Wat word ik soms toch verdrietig van verhalen dat mensen weer helemaal gelukkig zijn en zich niet meer kunnen voorstellen dat ze zich rot voelden… Klinkt gek of niet? Het maakt me gewoon boos, omdat dat ook de verhalen worden waar mensen naar gaan kijken als ze kijken naar de situatie van iemand anders. En dus blijft het voor mensen die het zelf niet ervaren, een soort van “kijk maar, er is nog hoop”. Terwijl die er soms echt niet meer is… Mensen willen zo graag dat anderen blijven leven, maar het slaat nergens op… Als iemand niet meer wil leven, vind ik dat diegene daarmee geholpen moet worden, ongeacht het feit dat diegene, misschien, over een jaar of tien of nog langer, wel gelukkig zou kunnen zijn. Het is gewoon al die jaren ellende en vechten niet waard… Maar dat is mijn persoonlijke mening. En daarbij, niemand vraagt er zelf om om op de wereld te worden gezet, dus als iemand na jarenlang doorleven, vindt dat het genoeg is, dan moet die mogelijkheid er ook zijn en moet het niet zo zijn dat anderen vinden dat iemand door moet leven, omdat wie dan ook niet zonder diegene zou kunnen… Niemand vraagt erom om geboren te worden, dus moet het wel mogelijk zijn dat iemand zelf bepaalt wanneer het genoeg is en dan ook op een humane manier kan gaan.

Zo, dat moest ik eerst eventjes kwijt.

Ik heb inmiddels het gesprek gehad met de psychiater, dat was ergens wel heel fijn. Ik voelde me eindelijk serieus genomen, het liep in het begin wat stroef, ik kom nog steeds niet altijd even makkelijk uit m’n woorden. Maar goed, uiteindelijk heb ik wel kunnen zeggen dat wat ik het liefste zou willen euthanasie is. En ik had ook het gevoel dat ze dat ergens wel begreep, die vraag, want ik worstel er al zo lang mee, heb het al meerdere malen serieus geprobeerd, maar het wil maar niet lukken. Ze nam het in ieder geval serieus op, zij wel dat zij het nooit zal kunnen doen, het gaat tegen haar principes in. En ik weet ook dat het echt niet zo makkelijk is en dat het de vraag is of ik het voor elkaar ga krijgen, maar ik wil in het in ieder geval proberen.
Ze vond wel dat er een gesprek moest komen met m’n ouders erbij en ook met m’n casemanager erbij. Zij hebben nu ook alledrie m’n mail gelezen die ik naar de psychiater had gestuurd. De woensdag na de vakantie hebben we de afspraak.

Tussendoor heb ik nog een afspraak met m’n cm gehad, die stond al. Zij denkt niet dat ik het voor elkaar ga krijgen en vroeg ook allerlei dingen over hoe ik het voor me zag etc, ik klapte helemaal dicht, want ik voelde me door de manier waarop ze het zei en vroeg ontzetttend aangevallen. Toen ze vroeg waarom ik dichtklapte, heb ik geen antwoord gegeven. En ik weet echt wil dat ik zal moeten praten, wil ik überhaupt een kans hebben dat het gaat lukken… Maar m’n cm snapt me gewoon ook echt niet volgens mij…

Ik voel me momenteel ontzettend moe en uitgeput en ben heel erg blij dat ik een weekje vakantie heb. Volgend weekend ga ik nog een dagje weg met twee fluitvriendinnen, best gezellig, maar ik heb er genoeg van dat ze vragen hoe het gaat, ze willen toch niet horen dat ik dood wil, dat spreken ze dan alleen maar weer tegen en ik ben het gewoon moe om steeds maar m’n doodswens te moeten verdedigen.
Moet momenteel ook veel denken aan de vriendin die bijna een jaar geleden is overleden en ik wou dat ik het lef had om hetzelfde te doen, maar ja, dat heb ik niet.

Verder vind ik het heel erg van mezelf, maar ik heb m’n oma nog steeds geen kaartje gestuurd om te condoleren… Ik kan mezelf er niet toe zetten. Ik maak muziek, omdat ik natuurlijk geen les kan hebben zonder geoefend te hebben. Ik zwem en wandel, want anders lukt het nooit om af te vallen. En ‘s avonds zit ik uitgeput op de bank, of plof uitgeput in m’n bed. Ik kan gewoon niet meer en er is niemand die het ziet en al helemaal niemand die het snapt…

Vorig weekend hadden we een dag op de muziekschool, moesten met accordeonensemble ook voorspelen (met z’n vijven). Ik had geen bètablokker genomen, gewoon niet aan gedacht en toen ik in de zaal zat, was ik ook rustig. Maar toen ik het podium op liep en ging zitten, voelde ik tintelingen door m’n armen, m’n handen werden ijskoud en trilden. Ik kon gelukkig nog wel spelen, ondertussen alleen maar denkend “ik moet kalm blijven, ik mag niets laten merken”, maakte wel een fout maar kon gelukkig herstellen. Na afloop gingen we weer in de zaal zitten, ik kon niet meer helder denken, voelde paniek, kreeg m’n trillende handen niet onder controle en ook m’n ademhaling niet, probeerde eerst te blijven zitten, want ik wilde de zaal niet uitrennen. Uiteindelijk ben ik toch weggegaan op een moment dat het niet opviel, naar de toiletten gevlucht en daar een poos hyperventilerend gestaan, net zolang tot ik weer wat rustiger werd… Daarna was ik helemaal uitgeput, ben toen nog wel even terug naar de zaal gegaan en even achterin gaan staan. Het was toen toch al bijna pauze. Na de pauze wel gebleven, was wel rustiger, vooral gewoon heel moe, niet meer in staat om veel anders te voelen dan de vermoeidheid…

Die vermoeidheid werkte maandag nog heel erg door, ‘s ochtends schoonmaken ging wel goed, daarna gezwommen en ‘s avonds nog ensemble en trio, maar daar was ik ook niet echt op m’n best, hoewel m’n docente wel vond dat ik heel mooi floot… Donderdag tijdens de les nog even over gehad, toen ging het iets beter, ook verteld dat de dag ervoor gewoon heel uitputtend was, ze had wel gezien dat het niet zo lekker ging maandag en ach ja, paniekaanvallen zijn ook gewoon heel erg uitputtend…

Gisteren nog weer een gesprek gehad met psychologe, was wel prima, verteld ook over paniekaanval, daar gaan we volgende keer toch weer wat verder naar kijken, maar volgens mij wordt dat toch weer in de richting van cognitieve gedragstherapie en wat inzicht erin en ik denk niet dat dat iets gaat helpen, want het inzicht heb ik wel en iets weten, verandert mijn gevoel niet. Maar goed, we zullen eerst eens zien, misschien kan het ook wel iets veel praktischer zijn… Over twee weken heb ik weer een afspraak met haar. Ze heeft eerst vakantie (carnaval).

Morgen kan ik eindelijk voor het eerst deze week lekker uitslapen en niet wakker worden van de wekker, want dat sloopt me ook wel behoorlijk merk ik. Ik heb gewoon meer slaap nodig dan de meeste mensen en dat is soms best lastig. Zal ook best voor een deel door de medicatie komen, maar ja.

O ja, nog één ding wat ik even kwijt moet: wanneer leren de media nu eens dat schizofrenie iets anders is dan een dubbele persoonlijkheid?! Het zijn twee totaal verschillende ziektebeelden! Was gisteren in Flikken Maastricht namelijk, de dader had een dubbele persoonlijkheid en was dus schizofreen… *zucht* Gaan we deze mythe nog ooit de wereld uitkrijgen?! Ik word er echt helemaal simpel van! Misschien moet ik de makers eens een mail sturen met wat uitleg ofzo…

Voor nu ga ik het hierbij laten, genoeg getypt. Voor mensen die aan carnaval doen: fijne carnaval! En anders gewoon tot het volgende logje…
En hierbij nog even mijn excuses dat ik het op moment niet echt zoek om te reageren op email… Komt wel weer als ik weer iets meer ben uitgerust, oke? Ik vergeet jullie niet!

M’n vorige logje is van alweer meer dan een week geleden, dus hoog tijd voor een update!

