Wat word ik soms toch verdrietig van verhalen dat mensen weer helemaal gelukkig zijn en zich niet meer kunnen voorstellen dat ze zich rot voelden… Klinkt gek of niet? Het maakt me gewoon boos, omdat dat ook de verhalen worden waar mensen naar gaan kijken als ze kijken naar de situatie van iemand anders. En dus blijft het voor mensen die het zelf niet ervaren, een soort van “kijk maar, er is nog hoop”. Terwijl die er soms echt niet meer is… Mensen willen zo graag dat anderen blijven leven, maar het slaat nergens op… Als iemand niet meer wil leven, vind ik dat diegene daarmee geholpen moet worden, ongeacht het feit dat diegene, misschien, over een jaar of tien of nog langer, wel gelukkig zou kunnen zijn. Het is gewoon al die jaren ellende en vechten niet waard… Maar dat is mijn persoonlijke mening. En daarbij, niemand vraagt er zelf om om op de wereld te worden gezet, dus als iemand na jarenlang doorleven, vindt dat het genoeg is, dan moet die mogelijkheid er ook zijn en moet het niet zo zijn dat anderen vinden dat iemand door moet leven, omdat wie dan ook niet zonder diegene zou kunnen… Niemand vraagt erom om geboren te worden, dus moet het wel mogelijk zijn dat iemand zelf bepaalt wanneer het genoeg is en dan ook op een humane manier kan gaan.

Zo, dat moest ik eerst eventjes kwijt.

Ik heb inmiddels het gesprek gehad met de psychiater, dat was ergens wel heel fijn. Ik voelde me eindelijk serieus genomen, het liep in het begin wat stroef, ik kom nog steeds niet altijd even makkelijk uit m’n woorden. Maar goed, uiteindelijk heb ik wel kunnen zeggen dat wat ik het liefste zou willen euthanasie is. En ik had ook het gevoel dat ze dat ergens wel begreep, die vraag, want ik worstel er al zo lang mee, heb het al meerdere malen serieus geprobeerd, maar het wil maar niet lukken. Ze nam het in ieder geval serieus op, zij wel dat zij het nooit zal kunnen doen, het gaat tegen haar principes in. En ik weet ook dat het echt niet zo makkelijk is en dat het de vraag is of ik het voor elkaar ga krijgen, maar ik wil in het in ieder geval proberen.
Ze vond wel dat er een gesprek moest komen met m’n ouders erbij en ook met m’n casemanager erbij. Zij hebben nu ook alledrie m’n mail gelezen die ik naar de psychiater had gestuurd. De woensdag na de vakantie hebben we de afspraak.

Tussendoor heb ik nog een afspraak met m’n cm gehad, die stond al. Zij denkt niet dat ik het voor elkaar ga krijgen en vroeg ook allerlei dingen over hoe ik het voor me zag etc, ik klapte helemaal dicht, want ik voelde me door de manier waarop ze het zei en vroeg ontzetttend aangevallen. Toen ze vroeg waarom ik dichtklapte, heb ik geen antwoord gegeven. En ik weet echt wil dat ik zal moeten praten, wil ik überhaupt een kans hebben dat het gaat lukken… Maar m’n cm snapt me gewoon ook echt niet volgens mij…

Ik voel me momenteel ontzettend moe en uitgeput en ben heel erg blij dat ik een weekje vakantie heb. Volgend weekend ga ik nog een dagje weg met twee fluitvriendinnen, best gezellig, maar ik heb er genoeg van dat ze vragen hoe het gaat, ze willen toch niet horen dat ik dood wil, dat spreken ze dan alleen maar weer tegen en ik ben het gewoon moe om steeds maar m’n doodswens te moeten verdedigen.
Moet momenteel ook veel denken aan de vriendin die bijna een jaar geleden is overleden en ik wou dat ik het lef had om hetzelfde te doen, maar ja, dat heb ik niet.

Verder vind ik het heel erg van mezelf, maar ik heb m’n oma nog steeds geen kaartje gestuurd om te condoleren… Ik kan mezelf er niet toe zetten. Ik maak muziek, omdat ik natuurlijk geen les kan hebben zonder geoefend te hebben. Ik zwem en wandel, want anders lukt het nooit om af te vallen. En ‘s avonds zit ik uitgeput op de bank, of plof uitgeput in m’n bed. Ik kan gewoon niet meer en er is niemand die het ziet en al helemaal niemand die het snapt…

Vorig weekend hadden we een dag op de muziekschool, moesten met accordeonensemble ook voorspelen (met z’n vijven). Ik had geen bètablokker genomen, gewoon niet aan gedacht en toen ik in de zaal zat, was ik ook rustig. Maar toen ik het podium op liep en ging zitten, voelde ik tintelingen door m’n armen, m’n handen werden ijskoud en trilden. Ik kon gelukkig nog wel spelen, ondertussen alleen maar denkend “ik moet kalm blijven, ik mag niets laten merken”, maakte wel een fout maar kon gelukkig herstellen. Na afloop gingen we weer in de zaal zitten, ik kon niet meer helder denken, voelde paniek, kreeg m’n trillende handen niet onder controle en ook m’n ademhaling niet, probeerde eerst te blijven zitten, want ik wilde de zaal niet uitrennen. Uiteindelijk ben ik toch weggegaan op een moment dat het niet opviel, naar de toiletten gevlucht en daar een poos hyperventilerend gestaan, net zolang tot ik weer wat rustiger werd… Daarna was ik helemaal uitgeput, ben toen nog wel even terug naar de zaal gegaan en even achterin gaan staan. Het was toen toch al bijna pauze. Na de pauze wel gebleven, was wel rustiger, vooral gewoon heel moe, niet meer in staat om veel anders te voelen dan de vermoeidheid…

