Oke, ik heb m’n log al veel te lang verwaarloosd, mede natuurlijk door al het gedoe van de migratie van web-log.nl naar weblog.nl, waardoor ik een poos ook niet heb kunnen schrijven (of nou ja, wel kunnen schrijven, maar niets kunnen posten…). Geen idee wie hier nog wel eens meelezen, maar daar kom ik vanzelf wel weer achter

Het is nu 31 december, oudjaarsavond.
Het is lang geleden dat ik echt op papier heb gezet voor mezelf hoe het gaat, ik heb wel een paar mensen gemaild, maar verder weet niemand hoe het nu echt gaat.
Maar ik ga toch weer proberen om hier mijn plekje van te maken en m’n gedachten te spuien.

En dan nu? Hoe gaat het?
Tsja, daar zijn verschillende antwoorden op te bedenken. Gisteren was hier nog een vriendin en die vond me energieker en dacht dat het een stuk beter ging en weet je, ik laat mensen ook maar lekker in die waan, want dat is toch wat ze willen horen, ze willen niet horen dat het nog steeds moeilijk gaat en dat je nog steeds het liefste dood wilt… Maar feit is dat dat laatste nog steeds heel erg op de voorgrond staat. En dat al maandenlang en dat is gewoon zwaar…

Een aantal maanden terug weer een keer behandelplanbespreking gehad met casemanager, psychiater en ouders, niet veel bijzonders, cm had verteld dat het wel redelijk gaat, dat m’n doodswens naar de achtergrond is etc. Wel even op de voorgrond heeft gestaan toen die vriendin van me zelfmoord had gepleegd. We hadden van tevoren een hele evaluatie gemaakt van hoe het gaat en ik heb ook gewoon geen zin meer om eerlijk te zijn tegen m’n cm. Ze kan me toch niet helpen en dan heeft het al helemaal geen zin als ik zeg dat het nog steeds heel erg moeizaam gaat. En ja, voor de buitenwereld lijk ik het ook goed te doen, ik houd m’n huisje schoon, heb m’n activiteiten/daginvulling, goede sociale contacten etc. Maar ondertussen is het een feit dat ik het liefste nu ter  plekke dood neer zou willen vallen. En waarom ik er dan nog ben? Omdat ik nog steeds hoop een keer rustig te kunnen inslapen en nooit meer wakker te worden.

Ondertussen is het nu ook in m’n hoofd zoiets van: ik ben klaar met hulpverlening gericht op leven, want ik wil niet leven, ik wil dood en ik wil hulpverlening gericht op de dood, maar ja, dat durf ik natuurlijk niet tegen de hulpverlening te zeggen en heeft ook geen zin, want ze zijn altijd gericht op leven, ook als de dood voor iemand beter zou zijn… En dat is zo vermoeiend. En ik ben het ook zat om mensen tegen te moeten spreken dat als ik echt dood wil, de methode me niet uit zou makken. Het is gewoon echt niet waar, maar ik begin nu wel steeds meer te beseffen dat ik niet op een humane manier zal kunnen gaan en dat doet al heel veel pijn.

M’n casemanager denkt dat het allemaal wel goed gaat, ze vroeg bij het laatste gesprek hoe het nu was met m’n doodswens, met oud & nieuw en verjaardag in vooruitzicht, heb alleen maar gezegd “hetzelfde”, wat zij invulde met “niet op de voorgrond”, maar ik bedoelde hetzelfde als al die maanden al, wat ik haar toen al niet heb verteld… En daarbij, het heeft toch geen zin dat ze het weet, want ze kan er niets mee, dus ik vind het wel prima zo, laat mensen maar denken dat het allemaal prima gaat.

Ik maak mezelf in gedachten nog steeds helemaal gek, met het invullen wat mensen van me denken en situaties en gebeurtenissen niet los kunnen laten en maar blijven herhalen in m’n hoofd etc.

Sinds een aantal weken heb ik nu ook gesprekken bij een psychologe, uit het team waar ook m’n cm bij hoort. Maar ook daar ben ik niet altijd geheel eerlijk over hoe het gaat, want dan weten m’n cm en psychiater het ook en daar heb ik geen zin in. Pfff, hoezo teveel denken?