Vorig weekend ben ik zaterdag naar een vriendin in Arnhem geweest, was erg gezellig! Ook fijn gepraat en op een gegeven moment brak ik… Ze heeft me een poosje in haar armen genomen en dat was erg fijn. Zondag ben ik toen naar de verjaardag van het dochtertje van een vriendin van me geweest, was best druk, maar die vriendin vond het wel erg fijn dat ik er was en daarvoor deed ik het. Het is echt zo sneu, haar dochtertje is dus net één, zij en haar man zijn al lang samen, eerst een poos samengewoond, maar nu getrouwd, huis gekocht en kind en nu wil hij niet meer met haar verder… Wat kunnen mensen soms toch rare wezens zijn…

Vorige week vrijdag moest ik ivm antipsychotica-protocol een ecg laten maken, bloeddruk meten en nog wat dingen. Moest ook weer eens bloedprikken, maar dat moet ik sowieso al elke maand. Meestal ben ik er  op dinsdag en heb dan vaak dezelfde prikster, maar nu dus op vrijdag… Ik deed m’n mouw omhoog en toen maakte ze al een opmerking over m’n littekens en dat ik dus kras. Vervolgens vraagt ze of ik nog steeds wel eens zondig of dat ik dat nu niet meer doe… Wat een domme doos! Ik vertelde het m’n moeder, die was behoorlijk boos. Vooral dat ze er zo’n waardeoordeel aan geeft door het meteen zondigen te noemen en m’n moeder zei dat ik dat best een keer zou kunnen zeggen, zodat ze ervan kan leren. Durf ik niet natuurlijk, maar heb het wel tegen een fluitvriendin gezegd die ook prikster is bij dezelfde organisatie… En ik ga dinsdag nog weer een keertje bloed laten prikken, dus als ik dan toevallig weer de prikster heb die ik meestal heb, zeg ik het misschien nog wel. En weet je, in principe hoeven ze er helemaal niets over te zeggen, want met prikken is er geen enkel probleem qua littekens, ze kunnen gewoon prikken, op die plek zitten helemaal geen littekens.

Dinsdagochtend belde m’n casemanager toen ik aan het zwemmen was, hoorde naderhand haar voicemail, even teruggebeld, want ze belde om voor mij een afspraak in te plannen met de psychiater. Ik heb nu komende woensdag om half één een afspraak staan met de psychiater. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik ervan verwacht, maar ik zie wel hoe het loopt… Hoop dat ik een beetje uit m’n woorden kom en ze heeft in ieder geval dus ook m’n mail gelezen.

Vrijdag eind vd ochtend had ik weer een afspraak met de psychologe, was wel prima. Het was zulk lekker weer, dus vroeg ze of ik zin had om een keertje te wandelen, was wel fijn, praat ook wat makkelijker. Verder niet zoveel bijzonders, maar ik vond het voor nu wel goed zo, heb zoveel aan m’n hoofd.

Afgelopen maandag ben ik naar een ‘lezing’ geweest georganiseerd door Anoiksis (= patiëntenvereniging voor mensen met schizofrenie) hier in de regio. Was wel boeiend, er werd een boek gepresenteerd van 10 portretten van mensen met schizofrenie, met daarin foto’s en interviews. Degene die het boek had geschreven en de interviews had afgenomen, kwam het boek presenteren. Ik had al eerder van het boek gehoord en wilde het bestellen, maar als je naar die lezing ging, kreeg je het boek gratis, dus ben ik er naartoe geweest. We waren met z’n negenen ofzo, gewoon lekker informeel, wat informatie over het boek, beetje lotgenotencontact, thee/koffie gedronken. We begonnen met een voorstelrondje en dat ging me voor de verandering eens een keer redelijk goed af…

Verder heb ik veel gezwommen, veel gepiekerd en ben ik gewoon echt heel erg moe en op. Wilde net nog op Canvas een detective gaan kijken, maar ik kende ‘m al, dus even tijd voor het schrijven van een logje.
Vanochtend naar de muziekschool geweest, voor accordeon, was leuk. Daarna een lieve vriendin van de trein gehaald en daar vanmiddag lekker mee zitten kletsen en haar daarna weer op de trein gezet, dus een welbestede dag.

Donderdag had ik m’n blokfluitdocente nog gemaild, moest gewoon even wat dingen kwijt, heb ook het mailtje wat ik naar de psychiater heb gestuurd aan haar gestuurd. Ze reageert lang niet altijd, maar dat hoeft ook niet, ik wilde gewoon graag dat ze het zou lezen, dat was voor mij al voldoende.
Vrijdagochtend smste ze of ik ‘s middags toevallig een half uurtje eerder kon komen. We hebben op vrijdag om 16.45 uur kwartetles en daarvoor heeft één van het kwartet les, maar die komt niet echt aan oefenen toe (druk met school), dus had m’n docente bedacht dat we wel trio’s konden gaan spelen, was wel leuk Gewoon lekker gespeeld.

Vorige week vrijdag is de vriend van m’n oma overleden, echt wel sneu voor haar… Donderdag was de begrafenis, maar ik ben er niet heen geweest… Ik moet oma nog wel even een kaartje sturen, maar ik kan me er maar moeilijk toe zetten…

Zometeen maar weer eens m’n bed opzoeken, ben kapot. Morgen eindelijk een keertje uitslapen en verder rustig aan, wel even zwemmen. Heb inmiddels ook maar een badmuts gekocht, het ziet er misschien niet uit, maar ik wil nog wel wat haren overhouden, het begint zo erg af te breken… Krijg elke keer de vraag of ik naar de kapper ben geweest, wat dus niet zo is en overbuurvrouw zei ook al dat het met de dag wel korter lijkt te worden… Dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling (al spaart het wel kapperskosten). Maar ik ga maar eens m’n medicatie nemen en dan lekker naar bed, nog een beetje lezen (nieuwste boek van Tess Gerritsen!) en dan slapen en even niets meer, even rust…

Een hele fijne week allemaal en ik hoop woensdag of donderdag te updaten over het gesprek met de psychiater!

Weer eens even een berichtje van mij.

Pff, wat een gedoe allemaal… M’n cm had met m’n psychiater overlegd en die wilde eerst toch wel een beetje weten waar het over ging voordat ze een afspraak wilde maken. Dus nu heb ik een stukje geschreven voor haar wat ik naar m’n cm heb gemaild in een bijlage en zij stuurt het door naar de psychiater en dan hoor ik het wel weer.

Ik zal hier eerst even de brief neerzetten:

Hoi *psychiater*,

De belangrijkste reden dat ik je alleen wil spreken, is dat wanneer ik tegenover meer dan één hulpverlener zit, ik me heel erg geïntimideerd voel en niet meer goed uit m’n woorden kan komen… Het voelt voor mij dan heel beangstigend.

Verder, ik ben eigenlijk al maandenlang tegen niemand meer eerlijk over hoe het gaat, het lukt gewoon niet meer, ik wil mensen niet teleurstellen dat het nog steeds niet goed gaat etc. Bij *cm* durf ik het ook niet meer aan te geven, want ik wil ook haar niet teleurstellen. Iedereen vindt dat ik het zo knap doe, maar ik ben ondertussen echt behoorlijk uitgeput.
Mijn doodswens is al maandenlang sterk aanwezig (ook vóór de zomervakantie al en tijdens de vakantie ook), het is ook iets wat ik het allerliefste wil, maar ik heb niet het gevoel dat iemand begrijpt hóe graag ik het wil. Als ik het heb over euthanasie, wil ik een serieus antwoord en niet alleen maar dat ik dat kan vergeten, dat ik dat nooit zal krijgen.
En echt, ik zou willen dat ik het lef had om me op te hangen net als een vriendin van me een jaar geleden, maar ik durf het niet. “dus dan wil je het niet” zeggen mensen dan, want als je het écht wilt, doe je het en maakt de methode je niets meer uit. En ik heb helaas ook niet de kracht om te stoppen met eten en drinken.
Ik vind het gewoon heel erg moeilijk dat de hele hulpverlening is gericht op het in leven houden van mensen, ook als ze dat zelf niet meer willen. Ik wil geen hulp meer die gericht is op  leven, ik wil hulp gericht op m’n zelfgekozen dood. Ik snap ook dat jullie dat niet kunnen, maar dan wil ik worden doorverwezen naar iets/iemand die me daar wel bij kan helpen, want ik wil gewoon écht niet meer.