Die vermoeidheid werkte maandag nog heel erg door, ‘s ochtends schoonmaken ging wel goed, daarna gezwommen en ‘s avonds nog ensemble en trio, maar daar was ik ook niet echt op m’n best, hoewel m’n docente wel vond dat ik heel mooi floot… Donderdag tijdens de les nog even over gehad, toen ging het iets beter, ook verteld dat de dag ervoor gewoon heel uitputtend was, ze had wel gezien dat het niet zo lekker ging maandag en ach ja, paniekaanvallen zijn ook gewoon heel erg uitputtend…

Gisteren nog weer een gesprek gehad met psychologe, was wel prima, verteld ook over paniekaanval, daar gaan we volgende keer toch weer wat verder naar kijken, maar volgens mij wordt dat toch weer in de richting van cognitieve gedragstherapie en wat inzicht erin en ik denk niet dat dat iets gaat helpen, want het inzicht heb ik wel en iets weten, verandert mijn gevoel niet. Maar goed, we zullen eerst eens zien, misschien kan het ook wel iets veel praktischer zijn… Over twee weken heb ik weer een afspraak met haar. Ze heeft eerst vakantie (carnaval).

Morgen kan ik eindelijk voor het eerst deze week lekker uitslapen en niet wakker worden van de wekker, want dat sloopt me ook wel behoorlijk merk ik. Ik heb gewoon meer slaap nodig dan de meeste mensen en dat is soms best lastig. Zal ook best voor een deel door de medicatie komen, maar ja.

O ja, nog één ding wat ik even kwijt moet: wanneer leren de media nu eens dat schizofrenie iets anders is dan een dubbele persoonlijkheid?! Het zijn twee totaal verschillende ziektebeelden! Was gisteren in Flikken Maastricht namelijk, de dader had een dubbele persoonlijkheid en was dus schizofreen… *zucht* Gaan we deze mythe nog ooit de wereld uitkrijgen?! Ik word er echt helemaal simpel van! Misschien moet ik de makers eens een mail sturen met wat uitleg ofzo…

Voor nu ga ik het hierbij laten, genoeg getypt. Voor mensen die aan carnaval doen: fijne carnaval! En anders gewoon tot het volgende logje…
En hierbij nog even mijn excuses dat ik het op moment niet echt zoek om te reageren op email… Komt wel weer als ik weer iets meer ben uitgerust, oke? Ik vergeet jullie niet!

M’n vorige logje is van alweer meer dan een week geleden, dus hoog tijd voor een update!

Vorig weekend ben ik zaterdag naar een vriendin in Arnhem geweest, was erg gezellig! Ook fijn gepraat en op een gegeven moment brak ik… Ze heeft me een poosje in haar armen genomen en dat was erg fijn. Zondag ben ik toen naar de verjaardag van het dochtertje van een vriendin van me geweest, was best druk, maar die vriendin vond het wel erg fijn dat ik er was en daarvoor deed ik het. Het is echt zo sneu, haar dochtertje is dus net één, zij en haar man zijn al lang samen, eerst een poos samengewoond, maar nu getrouwd, huis gekocht en kind en nu wil hij niet meer met haar verder… Wat kunnen mensen soms toch rare wezens zijn…

Vorige week vrijdag moest ik ivm antipsychotica-protocol een ecg laten maken, bloeddruk meten en nog wat dingen. Moest ook weer eens bloedprikken, maar dat moet ik sowieso al elke maand. Meestal ben ik er  op dinsdag en heb dan vaak dezelfde prikster, maar nu dus op vrijdag… Ik deed m’n mouw omhoog en toen maakte ze al een opmerking over m’n littekens en dat ik dus kras. Vervolgens vraagt ze of ik nog steeds wel eens zondig of dat ik dat nu niet meer doe… Wat een domme doos! Ik vertelde het m’n moeder, die was behoorlijk boos. Vooral dat ze er zo’n waardeoordeel aan geeft door het meteen zondigen te noemen en m’n moeder zei dat ik dat best een keer zou kunnen zeggen, zodat ze ervan kan leren. Durf ik niet natuurlijk, maar heb het wel tegen een fluitvriendin gezegd die ook prikster is bij dezelfde organisatie… En ik ga dinsdag nog weer een keertje bloed laten prikken, dus als ik dan toevallig weer de prikster heb die ik meestal heb, zeg ik het misschien nog wel. En weet je, in principe hoeven ze er helemaal niets over te zeggen, want met prikken is er geen enkel probleem qua littekens, ze kunnen gewoon prikken, op die plek zitten helemaal geen littekens.

