd is het gewoon heel erg zwaar. Was er maar gewoon een pil van Drion beschikbaar… Ik zou ‘m echt acuut nemen. Het enige wat ik dan wel echt heel erg vind, is dat m’n kat dan alleen achter blijft… Maar verder, laat mij maar lekker doodgaan, gewoon inslapen en niet meer wakker worden…

Morgenochtend weer accordeonles, ik heb te weinig geoefend, maar we zullen wel zien hoe het gaat. Daarna zwemmen en dan weer eens bij m’n moeder langs.

Afgelopen week was m’n broer”tje” nog jarig, dus daar zijn we nog naartoe geweest, was gezellig! En 1 januari was een vriendin jarig, dus daar ben ik 2 januari langs geweest, was ook gezellig en met nog een vriendin samen toen lekker gefloten met z’n drietjes. Helaas is afgelopen week haar schoonmoeder onverwachts overleden, heel verdrietig, maar ook zo moeilijk, waarom gaan mensen dood die nog willen leven en waarom leef ik nog steeds terwijl  ik echt dood wil?!

Maar goed, ik ga stoppen en lekker tv kijken (“the devil wears prada”). Fijne week allemaal!