Met eten gaat het ook redelijk beroerd. M”n eetpatroon is al maandenlang verstoord, ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst heb gekookt en het boeit me ook niet zoveel, als ik mezelf op die manier langzaam kapot kan maken, vind ik het ook wel best.
In m’n hoofd ben ik ook steeds bezig met dat ik moet afvallen, laatste keer bij de diëtiste was ik aangekomen en ik schaamde me echt… (Ik had haar teleurgesteld én ik had gefaald, zo voelde dat). Nu moet ik van mezelf zorgen dat ik de volgende keer wel af ben gevallen. Ik sta iedere ochtend en avond op de weegschaal en als het teveel is, eet ik een dag minder of probeer nog meer te bewegen. Ik wil gewoon niemand teleurstellen, dus moet ik afvallen. De laatste twee keren keren dat ik naar de diëtiste moest, heb ik de week ervoor heel weinig gegeten, zodat het gewicht niet te hoog uit zou vallen.

Het is teveel allemaal, ik trek het niet meer, de hele adag door voel ik me rot en moe en dat al maandenlang. En ja, ik ga wel door met al m’n activiteiten, maar echt plezier beleef ik er niet meer aan. Elke ochtend als ik dan toch weer wakker word, dan baal ik, ik wil ook echt niet meer.
Vriendinnen snappen me niet, want als je echt dood wil, dan doe je het toch gewoon… En als je al 5 pogingen gedaan hebt, wil je het dan wel écht? dat is wat ik dan van ze te horen krijg, ik word dus gewoon niet geloofd en dat doet pijn.
Het liefst zou ik mezelf helemaal kapot snijden, maar ik moet ook kunnen zwemmen, want zonder beweging val ik niet af. Dus ik houd het in, maar het komt er ook nergens uit…

Bij *psychologe* durf ik dingen niet te zeggen, omdat ik dan bang ben dat *cm* het hoort en boos wordt dat ik niet eerlijk ben geweest over hoe het gaat. En ik kan er niet mee omgaan als mensen boos op me zijn.

Heb ook weer paniekaanvallen + hyperventilatie en voel me heel erg onrustig en gejaagd. Ik kan me bij een boek of tv-serie ook niet goed concentreren, lees of kijk het wel, maar aan het eind snap ik meestal nog steeds niet hoe het nou zat…

Ik wil niet lastig zijn of tijd vragen en ik vond het erg moeilijk om te vragen of ik een gesprek met jou kon krijgen. Ik zit gewoon heel erg in de knoop en kom er ook niet meer uit. Ik durf het eigenlijk helemaal niet aan te geven, maar m’n blokfluitdocente heeft me min of meer overgehaald om toch aan te geven hoe het écht gaat, dus dat probeer ik nu…

Groetjes,
*Lunatic*

Dit was dus wat ik heb opgeschreven voor haar, ik heb het ook verstuurd, maar heb daar nu ergens ook alweer spijt van… Ik doe moeilijk door te vragen om een gesprek met m’n psychiater alleen en ik ben lastig en stel me aan etc. En ik ben heel erg bang dat als m’n psychiater dit gelezen heeft, ze alsnog zegt dat ik dit maar verder met m’n cm of psychologe moet bespreken. Grote kans dat ze dat ook echt doet, denk ik en ik weet niet of ik zo’n afwijzing dan wel kan hanteren… Het zorgt allemaal voor behoorlijk veel spanning.

Morgen weer vrijwilligerswerk, vorige week ging het niet door, docente was ziek, dus toen had ik een rustige dag, alleen blokfluitles, want accordeonensemble ging ook niet door ‘s avonds.
Afgelopen zondag naar de housewarming van m’n zusje+man geweest, was best gezellig, maar was ook blij toen ik weer terug kon met de trein. Ik was heen met m’n ouders mee gereden, maar dat gekibbel daar word je soms ook simpel van…
Maandag heb ik weer gesprek gehad met psychologe, over vroeger gehad en ruzies thuis, dat m’n vader snel geïrriteerd was en meer van dat soort dingen. Maar daarna voel ik me zo rot dat ik negatieve dingen over m’n ouders heb gezegd… Het is moeilijk, m’n hoofd is overvol en ik ga maar door, maar ben echt ontzettend moe. Nou ja, dat is m’n eigen schuld, ik pak m’n rust niet, dus daar gaan we verder niet over zeuren…

Dit was voor nu weer even een berichtje over hoe het er nu voor staat, ik houd jullie op de hoogte, ik hoop dat ik toch een gesprek met de psychiater kan krijgen, maar ik vrees het ergste…

Zo, nog even een logje voor het slapen gaan.

Vanochtend zou ik eigenlijk accordeonles hebben, maar de docente was ziek. Toen ben ik maar meteen gaan zwemmen en daarna naar m’n moeder geweest, gezellig gekletst, kerstboom afgetuigd en een eindje gewandeld.
Op weg naar het zwembad, belde m’n casemanager, niet opgenomen, want ik liep langs een drukke weg en dan versta ik degene aan de andere kant vd lijn toch niet. Terwijl ik aan het zwemmen was, belde ze ook, zag ik toen ik klaar was met zwemmen. En uiteindelijk ‘s middags bij m’n moeder belde ze nog een keer en was ik in de gelegenheid om op te nemen (driemaal is tenslotte scheepsrecht ).

Tsja, het is afwachten nu. In principe is het beleid daar dat bij een gesprek met de psychiater altijd een casemanager aanwezig moet zijn. Er kan wel een uitzondering gemaakt worden, maar dan hangt het ervanaf waar het over gaat (en dat wilde ik tegen m’n cm dus juist niet zeggen), als het puur psychiatrisch is, dan kan het wel, maar als het ook is dat ik bv. een klacht heb over m’n cm, dan wordt het moeilijker, want dat moet je toch met de persoon zelf zien uit te praten. In ieder geval gaat ze met de psychiater overleggen en dan hoor ik nog van haar, maar dat kon wel volgende week worden… Wat een gedoe zeg. Misschien had ik gewoon moeten zeggen dat het puur psychiatrisch is, maar ja, indirect heeft het natuurlijk ook wel wat m’n cm te maken… En ik weet heus wel dat ze toch de dingen bespreken in een team, maar ik wil gewoon zo graag een keertje met de psychiater van gedachten wisselen en weten hoe zij in bepaalde dingen staat…

Morgenochtend weer vrijwilligerswerk, het is leuk om te doen, maar het maakt me ook heel onzeker, onzeker of ik het wel goed doe, of ik wel kan bieden wat ze van me verwachten. Ik heb geen enkele opleiding gevolgd om les te kunnen geven, doe ik het dan wel goed? Die mensen betalen een kleine bijdrage voor de lessen, maar kan ik hen dan wel de kwaliteit geven die ze verdienen? Ik weet het niet, ik doe maar wat en hoop dat het goed is.

Verder ga ik maar door, vanavond weer veel teveel koekjes gegeten op de bank, dus ik zal niet blij worden vd weegschaal vanavond… *zucht*. Ik kan gewoon m’n spanningen niet goed onder controle houden, zou het liefst mezelf helemaal kapot willen snijden, maar moet ook kunnen blijven zitten, anders is m’n gewicht helemaal niet meer te controleren en kom ik weer veel te veel aan…

Morgenmiddag blokfluitles, heb ik wel zin in  En morgenavond als het goed is accordeonensembles, tenzij m’n docente nog steeds ziek is, ik merk het wel.

Voor nu laat ik het hierbij, dit was weer even een update en ik ga lekker m’n bedje opzoeken (en lekker warm onder het dekbed nog even m’n boek uitlezen, hij is erg spannend!).

