Dagelijks Archief: 18 januari 2012

Weer eens even een berichtje van mij.

Pff, wat een gedoe allemaal… M’n cm had met m’n psychiater overlegd en die wilde eerst toch wel een beetje weten waar het over ging voordat ze een afspraak wilde maken. Dus nu heb ik een stukje geschreven voor haar wat ik naar m’n cm heb gemaild in een bijlage en zij stuurt het door naar de psychiater en dan hoor ik het wel weer.

Ik zal hier eerst even de brief neerzetten:

Hoi *psychiater*,

De belangrijkste reden dat ik je alleen wil spreken, is dat wanneer ik tegenover meer dan één hulpverlener zit, ik me heel erg geïntimideerd voel en niet meer goed uit m’n woorden kan komen… Het voelt voor mij dan heel beangstigend.

Verder, ik ben eigenlijk al maandenlang tegen niemand meer eerlijk over hoe het gaat, het lukt gewoon niet meer, ik wil mensen niet teleurstellen dat het nog steeds niet goed gaat etc. Bij *cm* durf ik het ook niet meer aan te geven, want ik wil ook haar niet teleurstellen. Iedereen vindt dat ik het zo knap doe, maar ik ben ondertussen echt behoorlijk uitgeput.
Mijn doodswens is al maandenlang sterk aanwezig (ook vóór de zomervakantie al en tijdens de vakantie ook), het is ook iets wat ik het allerliefste wil, maar ik heb niet het gevoel dat iemand begrijpt hóe graag ik het wil. Als ik het heb over euthanasie, wil ik een serieus antwoord en niet alleen maar dat ik dat kan vergeten, dat ik dat nooit zal krijgen.
En echt, ik zou willen dat ik het lef had om me op te hangen net als een vriendin van me een jaar geleden, maar ik durf het niet. “dus dan wil je het niet” zeggen mensen dan, want als je het écht wilt, doe je het en maakt de methode je niets meer uit. En ik heb helaas ook niet de kracht om te stoppen met eten en drinken.
Ik vind het gewoon heel erg moeilijk dat de hele hulpverlening is gericht op het in leven houden van mensen, ook als ze dat zelf niet meer willen. Ik wil geen hulp meer die gericht is op  leven, ik wil hulp gericht op m’n zelfgekozen dood. Ik snap ook dat jullie dat niet kunnen, maar dan wil ik worden doorverwezen naar iets/iemand die me daar wel bij kan helpen, want ik wil gewoon écht niet meer.

Met eten gaat het ook redelijk beroerd. M”n eetpatroon is al maandenlang verstoord, ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst heb gekookt en het boeit me ook niet zoveel, als ik mezelf op die manier langzaam kapot kan maken, vind ik het ook wel best.
In m’n hoofd ben ik ook steeds bezig met dat ik moet afvallen, laatste keer bij de diëtiste was ik aangekomen en ik schaamde me echt… (Ik had haar teleurgesteld én ik had gefaald, zo voelde dat). Nu moet ik van mezelf zorgen dat ik de volgende keer wel af ben gevallen. Ik sta iedere ochtend en avond op de weegschaal en als het teveel is, eet ik een dag minder of probeer nog meer te bewegen. Ik wil gewoon niemand teleurstellen, dus moet ik afvallen. De laatste twee keren keren dat ik naar de diëtiste moest, heb ik de week ervoor heel weinig gegeten, zodat het gewicht niet te hoog uit zou vallen.

Het is teveel allemaal, ik trek het niet meer, de hele adag door voel ik me rot en moe en dat al maandenlang. En ja, ik ga wel door met al m’n activiteiten, maar echt plezier beleef ik er niet meer aan. Elke ochtend als ik dan toch weer wakker word, dan baal ik, ik wil ook echt niet meer.
Vriendinnen snappen me niet, want als je echt dood wil, dan doe je het toch gewoon… En als je al 5 pogingen gedaan hebt, wil je het dan wel écht? dat is wat ik dan van ze te horen krijg, ik word dus gewoon niet geloofd en dat doet pijn.
Het liefst zou ik mezelf helemaal kapot snijden, maar ik moet ook kunnen zwemmen, want zonder beweging val ik niet af. Dus ik houd het in, maar het komt er ook nergens uit…

Bij *psychologe* durf ik dingen niet te zeggen, omdat ik dan bang ben dat *cm* het hoort en boos wordt dat ik niet eerlijk ben geweest over hoe het gaat. En ik kan er niet mee omgaan als mensen boos op me zijn.

Heb ook weer paniekaanvallen + hyperventilatie en voel me heel erg onrustig en gejaagd. Ik kan me bij een boek of tv-serie ook niet goed concentreren, lees of kijk het wel, maar aan het eind snap ik meestal nog steeds niet hoe het nou zat…

Ik wil niet lastig zijn of tijd vragen en ik vond het erg moeilijk om te vragen of ik een gesprek met jou kon krijgen. Ik zit gewoon heel erg in de knoop en kom er ook niet meer uit. Ik durf het eigenlijk helemaal niet aan te geven, maar m’n blokfluitdocente heeft me min of meer overgehaald om toch aan te geven hoe het écht gaat, dus dat probeer ik nu…

Groetjes,
*Lunatic*

Dit was dus wat ik heb opgeschreven voor haar, ik heb het ook verstuurd, maar heb daar nu ergens ook alweer spijt van… Ik doe moeilijk door te vragen om een gesprek met m’n psychiater alleen en ik ben lastig en stel me aan etc. En ik ben heel erg bang dat als m’n psychiater dit gelezen heeft, ze alsnog zegt dat ik dit maar verder met m’n cm of psychologe moet bespreken. Grote kans dat ze dat ook echt doet, denk ik en ik weet niet of ik zo’n afwijzing dan wel kan hanteren… Het zorgt allemaal voor behoorlijk veel spanning.

Morgen weer vrijwilligerswerk, vorige week ging het niet door, docente was ziek, dus toen had ik een rustige dag, alleen blokfluitles, want accordeonensemble ging ook niet door ‘s avonds.
Afgelopen zondag naar de housewarming van m’n zusje+man geweest, was best gezellig, maar was ook blij toen ik weer terug kon met de trein. Ik was heen met m’n ouders mee gereden, maar dat gekibbel daar word je soms ook simpel van…
Maandag heb ik weer gesprek gehad met psychologe, over vroeger gehad en ruzies thuis, dat m’n vader snel geïrriteerd was en meer van dat soort dingen. Maar daarna voel ik me zo rot dat ik negatieve dingen over m’n ouders heb gezegd… Het is moeilijk, m’n hoofd is overvol en ik ga maar door, maar ben echt ontzettend moe. Nou ja, dat is m’n eigen schuld, ik pak m’n rust niet, dus daar gaan we verder niet over zeuren…

Dit was voor nu weer even een berichtje over hoe het er nu voor staat, ik houd jullie op de hoogte, ik hoop dat ik toch een gesprek met de psychiater kan krijgen, maar ik vrees het ergste…