Dinsdagochtend belde m’n casemanager toen ik aan het zwemmen was, hoorde naderhand haar voicemail, even teruggebeld, want ze belde om voor mij een afspraak in te plannen met de psychiater. Ik heb nu komende woensdag om half één een afspraak staan met de psychiater. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik ervan verwacht, maar ik zie wel hoe het loopt… Hoop dat ik een beetje uit m’n woorden kom en ze heeft in ieder geval dus ook m’n mail gelezen.

Vrijdag eind vd ochtend had ik weer een afspraak met de psychologe, was wel prima. Het was zulk lekker weer, dus vroeg ze of ik zin had om een keertje te wandelen, was wel fijn, praat ook wat makkelijker. Verder niet zoveel bijzonders, maar ik vond het voor nu wel goed zo, heb zoveel aan m’n hoofd.

Afgelopen maandag ben ik naar een ‘lezing’ geweest georganiseerd door Anoiksis (= patiëntenvereniging voor mensen met schizofrenie) hier in de regio. Was wel boeiend, er werd een boek gepresenteerd van 10 portretten van mensen met schizofrenie, met daarin foto’s en interviews. Degene die het boek had geschreven en de interviews had afgenomen, kwam het boek presenteren. Ik had al eerder van het boek gehoord en wilde het bestellen, maar als je naar die lezing ging, kreeg je het boek gratis, dus ben ik er naartoe geweest. We waren met z’n negenen ofzo, gewoon lekker informeel, wat informatie over het boek, beetje lotgenotencontact, thee/koffie gedronken. We begonnen met een voorstelrondje en dat ging me voor de verandering eens een keer redelijk goed af…

Verder heb ik veel gezwommen, veel gepiekerd en ben ik gewoon echt heel erg moe en op. Wilde net nog op Canvas een detective gaan kijken, maar ik kende ‘m al, dus even tijd voor het schrijven van een logje.
Vanochtend naar de muziekschool geweest, voor accordeon, was leuk. Daarna een lieve vriendin van de trein gehaald en daar vanmiddag lekker mee zitten kletsen en haar daarna weer op de trein gezet, dus een welbestede dag.

Donderdag had ik m’n blokfluitdocente nog gemaild, moest gewoon even wat dingen kwijt, heb ook het mailtje wat ik naar de psychiater heb gestuurd aan haar gestuurd. Ze reageert lang niet altijd, maar dat hoeft ook niet, ik wilde gewoon graag dat ze het zou lezen, dat was voor mij al voldoende.
Vrijdagochtend smste ze of ik ‘s middags toevallig een half uurtje eerder kon komen. We hebben op vrijdag om 16.45 uur kwartetles en daarvoor heeft één van het kwartet les, maar die komt niet echt aan oefenen toe (druk met school), dus had m’n docente bedacht dat we wel trio’s konden gaan spelen, was wel leuk Gewoon lekker gespeeld.

Vorige week vrijdag is de vriend van m’n oma overleden, echt wel sneu voor haar… Donderdag was de begrafenis, maar ik ben er niet heen geweest… Ik moet oma nog wel even een kaartje sturen, maar ik kan me er maar moeilijk toe zetten…

Zometeen maar weer eens m’n bed opzoeken, ben kapot. Morgen eindelijk een keertje uitslapen en verder rustig aan, wel even zwemmen. Heb inmiddels ook maar een badmuts gekocht, het ziet er misschien niet uit, maar ik wil nog wel wat haren overhouden, het begint zo erg af te breken… Krijg elke keer de vraag of ik naar de kapper ben geweest, wat dus niet zo is en overbuurvrouw zei ook al dat het met de dag wel korter lijkt te worden… Dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling (al spaart het wel kapperskosten). Maar ik ga maar eens m’n medicatie nemen en dan lekker naar bed, nog een beetje lezen (nieuwste boek van Tess Gerritsen!) en dan slapen en even niets meer, even rust…

Een hele fijne week allemaal en ik hoop woensdag of donderdag te updaten over het gesprek met de psychiater!

Weer eens even een berichtje van mij.

Pff, wat een gedoe allemaal… M’n cm had met m’n psychiater overlegd en die wilde eerst toch wel een beetje weten waar het over ging voordat ze een afspraak wilde maken. Dus nu heb ik een stukje geschreven voor haar wat ik naar m’n cm heb gemaild in een bijlage en zij stuurt het door naar de psychiater en dan hoor ik het wel weer.

Ik zal hier eerst even de brief neerzetten:

Hoi *psychiater*,

De belangrijkste reden dat ik je alleen wil spreken, is dat wanneer ik tegenover meer dan één hulpverlener zit, ik me heel erg geïntimideerd voel en niet meer goed uit m’n woorden kan komen… Het voelt voor mij dan heel beangstigend.