Oke, ik heb m’n log al veel te lang verwaarloosd, mede natuurlijk door al het gedoe van de migratie van web-log.nl naar weblog.nl, waardoor ik een poos ook niet heb kunnen schrijven (of nou ja, wel kunnen schrijven, maar niets kunnen posten…). Geen idee wie hier nog wel eens meelezen, maar daar kom ik vanzelf wel weer achter

Het is nu 31 december, oudjaarsavond.
Het is lang geleden dat ik echt op papier heb gezet voor mezelf hoe het gaat, ik heb wel een paar mensen gemaild, maar verder weet niemand hoe het nu echt gaat.
Maar ik ga toch weer proberen om hier mijn plekje van te maken en m’n gedachten te spuien.

En dan nu? Hoe gaat het?
Tsja, daar zijn verschillende antwoorden op te bedenken. Gisteren was hier nog een vriendin en die vond me energieker en dacht dat het een stuk beter ging en weet je, ik laat mensen ook maar lekker in die waan, want dat is toch wat ze willen horen, ze willen niet horen dat het nog steeds moeilijk gaat en dat je nog steeds het liefste dood wilt… Maar feit is dat dat laatste nog steeds heel erg op de voorgrond staat. En dat al maandenlang en dat is gewoon zwaar…

Een aantal maanden terug weer een keer behandelplanbespreking gehad met casemanager, psychiater en ouders, niet veel bijzonders, cm had verteld dat het wel redelijk gaat, dat m’n doodswens naar de achtergrond is etc. Wel even op de voorgrond heeft gestaan toen die vriendin van me zelfmoord had gepleegd. We hadden van tevoren een hele evaluatie gemaakt van hoe het gaat en ik heb ook gewoon geen zin meer om eerlijk te zijn tegen m’n cm. Ze kan me toch niet helpen en dan heeft het al helemaal geen zin als ik zeg dat het nog steeds heel erg moeizaam gaat. En ja, voor de buitenwereld lijk ik het ook goed te doen, ik houd m’n huisje schoon, heb m’n activiteiten/daginvulling, goede sociale contacten etc. Maar ondertussen is het een feit dat ik het liefste nu ter  plekke dood neer zou willen vallen. En waarom ik er dan nog ben? Omdat ik nog steeds hoop een keer rustig te kunnen inslapen en nooit meer wakker te worden.

Ondertussen is het nu ook in m’n hoofd zoiets van: ik ben klaar met hulpverlening gericht op leven, want ik wil niet leven, ik wil dood en ik wil hulpverlening gericht op de dood, maar ja, dat durf ik natuurlijk niet tegen de hulpverlening te zeggen en heeft ook geen zin, want ze zijn altijd gericht op leven, ook als de dood voor iemand beter zou zijn… En dat is zo vermoeiend. En ik ben het ook zat om mensen tegen te moeten spreken dat als ik echt dood wil, de methode me niet uit zou makken. Het is gewoon echt niet waar, maar ik begin nu wel steeds meer te beseffen dat ik niet op een humane manier zal kunnen gaan en dat doet al heel veel pijn.

M’n casemanager denkt dat het allemaal wel goed gaat, ze vroeg bij het laatste gesprek hoe het nu was met m’n doodswens, met oud & nieuw en verjaardag in vooruitzicht, heb alleen maar gezegd “hetzelfde”, wat zij invulde met “niet op de voorgrond”, maar ik bedoelde hetzelfde als al die maanden al, wat ik haar toen al niet heb verteld… En daarbij, het heeft toch geen zin dat ze het weet, want ze kan er niets mee, dus ik vind het wel prima zo, laat mensen maar denken dat het allemaal prima gaat.

Ik maak mezelf in gedachten nog steeds helemaal gek, met het invullen wat mensen van me denken en situaties en gebeurtenissen niet los kunnen laten en maar blijven herhalen in m’n hoofd etc.

Sinds een aantal weken heb ik nu ook gesprekken bij een psychologe, uit het team waar ook m’n cm bij hoort. Maar ook daar ben ik niet altijd geheel eerlijk over hoe het gaat, want dan weten m’n cm en psychiater het ook en daar heb ik geen zin in. Pfff, hoezo teveel denken?

Ook trekt het snijden heel erg, maar ja, ik moet wel kunnen blijven zwemmen, want ik moet nog steeds afvallen…
Wat betreft het afvallen overigens, het stagneert, maar ik moet ook wel eerlijk zeggen dat ik inmiddels al maandenlang geen fatsoenlijk eetpatroon meer heb, kan me niet eens herinneren wanneer  ik voor het laatst gekookt heb. En eigenlijk interesseert het me ook niet verder, hoe eerder ik mezelf kapot heb, hoe liever. En ook daar weten m’n hulpverleners en ook m’n diëtiste niets van af. Laatste keer bij de diëtiste was ik iets aangekomen, maar goed, had ook een moeilijke periode gehad: ik heb namelijk één van m’n lieve schatten in moeten laten slapen: L*una, ik heb haar en T*ammy tegelijk gekregen toen ze kitten waren, maar ze is ziek geworden en uiteindelijk konden ze niets meer voor haar doen en heb ik haar dus in moeten laten slapen. Heel verdrietig en toch voel ik op zo’n moment ook een soort van jaloezie, want ging het bij mensen ook maar zo makkelijk… Het is gewoon allemaal heel erg moeilijk.

Laatst waren hier voor m’n verjaardag twee vriendinnen van blokfluit en toen kreeg ik al te horen: “maar als je al 5 pogingen hebt gedaan die zijn mislukt, wíl je dan wel echt dood?”. Ik word er zo moe van dat mensen me niet gewoon geloven. Ja, ik wil echt dood en er is ook niets dat ik liever wil! Waarom moet ik me toch steeds blijven verdedigen?! Zij hoeven toch ook niet steeds te verdedigen dat ze willen leven?! Nou ja, wel even met m’n moeder over gehad dat ze dat zeiden en toen zei m’n moeder al: “gewoon niet teveel met ze erover hebben”. M’n moeder gelooft wel dat ik écht dood wil, maar ja, zij kan er natuurlijk nooit vrede mee hebben…

De laatste blokfluitles voor de vakantie zat ik er ook echt doorheen, moest ook huilen, uiteindelijk hebben we gewoon maar lekker wat gespeeld en verder neit te moeilijke dingen gedaan. Maar m’n blokfluitdocente is ook de enige aan wie ik heb laten merken dat het helemaal niet zo geweldig gaat. M’n zangdocente gaat er toch al min of meer vanuit dat het nu goed gaat en ik laat mensen ook graag in die waan, ze hebben er toch niets aan om te blijven horen dat het een ontzettende strijd is en op moment ook wel een heel erg eenzame strijd… Mensen willen toch liever horen dat het “goed” gaat, wat dat dan ook is…
En eerlijk gezegd heb ik inmiddels geen hoop meer dat het nog goed gaat komen ooit…
Denk soms dat ik misschien eens zou moeten proberen met m’n psychiater te praten, maar dan komt m’n cm ook weer te weten dat het helemaal niet zo gaat als ik zeg dat het gaat… Pfff, lekkere hersenspinsels…

Daarbij is er een hoop gedoe en onduidelijkheid met hulpverlening: komende zomer moeten ze hun gebouw uit en er komt ook geen nieuw pand, het is de bedoeling dat ze meer in de wijk gaan zitten. In verband daarmee zijn ook de wijken opnieuw verdeeld onder de teams en dat betekent dat ik begin komend jaar overgedragen ga worden aan een ander team: het team van m’n cm krijg het noordelijke deel vd wijk en dat andere team het zuidelijke en daar val ik onder, eerder hadden deze teams cliënten uit beide delen vd wijk. Nou vind ik een andere cm niet zo erg, maar dat andere team heeft een mannelijke psychiater… Maar goed, voor nu weet ik toch niet meer dan dit, dus kan er verder wel over gaan piekeren maar dat heeft totaal geen zin.

Ik ga zo mijn bed maar eens opzoeken. En ik wens iedereen natuurlijk een heel mooi uiteinde & een heel goed begin van het nieuwe jaar! (En ik hoop in het nieuwe jaar de draad weer op te pakken wat betreft bloggen!)

Vanmiddag weer een gesprek gehad met m'n casemanager.

