Gesprek casemanager
Geplaatst door: depri 17 augustus 2011Vanmiddag weer een gesprek gehad met m'n casemanager.
Allereerst gehad over het feit dat ik naar de kaakchirurg moet en daar vreselijk tegenop zie… Ik had maandag controle bij de tandarts en wat ik al vreesde, is inderdaad waar: er komt een verstandskies door, waar geen plek voor is en waar al een gat in zit omdat ik het daar niet gepoetst krijg. En dus moet ik nu over 1,5 week naar de kaakchirurg en lig ik daar nu al wakker van…
Ze kan het mooi zeggen: daar moet je nu niet van wakker liggen, dat helpt niet. Nee, dat weet ik ook wel, maar het lukt me ook niet om er niet aan te denken… Het speelt constant door m'n hoofd en ik ben echt bang, neem ook wat meer oxazepam, want anders red ik 't niet.
M'n moeder gaat als het goed is wel mee naar de kaakchirurg, want anders durf ik echt niet. Ik weet gewoon niet wat ik kan verwachten, heb alleen maar ooit een paar gaatjes gehad… Ik ben gewoon bang voor de pijn. Want tandartsen etc. zeggen zo vaak dat het wel meevalt en dat ze het goed verdoven, maar dan hoor je nog verhalen over hoeveel pijn het doet…
Het ironische is natuurlijk wel dat juist ik wel tegen pijn zou moeten kunnen (daarvan getuigen alle littekens op m'n armen wel), maar ja, deze pijn kun je niet zelf controleren en als je snijdt, kun je dat wel. Maar ja, om nou een mesje mee te nemen om dan te kunnen snijden als het echt niet gaat, is ook weer zowat…
Ze gaf me overigens nog wel de tip om iets van een walkman mee te nemen eventueel, dan hoef je niet al die enge geluiden te horen, maar goed, ik zie nog wel wat ik ga doen. Het is wel een feit dat dit m'n doodsgedachten behoorlijk aanwakkert (niet zo raar als je bedenkt dat die al aangewakkerd worden als ik alleen al maar op controle hoef). Maar goed, het is nog redelijk te hanteren nu.
Verder hebben we het nog over m'n doodswens gehad, ook dat ik het gevoel heb me te moeten verdedigen. Ze zei ook dat het feit dat ik wel zeg dat ik dood wil en het verder nu niet doe, helemaal niet betekent dat ik het dan niet zou willen. Dat is net zo'n verouderde opvatting als de opvatting dat mensen die erover praten, het niet zullen doen. Of als de opvatting dat mensen die dat zeggen alleen maar aandacht willen trekken… En tsja, ik weet het, een humane manier ga ik niet voor elkaar krijgen, want psychiatrisch is er geen reden om me tegen te houden, dus ja, me helpen gaat het dan al helemaal niet worden… Heb overigens wel gezegd waarom ik het kla*verb*lad niet zie zitten en dat ik de zin er niet van zie. Dus dat is ook weer duidelijk.
Daarna hebben we het er nog over gehad dat m'n moeder eigenlijk vind dat ik meer hulp nodig heb, ook mbt m'n doodswens. En nou wil het geval dat er als het goed is per september een vrouwelijke psycholoog in opleiding bij het team van casemanager komt, dus waarschijnlijk gaan we maar eens kijken of ik daar misschien nog wat mee geholpen kan worden… Tis nog niet zeker, want ze weet nog niet precies wat die psychologe wel of niet kan etc. Maar misschien kan ik er wat aan hebben en met een beetje geluk heeft ze als ze in september bij het team komt werken, nog geen wachtlijst…
En hoe gaat het verder? zorgen om m'n moeder… Ze is al een aantal weken ziek thuis van d'r werk en ze kunnen maar niet uitvinden wat het is… Ik ben altijd bang dat het iets ernstigs is, maar ja, aan de andere kant dan zouden ze het nu wel gevonden moeten hebben.
Nog steeds veel aan het zwemmen en regelmatig bij m'n moeder langs, af en toe gaat ze ook mee zwemmen, maar ja merkt dat ze gewoon veel sneller moe is dan normaal. Ben wel weer aan het proberen om muziek te maken en het leidt wel af, maar ik moet me er wel echt toe zetten. Nou ja, misschien als de lessen weer beginnen dat ik dan weer een beetje in een ritme kom. Verder ben ik gewoon moe, maar dat gaat wel weer over. Ik ga nu even naar de wc en dan verder naar de film op RTL4 kijken. Zal proberen om binnenkort weer eens op jullie logjes te komen… Ben ondertussen ook nog aan het uitvogelen hoe Facebook nu weer werkt… Ik begin een beetje achter te lopen met al die dingen, was al blij dat ik Hyves zo'n beetje snapte, maar goed, komt vast wel goed
En straks gaat weblog ook nog verhuizen, hoop dat ik er dan nog uit kom…
O ja, ik krijg het nog niet voor elkaar om het mailformulier weer werkend te maken….
Oh jakkes kaakchirurg… gelukkig heb ik dat tot nu toe nog nooit gehad…
Enkel wat gaatjes en die vullen was al een hele kunst.
Ik ga in elk geval voor je duimen!
Hopelijk kan die psychologe wat voor je betekenen.
Zorgen om je moeder, dat is naar. Kan je het wel uitspreken naar haar toe?
Pas op jezelf meis en ik hoop dat het ritme straks weer met muziekles toch ook een klein steuntje in je rug zal zijn.
Hoe gaat het nu met je? *knuffel*