Verder, ik ben eigenlijk al maandenlang tegen niemand meer eerlijk over hoe het gaat, het lukt gewoon niet meer, ik wil mensen niet teleurstellen dat het nog steeds niet goed gaat etc. Bij *cm* durf ik het ook niet meer aan te geven, want ik wil ook haar niet teleurstellen. Iedereen vindt dat ik het zo knap doe, maar ik ben ondertussen echt behoorlijk uitgeput.
Mijn doodswens is al maandenlang sterk aanwezig (ook vóór de zomervakantie al en tijdens de vakantie ook), het is ook iets wat ik het allerliefste wil, maar ik heb niet het gevoel dat iemand begrijpt hóe graag ik het wil. Als ik het heb over euthanasie, wil ik een serieus antwoord en niet alleen maar dat ik dat kan vergeten, dat ik dat nooit zal krijgen.
En echt, ik zou willen dat ik het lef had om me op te hangen net als een vriendin van me een jaar geleden, maar ik durf het niet. “dus dan wil je het niet” zeggen mensen dan, want als je het écht wilt, doe je het en maakt de methode je niets meer uit. En ik heb helaas ook niet de kracht om te stoppen met eten en drinken.
Ik vind het gewoon heel erg moeilijk dat de hele hulpverlening is gericht op het in leven houden van mensen, ook als ze dat zelf niet meer willen. Ik wil geen hulp meer die gericht is op  leven, ik wil hulp gericht op m’n zelfgekozen dood. Ik snap ook dat jullie dat niet kunnen, maar dan wil ik worden doorverwezen naar iets/iemand die me daar wel bij kan helpen, want ik wil gewoon écht niet meer.

Met eten gaat het ook redelijk beroerd. M”n eetpatroon is al maandenlang verstoord, ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst heb gekookt en het boeit me ook niet zoveel, als ik mezelf op die manier langzaam kapot kan maken, vind ik het ook wel best.
In m’n hoofd ben ik ook steeds bezig met dat ik moet afvallen, laatste keer bij de diëtiste was ik aangekomen en ik schaamde me echt… (Ik had haar teleurgesteld én ik had gefaald, zo voelde dat). Nu moet ik van mezelf zorgen dat ik de volgende keer wel af ben gevallen. Ik sta iedere ochtend en avond op de weegschaal en als het teveel is, eet ik een dag minder of probeer nog meer te bewegen. Ik wil gewoon niemand teleurstellen, dus moet ik afvallen. De laatste twee keren keren dat ik naar de diëtiste moest, heb ik de week ervoor heel weinig gegeten, zodat het gewicht niet te hoog uit zou vallen.

Het is teveel allemaal, ik trek het niet meer, de hele adag door voel ik me rot en moe en dat al maandenlang. En ja, ik ga wel door met al m’n activiteiten, maar echt plezier beleef ik er niet meer aan. Elke ochtend als ik dan toch weer wakker word, dan baal ik, ik wil ook echt niet meer.
Vriendinnen snappen me niet, want als je echt dood wil, dan doe je het toch gewoon… En als je al 5 pogingen gedaan hebt, wil je het dan wel écht? dat is wat ik dan van ze te horen krijg, ik word dus gewoon niet geloofd en dat doet pijn.
Het liefst zou ik mezelf helemaal kapot snijden, maar ik moet ook kunnen zwemmen, want zonder beweging val ik niet af. Dus ik houd het in, maar het komt er ook nergens uit…

Bij *psychologe* durf ik dingen niet te zeggen, omdat ik dan bang ben dat *cm* het hoort en boos wordt dat ik niet eerlijk ben geweest over hoe het gaat. En ik kan er niet mee omgaan als mensen boos op me zijn.

Heb ook weer paniekaanvallen + hyperventilatie en voel me heel erg onrustig en gejaagd. Ik kan me bij een boek of tv-serie ook niet goed concentreren, lees of kijk het wel, maar aan het eind snap ik meestal nog steeds niet hoe het nou zat…

Ik wil niet lastig zijn of tijd vragen en ik vond het erg moeilijk om te vragen of ik een gesprek met jou kon krijgen. Ik zit gewoon heel erg in de knoop en kom er ook niet meer uit. Ik durf het eigenlijk helemaal niet aan te geven, maar m’n blokfluitdocente heeft me min of meer overgehaald om toch aan te geven hoe het écht gaat, dus dat probeer ik nu…

Groetjes,
*Lunatic*

Dit was dus wat ik heb opgeschreven voor haar, ik heb het ook verstuurd, maar heb daar nu ergens ook alweer spijt van… Ik doe moeilijk door te vragen om een gesprek met m’n psychiater alleen en ik ben lastig en stel me aan etc. En ik ben heel erg bang dat als m’n psychiater dit gelezen heeft, ze alsnog zegt dat ik dit maar verder met m’n cm of psychologe moet bespreken. Grote kans dat ze dat ook echt doet, denk ik en ik weet niet of ik zo’n afwijzing dan wel kan hanteren… Het zorgt allemaal voor behoorlijk veel spanning.

Morgen weer vrijwilligerswerk, vorige week ging het niet door, docente was ziek, dus toen had ik een rustige dag, alleen blokfluitles, want accordeonensemble ging ook niet door ‘s avonds.
Afgelopen zondag naar de housewarming van m’n zusje+man geweest, was best gezellig, maar was ook blij toen ik weer terug kon met de trein. Ik was heen met m’n ouders mee gereden, maar dat gekibbel daar word je soms ook simpel van…
Maandag heb ik weer gesprek gehad met psychologe, over vroeger gehad en ruzies thuis, dat m’n vader snel geïrriteerd was en meer van dat soort dingen. Maar daarna voel ik me zo rot dat ik negatieve dingen over m’n ouders heb gezegd… Het is moeilijk, m’n hoofd is overvol en ik ga maar door, maar ben echt ontzettend moe. Nou ja, dat is m’n eigen schuld, ik pak m’n rust niet, dus daar gaan we verder niet over zeuren…

Dit was voor nu weer even een berichtje over hoe het er nu voor staat, ik houd jullie op de hoogte, ik hoop dat ik toch een gesprek met de psychiater kan krijgen, maar ik vrees het ergste…

Zo, nog even een logje voor het slapen gaan.