Allereerst gehad over het feit dat ik naar de kaakchirurg moet en daar vreselijk tegenop zie… Ik had maandag controle bij de tandarts en wat ik al vreesde, is inderdaad waar: er komt een verstandskies door, waar geen plek voor is en waar al een gat in zit omdat ik het daar niet gepoetst krijg. En dus moet ik nu over 1,5 week naar de kaakchirurg en lig ik daar nu al wakker van…
Ze kan het mooi zeggen: daar moet je nu niet van wakker liggen, dat helpt niet. Nee, dat weet ik ook wel, maar het lukt me ook niet om er niet aan te denken… Het speelt constant door m'n hoofd en ik ben echt bang, neem ook wat meer oxazepam, want anders red ik 't niet.
M'n moeder gaat als het goed is wel mee naar de kaakchirurg, want anders durf ik echt niet. Ik weet gewoon niet wat ik kan verwachten, heb alleen maar ooit een paar gaatjes gehad… Ik ben gewoon bang voor de pijn. Want tandartsen etc. zeggen zo vaak dat het wel meevalt en dat ze het goed verdoven, maar dan hoor je nog verhalen over hoeveel pijn het doet…
Het ironische is natuurlijk wel dat juist ik wel tegen pijn zou moeten kunnen (daarvan getuigen alle littekens op m'n armen wel), maar ja, deze pijn kun je niet zelf controleren en als je snijdt, kun je dat wel. Maar ja, om nou een mesje mee te nemen om dan te kunnen snijden als het echt niet gaat, is ook weer zowat…
Ze gaf me overigens nog wel de tip om iets van een walkman mee te nemen eventueel, dan hoef je niet al die enge geluiden te horen, maar goed, ik zie nog wel wat ik ga doen. Het is wel een feit dat dit m'n doodsgedachten behoorlijk aanwakkert (niet zo raar als je bedenkt dat die al aangewakkerd worden als ik alleen al maar op controle hoef). Maar goed, het is nog redelijk te hanteren nu.

Verder hebben we het nog over m'n doodswens gehad, ook dat ik het gevoel heb me te moeten verdedigen. Ze zei ook dat het feit dat ik wel zeg dat ik dood wil en het verder nu niet doe, helemaal niet betekent dat ik het dan niet zou willen. Dat is net zo'n verouderde opvatting als de opvatting dat mensen die erover praten, het niet zullen doen. Of als de opvatting dat mensen die dat zeggen alleen maar aandacht willen trekken… En tsja, ik weet het, een humane manier ga ik niet voor elkaar krijgen, want psychiatrisch is er geen reden om me tegen te houden, dus ja, me helpen gaat het dan al helemaal niet worden… Heb overigens wel gezegd waarom ik het kla*verb*lad niet zie zitten en dat ik de zin er niet van zie. Dus dat is ook weer duidelijk.

Daarna hebben we het er nog over gehad dat m'n moeder eigenlijk vind dat ik meer hulp nodig heb, ook mbt m'n doodswens. En nou wil het geval dat er als het goed is per september een vrouwelijke psycholoog in opleiding bij het team van casemanager komt, dus waarschijnlijk gaan we maar eens kijken of ik daar misschien nog wat mee geholpen kan worden… Tis nog niet zeker, want ze weet nog niet precies wat die psychologe wel of niet kan etc. Maar misschien kan ik er wat aan hebben en met een beetje geluk heeft ze als ze in september bij het team komt werken, nog geen wachtlijst…

En hoe gaat het verder? zorgen om m'n moeder… Ze is al een aantal weken ziek thuis van d'r werk en ze kunnen maar niet uitvinden wat het is… Ik ben altijd bang dat het iets ernstigs is, maar ja, aan de andere kant dan zouden ze het nu wel gevonden moeten hebben.
Nog steeds veel aan het zwemmen en regelmatig bij m'n moeder langs, af en toe gaat ze ook mee zwemmen, maar ja merkt dat ze gewoon veel sneller moe is dan normaal. Ben wel weer aan het proberen om muziek te maken en het leidt wel af, maar ik moet me er wel echt toe zetten. Nou ja, misschien als de lessen weer beginnen dat ik dan weer een beetje in een ritme kom. Verder ben ik gewoon moe, maar dat gaat wel weer over. Ik ga nu even naar de wc en dan verder naar de film op RTL4 kijken. Zal proberen om binnenkort weer eens op jullie logjes te komen… Ben ondertussen ook nog aan het uitvogelen hoe Facebook nu weer werkt… Ik begin een beetje achter te lopen met al die dingen, was al blij dat ik Hyves zo'n beetje snapte, maar goed, komt vast wel goed En straks gaat weblog ook nog verhuizen, hoop dat ik er dan nog uit kom…

O ja, ik krijg het nog niet voor elkaar om het mailformulier weer werkend te maken….

Hier dan eindelijk weer eens een berichtje van mij… Ik ga echt proberen weer wat regelmatiger wat te posten. Dank jullie voor alle reacties!

Ik ben het zo zat dat iedereen beter denkt te weten hoe ik me voel en wat ik wil dan ikzelf.
Ik weet wat ik dolgraag wil: ik wil dood. En het is niet dat ik zo ontzettend ongelukkig ben, maar het is ook niet zo dat omdat het allemaal wel redelijk gaat, ik niet meer dood wil. Mensen kunnen zeggen dat ik die doodswens al zo lang heb dat ik x91m eigenlijk gewoon niet los wil laten, dat vind ik allemaal best, mensen mogen denken wat ze willen, maar het zou wel fijn zijn als mensen gewoon zouden geloven dat ik meen wat ik zeg en ze mijn wensen niet constant in twijfel zouden trekken.

Omdat ik toevallig niet op een vervelende manier dood wil gaan, verschuil ik me daar volgens anderen achter en zou ik dus helemaal niet dood willenx85 Hoe kunnen ze dat weten? Kunnen ze in mijn hoofd kijken? Ik ben het moe om mijn wensen en gedachten steeds te moeten verdedigen.

Mijn hulpverleenster denkt geloof ik ook dat ik niet weet wat ik wil en wil eigenlijk dat ik een poosje naar x93het Kl*averb*ladx94 ga, een bezinningshuis hier in de stad voor mensen met een doodswens. Je kunt daar max. een jaar blijven en beslist dan of je door wilt leven of niet. Alleen al het feit dat ze het hierover heeft, betekent dat ze het niet snapt: ik twijfel niet over wat ik wil, het enige is dat ik de mogelijkheid niet heb om het op een x93prettigex94 manier te doen, anders had ik het al gedaan. Het slaat nergens op, na dat verblijf zou ik dan toch precies met hetzelfde probleem zitten?! Want ja, me
helpen met mx92n zelfmoord of me euthanasie geven dat doen ze toch nietx85 Waarom is de hulpverlening toch zo gericht op het in leven houden van mensen?! Ik word er zo moe vanx85

Mx92n hulpverleenster heeft nu zoiets van x93er is geen psychiatrische reden om je tegen te houdenx94, maar ja, helpen doen ze ook nietx85 Ze zei laatst wel dat ze hoopt dat ik mensen wel de kans zal geven om afscheid van me te nemen en dat ik ervoor zorg dat mx92n katten goed terecht komenx85

En echt, ik zou willen dat ik het lef had van die vriendin die zich in februari op heeft gehangen, maar dat heb ik niet. En daarbij wil ik liever niet dat mx92n ouders me zouden vinden. Kon ik maar gewoon rustig inslapen en niet meer wakkerwordenx85
En hoe gaat het verder? Anderhalve week geleden weer naar de dixebtiste geweest, was weer een paar kilo kwijt, dus dat gaat de goede kant op Ik had ook even wat kleren onder mx92n bed vandaan gehaald, had wat topjes nodig en die passen weer, dus heel erg fijn! En ik heb ook een paar rokken gevonden die ik nu wel weer aankan, binnenkort maar eens kijken wat ik ga doen met de kleren die nu echt te groot zijnx85

Ben nog steeds veel aan het zwemmen en wandelen. Muziek maken wat minder op moment, maar goed. Het weekend van de 23e naar de verjaardag van mx92n zusje geweest, was gezellig. Ik was met de trein, want ik moest eerst nog ergens anders heen. Ik moest vanuit Den Bosch naar mx92n zusje in Elst, is een rechtstreekse verbinding, alleen had de trein vertraging en dus besloten ze om
vanaf Nijmegen direct door te gaan naar Arnhem, zonder te stoppen in Elst, allemaal prima, ware het niet dat ze het vergaten om het even om te roepen in de treinx85 Grrr! Dus vanuit Arnhem weer de trein terug naar Elst, mocht nog snel instappen bij de machinistx85

In Den Bosch had ik een fotoshoot voor de V *i*v*a, daar sta ik deze week in (in nummer 33), in een artikel over vrouwen die een zelfmoordpoging hebben gedaan.