Ook trekt het snijden heel erg, maar ja, ik moet wel kunnen blijven zwemmen, want ik moet nog steeds afvallen…
Wat betreft het afvallen overigens, het stagneert, maar ik moet ook wel eerlijk zeggen dat ik inmiddels al maandenlang geen fatsoenlijk eetpatroon meer heb, kan me niet eens herinneren wanneer  ik voor het laatst gekookt heb. En eigenlijk interesseert het me ook niet verder, hoe eerder ik mezelf kapot heb, hoe liever. En ook daar weten m’n hulpverleners en ook m’n diëtiste niets van af. Laatste keer bij de diëtiste was ik iets aangekomen, maar goed, had ook een moeilijke periode gehad: ik heb namelijk één van m’n lieve schatten in moeten laten slapen: L*una, ik heb haar en T*ammy tegelijk gekregen toen ze kitten waren, maar ze is ziek geworden en uiteindelijk konden ze niets meer voor haar doen en heb ik haar dus in moeten laten slapen. Heel verdrietig en toch voel ik op zo’n moment ook een soort van jaloezie, want ging het bij mensen ook maar zo makkelijk… Het is gewoon allemaal heel erg moeilijk.

Laatst waren hier voor m’n verjaardag twee vriendinnen van blokfluit en toen kreeg ik al te horen: “maar als je al 5 pogingen hebt gedaan die zijn mislukt, wíl je dan wel echt dood?”. Ik word er zo moe van dat mensen me niet gewoon geloven. Ja, ik wil echt dood en er is ook niets dat ik liever wil! Waarom moet ik me toch steeds blijven verdedigen?! Zij hoeven toch ook niet steeds te verdedigen dat ze willen leven?! Nou ja, wel even met m’n moeder over gehad dat ze dat zeiden en toen zei m’n moeder al: “gewoon niet teveel met ze erover hebben”. M’n moeder gelooft wel dat ik écht dood wil, maar ja, zij kan er natuurlijk nooit vrede mee hebben…

De laatste blokfluitles voor de vakantie zat ik er ook echt doorheen, moest ook huilen, uiteindelijk hebben we gewoon maar lekker wat gespeeld en verder neit te moeilijke dingen gedaan. Maar m’n blokfluitdocente is ook de enige aan wie ik heb laten merken dat het helemaal niet zo geweldig gaat. M’n zangdocente gaat er toch al min of meer vanuit dat het nu goed gaat en ik laat mensen ook graag in die waan, ze hebben er toch niets aan om te blijven horen dat het een ontzettende strijd is en op moment ook wel een heel erg eenzame strijd… Mensen willen toch liever horen dat het “goed” gaat, wat dat dan ook is…
En eerlijk gezegd heb ik inmiddels geen hoop meer dat het nog goed gaat komen ooit…
Denk soms dat ik misschien eens zou moeten proberen met m’n psychiater te praten, maar dan komt m’n cm ook weer te weten dat het helemaal niet zo gaat als ik zeg dat het gaat… Pfff, lekkere hersenspinsels…

Daarbij is er een hoop gedoe en onduidelijkheid met hulpverlening: komende zomer moeten ze hun gebouw uit en er komt ook geen nieuw pand, het is de bedoeling dat ze meer in de wijk gaan zitten. In verband daarmee zijn ook de wijken opnieuw verdeeld onder de teams en dat betekent dat ik begin komend jaar overgedragen ga worden aan een ander team: het team van m’n cm krijg het noordelijke deel vd wijk en dat andere team het zuidelijke en daar val ik onder, eerder hadden deze teams cliënten uit beide delen vd wijk. Nou vind ik een andere cm niet zo erg, maar dat andere team heeft een mannelijke psychiater… Maar goed, voor nu weet ik toch niet meer dan dit, dus kan er verder wel over gaan piekeren maar dat heeft totaal geen zin.

Ik ga zo mijn bed maar eens opzoeken. En ik wens iedereen natuurlijk een heel mooi uiteinde & een heel goed begin van het nieuwe jaar! (En ik hoop in het nieuwe jaar de draad weer op te pakken wat betreft bloggen!)

En ja, vandaag was het dan zover, vanochtend eerst nog een poosje opgeruimd en tegen half twee kwamen m’n ouders me halen, tegen kwart over twee waren we bij degene van wie de kittens waren, daar nog wat thee gedronken, naar de twee zusjes gekeken, ze zijn zo lief bij elkaar en zo grappig om te zien! Na het ophalen en het flink miauwen in de auto, wat T*ammy het hardst kon, zijn m’n ouders hier nog even thee blijven drinken, m’n moeder wilde eigenlijk niet meer weg, vond de kittens ook zo lief, m’n vader kon het niets schelen, maar goed, die heeft dan dus ook echt niets met katten…
Hierbij even een paar fotootjes en dan ga ik richting m’n bed.

Eerst T*ammy:

En van de volgende weet ik niet zeker of het T*ammy of Luna is…:

En dan nu Luna:

En dan natuurlijk nog samen…:

Tot zover de foto’s, wat een schatjes he?! Ben er echt zó blij mee, moet ze nog wel leren hoe ze de kattenbak moeten gebruiken, maar dat komt vast wel goed
Morgen lekker weer pianoles en genieten van m’n kittens, heerlijke beestjes!
Goede week gewenst allemaal!