Vanochtend zou ik eigenlijk accordeonles hebben, maar de docente was ziek. Toen ben ik maar meteen gaan zwemmen en daarna naar m’n moeder geweest, gezellig gekletst, kerstboom afgetuigd en een eindje gewandeld.
Op weg naar het zwembad, belde m’n casemanager, niet opgenomen, want ik liep langs een drukke weg en dan versta ik degene aan de andere kant vd lijn toch niet. Terwijl ik aan het zwemmen was, belde ze ook, zag ik toen ik klaar was met zwemmen. En uiteindelijk ‘s middags bij m’n moeder belde ze nog een keer en was ik in de gelegenheid om op te nemen (driemaal is tenslotte scheepsrecht ).

Tsja, het is afwachten nu. In principe is het beleid daar dat bij een gesprek met de psychiater altijd een casemanager aanwezig moet zijn. Er kan wel een uitzondering gemaakt worden, maar dan hangt het ervanaf waar het over gaat (en dat wilde ik tegen m’n cm dus juist niet zeggen), als het puur psychiatrisch is, dan kan het wel, maar als het ook is dat ik bv. een klacht heb over m’n cm, dan wordt het moeilijker, want dat moet je toch met de persoon zelf zien uit te praten. In ieder geval gaat ze met de psychiater overleggen en dan hoor ik nog van haar, maar dat kon wel volgende week worden… Wat een gedoe zeg. Misschien had ik gewoon moeten zeggen dat het puur psychiatrisch is, maar ja, indirect heeft het natuurlijk ook wel wat m’n cm te maken… En ik weet heus wel dat ze toch de dingen bespreken in een team, maar ik wil gewoon zo graag een keertje met de psychiater van gedachten wisselen en weten hoe zij in bepaalde dingen staat…

Morgenochtend weer vrijwilligerswerk, het is leuk om te doen, maar het maakt me ook heel onzeker, onzeker of ik het wel goed doe, of ik wel kan bieden wat ze van me verwachten. Ik heb geen enkele opleiding gevolgd om les te kunnen geven, doe ik het dan wel goed? Die mensen betalen een kleine bijdrage voor de lessen, maar kan ik hen dan wel de kwaliteit geven die ze verdienen? Ik weet het niet, ik doe maar wat en hoop dat het goed is.

Verder ga ik maar door, vanavond weer veel teveel koekjes gegeten op de bank, dus ik zal niet blij worden vd weegschaal vanavond… *zucht*. Ik kan gewoon m’n spanningen niet goed onder controle houden, zou het liefst mezelf helemaal kapot willen snijden, maar moet ook kunnen blijven zitten, anders is m’n gewicht helemaal niet meer te controleren en kom ik weer veel te veel aan…

Morgenmiddag blokfluitles, heb ik wel zin in  En morgenavond als het goed is accordeonensembles, tenzij m’n docente nog steeds ziek is, ik merk het wel.

Voor nu laat ik het hierbij, dit was weer even een update en ik ga lekker m’n bedje opzoeken (en lekker warm onder het dekbed nog even m’n boek uitlezen, hij is erg spannend!).

Oke, ik heb m’n log al veel te lang verwaarloosd, mede natuurlijk door al het gedoe van de migratie van web-log.nl naar weblog.nl, waardoor ik een poos ook niet heb kunnen schrijven (of nou ja, wel kunnen schrijven, maar niets kunnen posten…). Geen idee wie hier nog wel eens meelezen, maar daar kom ik vanzelf wel weer achter

Het is nu 31 december, oudjaarsavond.
Het is lang geleden dat ik echt op papier heb gezet voor mezelf hoe het gaat, ik heb wel een paar mensen gemaild, maar verder weet niemand hoe het nu echt gaat.
Maar ik ga toch weer proberen om hier mijn plekje van te maken en m’n gedachten te spuien.