Zondag de 24e is er een heel lief vriendinnetje hier geweest, was heel erg fijn om haar weer eens te zien en te spreken!

Op tv is nu weer elke avond x93in therapiex94, erg leuk! En er zijn weer nieuwe afleveringen van x93Housex94 op SBS6.

Twee weken terug is mx92n casemanager weer geweest, we hebben het alleen maar over koetjes en kalfjes gehad. Ik heb ook geen zin meer om het over andere dingen te hebben. Ze snapt me toch niet en ik heb geen puf meer om te proberen het uit te leggen.

Het gaat gewoon niet. Ik wil xe9cht het liefste dood en als er een pil van Drion zou bestaan, zou ik x91m acuut nemenx85 Ik weet dat ik dan heel veel mensen verdriet doe, maar ik kan gewoon echt niet meer. Ik ben moe en heb geen zin meer om muziek te maken of iets anders te doen. En ja, ik blijf wel bezig, maar waarom? Waarvoor? Het heeft allemaal geen zin. Ik verlang terug naar mx92n oude
psych, maar ja, weinig aan te doen.

Natuurlijk wil ik euthanasie, maar daar werken ze vanuit de ggz sowieso al niet aan mee en ik ben er daar sowieso x93niet erg voor aan toex94x85 Hoe oneerlijk. Hoe kunnen anderen nu voor mij bepalen of het leven wel of niet leefbaar isx85?! Ik zou nog steeds het liefst alles kapot snijden, maar dan kan ik niet zwemmen en dan val ik niet af, dus dat is ook geen optie.

Terwijl ik dit zit te typen, zit ik in de trein, op weg naar een lieve meid. Over twee weken is de vakantie alweer afgelopen en beginnen de muzieklessen weer, maar ik heb echt veel te weinig geoefend. Ik ben gewoon te moe en zit teveel verstrikt in mx92n eigen gedachten. Ik mis mx92n fluitdocente ook wel, ze heeft wel gezegd dat ik mag bellen of langskomen als het me te hoog zat, maar ik wil haar ook niet lastigvallenx85 pfff. Hoe moeilijk kan iemand het zichzelf
maken?! Ik ga het hierbij laten, fijn weekend alvast allemaal!

Het is al veel te lang geleden dat ik hier wat heb geschreven, ik wilde wel, maar het ging gewoon niet. Ik heb een behoorlijk heftige tijd achter de rug.

In februari is een lieve vriendin van me overleden, ze zat opgenomen op de afdeling in Dordrecht waar ik ook heb gezeten en heeft zich daar opgehangen. Een donderdag in februari nadat ik vd muziekles thuiskwam, vond ik de rouwkaart op de mat. Ik schrok heel erg, ik wist niet eens dat ze weer eventjes opgenomen was en voelde me meteen schuldig dat ik haar zo weinig terug had gemaild de laatste paar weken. Nadat ik de rouwkaart had gevonden, ben ik 's avonds nog wel weer gewoon naar de muziek gegaan, beetje afleiding. De dag erna ben ik met m'n moeder naar haar huis gereden en heb daar afscheid van haar genomen. Het was heel raar, want ik kende niemand van haar familie of vrienden, maar gelukkig toen ik vertelde wie ik was, wisten ze het wel, ze hadden al veel over me gehoord. Het afscheid nemen was heel verdrietig, maar wel goed. Ik hoorde toen ook wie haar gevonden had. Ik had de dag ervoor al een mailtje naar een socio van de afdeling gestuurd (met wie ik nog steeds af en toe mail), of ik haar misschien even mocht bellen in verband hiermee. Maar toen ik bij die vriendin was om afscheid te nemen, hoorde ik dat juist die socio haar gevonden had, toen voelde ik me wel een beetje schuldig over het mailtje, want ze had het zelf vast ook wel moeilijk genoeg. Maar goed. Zondagavond belde die socio even, dus dat was wel fijn. Ze zou er de dag erna (een maandag) ook bij zijn op de begrafenis en zei al dat ik naar haar toe mocht komen als ik haar zag. De dag erna dus zelf 's ochtends vroeg naar Dordrecht gegaan en bij de begrafenis geweest. Ik wilde daar wel heen, want het was een besloten begrafenis en ik was uitgenodigd… Het was wel goed om daar te zijn, was een hele vreemde begrafenisdienst, helemaal geen muziek of liederen of wat dan ook, alleen maar een dominee die een hele poos aan het woord was… Daarna naar het graf gelopen en een andere socio die ik ook nog kende, vroeg of ze me een arm mocht geven (en zei toen dat ze dat zelf ook wel nodig had…), dus dat was wel heel lief. Daarna nog condoleren en toen ben ik weer naar huis gegaan.
's Avonds nog naar het ensemble en de kwartetles geweest, nog even fijn gepraat met m'n blokfluitdocente. Tijdens het naar huis lopen daarna, ging het helemaal mis in m'n hoofd, ik wist het allemaal niet meer, kon niet meer helder denken en eenmaal thuis was ik helemaal in paniek en het enige wat ik kon doen om rustig te worden, deed ik, namelijk snijden, na anderhalf jaar weer voor het eerst… Het was heel erg diep (door de huid heen, je kon zo een ader zien liggen), dus m'n moeder gebeld en naar de huisartsenpost geweest, gelukkig voor de verandering een vrouwelijke en heel vriendelijke huisarts. Meestal zijn het vervelende mannen die daar dienst hebben… De vrouw bleef heel rustig en dat was heel fijn. Tijdens het hechten kwam ik weer een beetje tot rust en hebben we overlegd wat nu. Uiteindelijk besloten dat ik met wat extra medicatie naar huis zou gaan en dat mama bij me zou blijven totdat ik sliep en dat is gelukt.
Inmiddels ben ik er niet meer zoveel mee bezig als in het begin, maar het blijft moeilijk. Ik zou zelf ook het liefste er niet meer zijn, maar ik gun haar natuurlijk ook ontzettend die rust, ze had het zo ontzettend moeilijk en niets hielp haar.
Toen dit alles gebeurde was m'n casemanager net op vakantie, ik heb wel een vervangster van haar gesproken, maar verder heb ik het toch grotendeels zelf moeten verwerken… Het is zwaar.

Er zijn ook genoeg leuke dingen gebeurd hoor… Lekker muzieklessen gevolgd en dan gaat het allemaal wel, maar ik het het op moment nog steeds best wel zwaar en echt niet alleen daardoor…
Ik heb lang zitten twijfelen of ik hier wel zou gaan schrijven, maar ik wil nog steeds dat dit de plek is waar ik van me af kan schrijven, dus dat ga ik ook gewoon doen.

De laatste weken gaat het gewoon niet meer. Ik weet  niet hoe lang ik het allemaal nog volhoud, alhoewel ik ook weet dat ik geen pillen meer heb besteld via internet, dus ook niet er zomaar een einde aan kan maken ofzo.
Het is gewoon, ik vind het zo moeilijk om contacten te onderhouden, het is allemaal zo vermoeiend. Er zijn zoveel mensen die ik nog moet mailen, maar het lukt gewoon niet. Het is niet dat ik het niet wil, maar ik heb de energie er niet voor. Ik ben zo ontzettend moe en ga toch steeds maar door. Terwijl ik tegelijkertijd het liefste zou willen dat ik nu gewoon ter plekken dood neer zou vallen.
Ik kan er niet over praten met m'n casemanager, want als ik ook maar aangeef dat de doodswens trekt, wil ze non-suicideafspraken maken en daar heb ik geen zin meer in.
Ik zou ontzettend graag euthanasie willen, maar weet niet tot wie ik me daarvoor moet wenden. Want ja, wie geeft er iemand met een psychiatrische ziekte nou euthanasie? De geneeskunde wil alleen maar mensen beter maken, maar het is zo zinloos allemaal. Wat heb ik aan het leven? Het is constant angst, angst dat ik de mensen verlies waar ik van houd, angst dat mensen wegblijven of niets meer laten horen omdat ik ook niets meer van me laat horen. Het is niet dat ik mensen wil verliezen, maar ik heb de kracht niet om veel vriendschappen te onderhouden. Het lukt me niet meer om in m'n dagboek te schrijven, omdat ik gewoon te moe ben. Ik blijf maar zwemmen en heel veel bewegen en eindelijk lijkt het te lukken om een beetje af te vallen, maar door al het bewegen, ben ik zo ontzettend moe. Tijdens het zwemmen gaat er zoveel door m'n hoofd, ik kan de rust niet meer vinden. Ik zou willen schreeuwen
"help me", maar tegelijkertijd weet ik dat dat geen zin heeft, want het enige wat ik echt wil, zal ik niet krijgen.
In mei gaan m'n ouders drie weken op vakantie, ik weet nog niet hoe ik dat moet gaan doen, maar dat komt vast nog wel, maar een veel grotere angst van me is: wat als er iets met ze gebeurt op vakantie, als ze overlijden? Ik kan echt niet zonder m'n ouders en ik weet dat de natuur zo is dat meestal kinderen langer leven dan hun ouders en daar moet ik dus echt niet aan denken, ik weet niet wat ik dan zou moeten. Ik weet het gewoon allemaal niet meer en ik weet niet bij wie ik nog terechtkan, het is moeilijk.
Ik heb jarenlang contact gehad met een lerares van de middelbare school, ze heeft me geholpen toen het op school slecht ging en zij de enige was die ik in vertrouwen kon nemen (omdat ze ver weg zat en omdat het alleen mailcontact was). Maar de laatste jaren heb ik het gevoel dat ze er een beetje klaar mee is om wanhopige mailtjes van me te krijgen, dus mail ik haar niet meer. Ik vind het heel erg dat het contact zo gelopen is en zou haar willen mailen, maar ik krijg de woorden niet op papier en de brieven en mailtjes niet verstuurd, het lukt me niet. Ik ben zo bang dat mensen denken dat ik vasthoud aan m'n negativiteit omdat ik daarmee medelijden en aandacht krijg, terwijl dat echt niet m'n bedoeling is. Maar ik snap ook na zoveel jaren dat mensen denken "is ze nu nog steeds niet beter?"

Ik baal dat ik schizofrenie heb, maar daar kan ik weinig aan veranderen, ik baal ervan dat ik medicatie moet slikken, maar ik weet dat het nodig is. Ik haat mezelf en weet niet wat ik daaraan moet doen en ik weet dat ik het leven niet wil en het liefst dood wil, maar ook dat gaat niet. Ook zou ik het liefste mezelf helemaal kapot willen snijden, maar ja, ik kan het eigenlijk ook niet riskeren om een pees door te snijden. Ik zit gewoon vast en weet het niet meer, mensen weten niet meer wat ze met mij en m'n negativiteit moeten, heb ik het gevoel en dus durf ik die negativiteit niet goed meer te uiten, uit angst nog meer mensen te verliezen.

Met de muziek gaat het op zich prima en ik heb het ook gezellig met de mensen daar, maar ook daar durf ik niet te negatief te zijn. Ik ben meestal vrolijk daar en dat kost best wel veel energie, hoewel het soms ook wel vanzelf gaat hoor, het is ook vaak genoeg zo dat het echt gezellig is en ik even niet teveel hoef te denken en dat is fijn. Met m'n blokfluitdocente heb ik goed contact en dat is heel erg fijn!
Verder wat betreft de pianolessen, ik ben ermee gestopt, het ging niet meer, ik had echt het gevoel dat m'n docente er geen zin meer in had met mij, dat ze meer haar tijd met mij uitzag, dus ik heb een mail gestuurd met hoe lang de opzegtermijn was en kreeg een mailtje terug dat haar praktijk op het moment zo druk is dat we de opzegtermijn wel konden laten voor wat 'ie was, dus toen ben ik niet meer naar haar toe geweest, ze zal ook wel gedacht hebben… dat ik niet even afscheid ben komen nemen, maar goed, ze heeft ook niet gevraagd of ik nog even afscheid kwam nemen.
Maar ik heb wel weer pianoles, namelijk: bij m'n blokfluitdocente thuis en dat is wel heel fijn.
Als ik muziek maak, denk ik niet te veel na, maar als ik dan op de bank zit of 's avonds in bed lig, weet ik het allemaal niet meer. Ik weet niet hoe ik dit leven nog tien jaar vol zou moeten houden, echt niet, maar ik weet ook niet wat ik er verder aan kan doen. En ik weet ook dat ik het niet wil, maar ja…

Maar goed, ik ga ermee stoppen, sorry voor dit negatieve logje, maar ik wil deze log echt gewoon houden voor hoe het echt met me gaat, hoe moeilijk dat ook is.
O ja, ik heb trouwens wel weer een nieuwe laptop, dus ik kan wel weer wat makkelijker even m'n mail checken etc. en lekker met m'n laptop op schoot zitten schrijven. Maar goed, op moment heb ik vaak niet de puf om veel te typen of iemand te mailen, niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik niet weet wat ik moet schrijven zonder te negatief over te komen. Ik verwaarloos vriendschappen, op een paar na en ben zo bang dat die ook een keer weg zullen vallen… Het is moeilijk en ik wou dat ik wist hoe ik me beter zou kunnen voelen, maar ik weet het niet…

O ja, lieve vriendin van me is vrijdag bevallen van haar tweede dochtertje! Ben heel blij voor haar!

En dan is het alweer zondag en loopt de kerstvakantie toch echt ten einde…
Eerst zag ik op tegen de vakantie, maar het was wel heerlijk om gewoon lekker veel te kunnen lezen, zwemmen en hobby-en. Ik heb wat minder muziek gemaakt dan anders, maar goed, dat komt de komende weken vast wel weer in orde.

O, voor ik het vergeet: voor iedereen nog de allerbeste wensen voor dit nieuwe jaar!

Afgelopen maandag heb ik 's ochtends schoongemaakt en 's middags kwam er een lieve vriendin, ze kwam wat later, want ze had per ongeluk de verkeerde stoptrein gepakt. Het was heel gezellig, ook lekker samen muziek gemaakt! Ze maakte nog de opmerking dat het duidelijk was dat ik me op de blokfluit veel meer thuis voel dan dat ik me ooit thuis heb gevoeld op de dwarsfluit en daar had ze wel gelijk in

Dinsdagochtend is m'n pgb-ster weer geweest, we waren in een half uurtje alweer klaar, daarna gezwommen met m'n moeder en 's middags nog wezen knutselen, was ook erg gezellig! Haar dochter (vriendin van me) is de 27e bevallen van haar eerste kindje: een jongetje (16 dagen over tijd… kind bleek te groot en is uiteindelijk met een keizersnede geboren). Maar het was leuk om foto's van het kindje te zien en de verhalen van de trotse oma te horen
Normaal gesproken ga ik op dinsdagavond met m'n overbuurvrouw naar haakles, maar ze was die dag geopereerd, dus het ging niet door, als het goed is gaan we komende dinsdag wel weer.

Woensdagochtend ben ik naar een andere vriendin geweest, was ook erg gezellig. Ze is zwanger en moet nog een paar weekjes, is ergens in januari uitgerekend… Ze weten ook nog niet of het een jongetje of een meisje wordt, dus ik ben heel benieuwd. Kreeg van haar nog een leuk verjaardagscadeautje en had voor haar ook nog iets meegenomen, want ze was ook jarig geweest. Was verder erg gezellig. Daarna weer gezwommen.
Verder was m'n broertje woensdag nog jarig, dus heb 'm ook eventjes gebeld en even met 'm gekletst en gezegd dat als 'ie weer een keer hier is, dat 'ie dan z'n cadeautje krijgt. Toen zei hij nog dat dat omgekeerd ook voor mij gold haha. Want hij is al een paar keer vergeten mijn verjaardagscadeautje mee hier naartoe te nemen.