En dan nu? Hoe gaat het?
Tsja, daar zijn verschillende antwoorden op te bedenken. Gisteren was hier nog een vriendin en die vond me energieker en dacht dat het een stuk beter ging en weet je, ik laat mensen ook maar lekker in die waan, want dat is toch wat ze willen horen, ze willen niet horen dat het nog steeds moeilijk gaat en dat je nog steeds het liefste dood wilt… Maar feit is dat dat laatste nog steeds heel erg op de voorgrond staat. En dat al maandenlang en dat is gewoon zwaar…

Een aantal maanden terug weer een keer behandelplanbespreking gehad met casemanager, psychiater en ouders, niet veel bijzonders, cm had verteld dat het wel redelijk gaat, dat m’n doodswens naar de achtergrond is etc. Wel even op de voorgrond heeft gestaan toen die vriendin van me zelfmoord had gepleegd. We hadden van tevoren een hele evaluatie gemaakt van hoe het gaat en ik heb ook gewoon geen zin meer om eerlijk te zijn tegen m’n cm. Ze kan me toch niet helpen en dan heeft het al helemaal geen zin als ik zeg dat het nog steeds heel erg moeizaam gaat. En ja, voor de buitenwereld lijk ik het ook goed te doen, ik houd m’n huisje schoon, heb m’n activiteiten/daginvulling, goede sociale contacten etc. Maar ondertussen is het een feit dat ik het liefste nu ter  plekke dood neer zou willen vallen. En waarom ik er dan nog ben? Omdat ik nog steeds hoop een keer rustig te kunnen inslapen en nooit meer wakker te worden.

Ondertussen is het nu ook in m’n hoofd zoiets van: ik ben klaar met hulpverlening gericht op leven, want ik wil niet leven, ik wil dood en ik wil hulpverlening gericht op de dood, maar ja, dat durf ik natuurlijk niet tegen de hulpverlening te zeggen en heeft ook geen zin, want ze zijn altijd gericht op leven, ook als de dood voor iemand beter zou zijn… En dat is zo vermoeiend. En ik ben het ook zat om mensen tegen te moeten spreken dat als ik echt dood wil, de methode me niet uit zou makken. Het is gewoon echt niet waar, maar ik begin nu wel steeds meer te beseffen dat ik niet op een humane manier zal kunnen gaan en dat doet al heel veel pijn.

M’n casemanager denkt dat het allemaal wel goed gaat, ze vroeg bij het laatste gesprek hoe het nu was met m’n doodswens, met oud & nieuw en verjaardag in vooruitzicht, heb alleen maar gezegd “hetzelfde”, wat zij invulde met “niet op de voorgrond”, maar ik bedoelde hetzelfde als al die maanden al, wat ik haar toen al niet heb verteld… En daarbij, het heeft toch geen zin dat ze het weet, want ze kan er niets mee, dus ik vind het wel prima zo, laat mensen maar denken dat het allemaal prima gaat.

Ik maak mezelf in gedachten nog steeds helemaal gek, met het invullen wat mensen van me denken en situaties en gebeurtenissen niet los kunnen laten en maar blijven herhalen in m’n hoofd etc.

Sinds een aantal weken heb ik nu ook gesprekken bij een psychologe, uit het team waar ook m’n cm bij hoort. Maar ook daar ben ik niet altijd geheel eerlijk over hoe het gaat, want dan weten m’n cm en psychiater het ook en daar heb ik geen zin in. Pfff, hoezo teveel denken?

Ook trekt het snijden heel erg, maar ja, ik moet wel kunnen blijven zwemmen, want ik moet nog steeds afvallen…
Wat betreft het afvallen overigens, het stagneert, maar ik moet ook wel eerlijk zeggen dat ik inmiddels al maandenlang geen fatsoenlijk eetpatroon meer heb, kan me niet eens herinneren wanneer  ik voor het laatst gekookt heb. En eigenlijk interesseert het me ook niet verder, hoe eerder ik mezelf kapot heb, hoe liever. En ook daar weten m’n hulpverleners en ook m’n diëtiste niets van af. Laatste keer bij de diëtiste was ik iets aangekomen, maar goed, had ook een moeilijke periode gehad: ik heb namelijk één van m’n lieve schatten in moeten laten slapen: L*una, ik heb haar en T*ammy tegelijk gekregen toen ze kitten waren, maar ze is ziek geworden en uiteindelijk konden ze niets meer voor haar doen en heb ik haar dus in moeten laten slapen. Heel verdrietig en toch voel ik op zo’n moment ook een soort van jaloezie, want ging het bij mensen ook maar zo makkelijk… Het is gewoon allemaal heel erg moeilijk.

Laatst waren hier voor m’n verjaardag twee vriendinnen van blokfluit en toen kreeg ik al te horen: “maar als je al 5 pogingen hebt gedaan die zijn mislukt, wíl je dan wel echt dood?”. Ik word er zo moe van dat mensen me niet gewoon geloven. Ja, ik wil echt dood en er is ook niets dat ik liever wil! Waarom moet ik me toch steeds blijven verdedigen?! Zij hoeven toch ook niet steeds te verdedigen dat ze willen leven?! Nou ja, wel even met m’n moeder over gehad dat ze dat zeiden en toen zei m’n moeder al: “gewoon niet teveel met ze erover hebben”. M’n moeder gelooft wel dat ik écht dood wil, maar ja, zij kan er natuurlijk nooit vrede mee hebben…

De laatste blokfluitles voor de vakantie zat ik er ook echt doorheen, moest ook huilen, uiteindelijk hebben we gewoon maar lekker wat gespeeld en verder neit te moeilijke dingen gedaan. Maar m’n blokfluitdocente is ook de enige aan wie ik heb laten merken dat het helemaal niet zo geweldig gaat. M’n zangdocente gaat er toch al min of meer vanuit dat het nu goed gaat en ik laat mensen ook graag in die waan, ze hebben er toch niets aan om te blijven horen dat het een ontzettende strijd is en op moment ook wel een heel erg eenzame strijd… Mensen willen toch liever horen dat het “goed” gaat, wat dat dan ook is…
En eerlijk gezegd heb ik inmiddels geen hoop meer dat het nog goed gaat komen ooit…
Denk soms dat ik misschien eens zou moeten proberen met m’n psychiater te praten, maar dan komt m’n cm ook weer te weten dat het helemaal niet zo gaat als ik zeg dat het gaat… Pfff, lekkere hersenspinsels…