Donderdagochtend rustig aan gedaan, 's middags zijn twee fluitvriendinnen hier gekomen, lekker gespeeld! En ook fijn bijgekletst. 's Avonds nog weer gezwommen met m'n moeder (nou ja, eind van de middag).

Vrijdagochtend even naar een dumpwinkeltje hier in de buurt geweest, ik was daar vd week al geweest en had gezien dat ze voor 5 euro een digitale keukenweegschaal hadden. M'n moeder wilde er wel eentje voor zichzelf en ook eentje als cadeautje voor m'n broertje. Ook m'n overbuurvrouw wilde er wel eentje, dus ik ben er drie gaan halen. Ook nog even gekeken naar een nagelsetje voor m'n broertje, want dat wilde hij graag hebben, maar hadden ze daar niet. Vervolgens met m'n moeder wezen zwemmen. Ik was gaan lopen naar het zwembad, vervolgens moest m'n moeder om 4 uur m'n vader van z'n werk halen, want ze zouden bij een oom en tante gaan eten. Alleen de volgende ochtend zouden ze al naar m'n broertje gaan, nog voor z'n verjaardag, en ze hadden de cadeautjes nog niet. Ik zou nog gaan kijken voor een thermosfles van 1 liter en dus voor een nagelsetje. Eerst een uur gelopen vanaf het zwembad voordat ik bij de winkels was. Als eerste de blokker binnengelopen. Eerst gekeken voor thermosfles, ik keek eerst helemaal achter in de winkel, want daar staan ook allerlei pannen etc. Maar goed, daar vond ik het niet, liep ik weer naar voren in de winkel, zag ik ze opeens bijna voorin staan. Een goede gevonden van 1 liter. Meteen ook even gezocht naar een nagelsetje, maar dat hadden ze niet, alleen maar losse tangetjes etc. en hij wilde graag een setje zodat het allemaal mooi bij elkaar blijft en minder makkelijk kwijtraakt. Vervolgens naar het Kruidvat en de Etos geweest, maar ook geen setje te vinden. M'n moeder had me al de tip gegeven om naar de Bijenkorf te gaan, maar goed, dat was nog weer iets verderop, dan moest ik nog zeker 20 min. lopen. Toen zag ik ineens de Kijkshop aan de overkant vd straat en ben daar maar eens gaan kijken. Hadden wel een set, maar die was 25 euro (volgens het etiket). Dus ik alweer op weg naar buiten en dan toch maar naar de Bijenkorf. Even m'n moeder gebeld, maar die had zoiets van "het is wel duur, maar doe toch maar", dus ik terug naar de Kijkshop en bij de kassa bleek het hartstikke afgeprijsd te zijn, het was nog maar 6,24 euro, dus dat scheelde behoorlijk. Afgerekend weer naar buiten gelopen, nog even m'n moeder gebeld om het te vertellen en toen vroeg ze of er nog meer setjes lagen. Ja, die lagen er. Of ik er ook nog één voor haar wilde kopen… Dus weer terug in de winkel, verkoopster zei al "ben je er alweer?" "Ja, m'n moeder wilde er ook nog eentje".

Nou goed, daarna weer naar huis, eerst nog even rustig het Kruidvat rondgelopen, want ik moest zelf nog naar een paar dingen kijken, vervolgens nog even naar de AH en de C1000 en toen echt weer naar huis. Ik had behoorlijk wat spullen bij me in schoudertassen en ik was blij toen ik thuis was, want m'n schouders deed behoorlijk pijn

Gisteren is er ook een lief vriendinnetje geweest, heb nog een mooie armband van d'r gekregen! We hebben fijn zitten kletsen en eind vd middag heb ik 'r weer op de trein gezet. Gisteravond lekker tv gekeken en vanochtend eind vd ochtend weer wezen zwemmen met m'n moeder, daarna weer naar huis gelopen, paar dingen gekeken die ik gisteravond had opgenomen en nog wat zitten haken. Nu even computeren en zometeen "Witse" kijken. Verder ben ik bezig in "Mini Shopaholic" van Sophie Kinsella, dat boek had ik voor m'n verjaardag gevraagd. Het is echt zo'n leuk boek! Leest heerlijk weg en ik moet er af en toe zó om lachen

Ik ga het hierbij laten voor vandaag, morgen beginnen alle activiteiten weer en dinsdag heb ik weer gesprek met m'n casemanager, waar ik nog wat dingen voor moet gaan bedenken, maar goed, komt wel… Tot zover deze update!

Zo schrijf je nooit en zo twee keer op een avond…
Zo op de laatste dag van dit jaar, wilde ik nog het een en ander schrijven over het afgelopen jaar.

Het is weer een bewogen jaar geweest. Met behulp van de Leponex ben ik nog steeds redelijk stabiel, weinig last van psychotische klachten in ieder geval en ook meer energie. Ik zwem nog steeds veel, maar het afvallen blijft lastig, wel blijf ik nu in ieder geval op gewicht en kom dus niet meer aan.

De eerste helft van dit jaar heb ik veel nagedacht over studeren, ben ook naar een meeloopdag geweest, maar het bleek toch niet zo verstandig, het is teveel. Ik blijf het lastig vinden dat ik niet heb gestudeerd en een leuke baan heb, maar ja, weinig aan te doen. En misschien is het inderdaad ook meer iets waarvan ik het idee heb dat anderen het van me verwachten… Ik weet het gewoon niet, weet alleen dat die meeloopdag al teveel was, dus dan wordt studeren helemaal niets.

Vlak voor de zomervakantie met de afsluiting van zangles heb ik voor het eerst in m'n eentje voor publiek gezongen, was heel spannend, maar ook wel heel gaaf om te doen!

De zomervakantie ben ik dit jaar redelijk goed doorgekomen in vergelijking met voorgaande jaren. Ook heb ik al sinds ik terug ben vd opname op de paaz in 2009 niet meer gesneden, dus dat is inmiddels al meer dan een jaar geleden! Toch blijft het soms wel moeilijk, op de een of andere manier blijft het verlangen naar die rust, maar ja, dat is altijd maar voor even natuurlijk. Daarbij heb ik nu eigenlijk al "mazzel" dat ik nooit een pees heb doorgesneden, want dat zou wat zijn. Eén keer toen ik had gesneden had ik op een haar na een pees gemist, daar was ik toen wel van geschrokken, want stel je voor dat ik iets beschadig in m'n arm en daardoor niet meer goed muziek zou kunnen maken… Maar ik blijf het lastig vinden, ik weet gewoon wat een rust ik ervaar als ik gesneden heb…

Verder is in september van dit jaar m'n zusje getrouwd en een paar weken daarvoor was haar vrijgezellenfeest, dat was erg leuk! De bruiloft was erg mooi, mooi om je zusje zo te zien stralen! Ik heb het ook de hele dag volgehouden die dag en ik heb in de kerk blokfluit gespeeld en tijdens de receptie piano. Net afgelopen woensdag hebben we bij m'n zusje en d'r man hun trouwalbum bekeken, zaten hele mooie foto's bij!

Ook heb ik er dit jaar nog een nichtje bij gekregen, erg leuk! En m'n ouders waren dit jaar alweer 30 jaar getrouwd.

De muzieklessen zijn allemaal doorgegaan en dat loopt allemaal wel eigenlijk, thuis lekker veel oefenen en gelukkig vinden m'n huidige buren dat niet erg!

Ik heb dit jaar ook een aantal keer zelf gebeld voor dingen hier in huis etc. Vroeger liet ik dat m'n moeder altijd doen… Maar ja, die blijft natuurlijk ook niet altijd. Dat vind ik zo moeilijk: ik wil echt niet dat m'n ouders eerder doodgaan dan ik, daar ben ik zó bang voor, maar ja, de kans is natuurlijk wel vrij groot dat dat gebeurt… En ik weet best dat het nog jaren kan duren voor ze doodgaan, maar ik ben er altijd bang voor, ik kan ze écht niet missen!

Maar goed, ik ga ermee stoppen en naar bed. Ik neem denk ik een nozinan in, dan slaap ik hopelijk door alles heen!
Dus tot zover mijn overpeinzingen over het afgelopen jaar. Voor iedereen: een mooi uiteinde en een goed begin van het nieuwe jaar gewenst!