Daarbij is er een hoop gedoe en onduidelijkheid met hulpverlening: komende zomer moeten ze hun gebouw uit en er komt ook geen nieuw pand, het is de bedoeling dat ze meer in de wijk gaan zitten. In verband daarmee zijn ook de wijken opnieuw verdeeld onder de teams en dat betekent dat ik begin komend jaar overgedragen ga worden aan een ander team: het team van m’n cm krijg het noordelijke deel vd wijk en dat andere team het zuidelijke en daar val ik onder, eerder hadden deze teams cliënten uit beide delen vd wijk. Nou vind ik een andere cm niet zo erg, maar dat andere team heeft een mannelijke psychiater… Maar goed, voor nu weet ik toch niet meer dan dit, dus kan er verder wel over gaan piekeren maar dat heeft totaal geen zin.

Ik ga zo mijn bed maar eens opzoeken. En ik wens iedereen natuurlijk een heel mooi uiteinde & een heel goed begin van het nieuwe jaar! (En ik hoop in het nieuwe jaar de draad weer op te pakken wat betreft bloggen!)

Vanmiddag gesprek gehad met m'n casemanager… Weer veel stof tot nadenken…

Over gehad dat ik moe ben, maar dat vond zij niet echt, want vorige keer was ik zo actief geweest in het huishouden en bruiste ik van de energie etc., dus ja, het kon geen lichamelijke moeheid zijn en ach ja, daar ga ik dan weer niet tegenin.
Gezegd dat ik nog zoveel mensen moet mailen en me daar schuldig over voel. Toen ze vroeg waarom ik ze niet mail, zei ik "omdat ik niet weet hoe ik kan mailen hoe het gaat zonder al te negatief over te komen". Toen maakte ze daar weer heel iets anders van en ik had eigenlijk niet de kracht om daar tegenin te gaan. Ze dacht dat ik als het goed gaat misschien gewoon niet weet wat ik moet mailen, omdat ik zo gewend ben om te mailen als het slecht gaat… Dat ik niet weet hoe ik positieve dingen moet mailen, maar dat is het helemaal niet, heb wel gezegd dat dat het volgens mij niet was, maar weet niet of ze overtuigd is…
Verder gehad over vriendschappen, ik maakte de opmerking dat een vriendschap voor mij eigenlijk net zoiets is als trouwen: "in goede en slechte dagen tot de dood ons scheidt". Zij vond dat dat niet klopt, maar ja, ik heb het altijd al zo gevoeld en ook al laten vriendinnen me in de steek, ik blijf wel van ze houden. Toen vroeg ze wat voor mij dan "houden van" is… Weet ik veel… Hoe omschrijf je zoiets?

We hebben het gehad over horizontale en verticale loyaliteit. Verticaal is de loyaliteit naar je familie toe, die blijft altijd. Horizontaal staan de gelijkwaardige relaties, vrienschappen en die komen en gaan… Maar ja, dat vrienschappen kunnen eindigen, is iets wat ik eigenlijk niet kan accepteren. Ik vind het lastig. Misschien ook omdat ik echt niet zo heel veel vriendinnen meer heb en veel vriendinnen die ik nog heb, wonen ver weg. M'n casemanager dacht dat ik ze misschien niet mailde omdat we uit elkaar zijn gegroeid en ik er eigenlijk geen zin in heb om ze te mailen, maar dat is het echt niet. Het is gewoon dat ik echt niet meer weet wat ik moet mailen zonder meteen weer heel negatief te worden. Ik wil heel graag eerlijk blijven over hoe het met me gaat, maar naar m'n cm gaat dat eigenlijk niet zo goed meer en vriendinnen zullen er ook wel een keer genoeg van hebben om steeds negatieve dingen te horen… Ik vind het lastig. Ik zal ook altijd trouw blijven aan m'n vriendinnen, ook al doen ze allerlei vervelende dingen… Ik zei dat ik eerder trouw ben aan vriendinnen dan aan mezelf, maar ze vond dat niet kloppen, want als je niet trouw bent aan jezelf kun je ook niet trouw aan anderen zijn… Pfff. Hoop om over na te denken, maar voor nu weet ik het even niet meer, elke avond in bed lig ik met tranen in m'n ogen omdat ik het niet meer weet…

Verder nog besproken dat m'n ouders in mei drie weken op vakantie gaan (naar Bonaire) en dat ik doodsbang ben dat het vliegtuig neer zal storten en ja, ik weet dat vliegen de meest veilige manier van reizen is, maar ja, ze zullen maar net in dat ene vliegtuig zitten dat neerstort… Ook zie ik er tegenop omdat ik dan een beetje in een gat val en ik heb ook gezegd dat een hele grote angst van mij is dat m'n ouders eerder dood zullen gaan dan ik, wat wel het meest logische zou zijn. Ik vind het gewoon lastig…
Maar goed, ik ga ermee stoppen, weer genoeg om over na te denken.

Lieve allemaal,

Het is alweer veel te lang geleden dat ik een update heb geschreven… Maar bij deze dan toch
Ik heb net maar besloten om m'n laptop + m'n monitor naar beneden te halen, dus ik kan nu gewoon weer lekker in de huiskamer zitten typen. Ik hoop dan ook dat het me binnenkort weer gaat lukken om bij jullie logjes langs te komen.
Mijn laatste log is geschreven op 30 oktober en gezien het feit dat het nu 31 december is, wordt een update wel hoog tijd!

In november is hier aan de buitenkant alles geschilderd, steeds vroeg m'n bed uit voor die schilders… Ik weet niet of ze nog weer terugkomen, maar bij m'n raam achter hebben ze een heel stuk eraf gebikt, ze hebben het wel een klein beetje opgevuld, maar het ziet er nog lang niet netjes uit. Er staan ook twee grote rode kruizen op twee latten van dat raam… Ze hebben er verder helemaal niets over gezegd, dus ik denk dat ik maar weer een keertje moet bellen ofzo (maar ja, dat is niet echt mijn sterkste kant…).
Verder zijn ze ook weer geweest voor m'n cv-ketel, de druk loopt nog steeds veel te snel terug, maar degene die kwam die snapte er niet veel van, toen is er een ander iemand geweest, die heeft naar de buizen etc. gekeken, maar kwam er ook niet uit, er waren allemaal verschillende maten buizen ofzo. Hij heeft een foto gemaakt en naar een collega gestuurd en ik zou dus nog te horen krijgen hoe nu verder, maar ook nog niets gehoord, dus ook daar moet ik eigenlijk achteraan…

Verder heb ik nog steeds hulp via het pgb, dat gaat prima en is erg fijn.
Ook zit ik sinds kort samen met m'n overbuurvrouw (een vriendin van me) op haakles. Ik vind het erg leuk om te doen. Ben nu alleen op zoek naar een haakpatroon voor een theepot, maar dat heb ik nog niet gevonden…

Eind november moest ik eigenlijk naar de tandarts, maar die afspraak ging niet door (wat vervelend nou…), dus nu moet ik 24 januari geloof ik, samen met m'n moeder. Bah, ik houd niet van tandartsen, ik snap ook niet dat er mensen zijn die tandarts willen worden…

5 december heb ik niet veel bijzonders gedaan, vd mensen bij wie ik schoonmaak kreeg ik een surprise en verder heb ik bij de overburen op het raam gebonkt etc. en hun zak met cadeautjes bij de deur gezet. Ik had voor hen allemaal ook namens mij een kleinigheidje+gedichtje in de zak erbij gedaan… En ik had via de post nog een sinterklaascadeautje naar m'n ouders gestuurd.

Verder hebben we met de blokfluitensembles nog een paar optredens gehad afgelopen maand.
Met het ene ensemble op zondag 12 november. Dat was hier vlakbij, de dag ervoor hadden we de generale repetitie, dat was echt een complete ramp! Lag verder niet aan ons, wij deden wat moesten doen… Maar dat koor, was niet echt een groot koor en ze moesten er ook een beetje bij "toneelspelen", maar tijdens de generale moest er nog van alles afgesproken worden, waar ze wanneer moesten lopen en dat soort dingen. Zoiets moet je dan toch al lang weten?! Maar goed, de dag daarna ging het gelukkig een stuk beter. Er was ook een accordeonist bij, maar die speelde echt beroerd, dus m'n blofkluitdocente had haar eigen accordeon meegenomen en met hem meegespeeld…
Op de dag van de generale hadden we 's avonds met het andere ensemble gespeeld in het kerstconcert van de muziekschool, dat was erg leuk!

De gesprekken met m'n casemanager zijn ook gewoon doorgegaan. Ik moet nu elke keer 3 dingen bedenken waar ik niet ontevreden over ben (eerst zei ze 3 dingen waar ik tevreden over ben, maar dat werd te lastig, dus hebben we het omgebogen tot "niet ontevreden"). Dat gaat op zich redelijk.
Afgelopen week had ik ook gesprek met haar en nu heb ik er nog een opdracht bij:3 dingen noemen waar ik ontevreden over ben en waarom ik daar ontevreden over ben en hoe ik het dan anders had gewild… We zien wel. Verder was het gesprek vd week niet veel bijzonders, ik moest zelf de onderwerpen verzinnen en ik wist eigenlijk niets, dus hebben we maar wat over koetjes en kalfjes gepraat…

Vorige week dinsdag was ik jarig (alweer 27…). Ik had het het weekend daarvoor gevierd en dat was maar goed ook, want van zondag op maandag werd ik ziek (overgeven, koorts), dus op m'n verjaardag heb ik op de bank gelegen met een dekbed over me heen en veel geslapen. Eigenlijk zouden nog twee vriendinnen komen die dinsdag, maar dat ging echt niet. Die maandag zouden we ook een voorspeelavond hebben en ik zou ook iets spelen, ging dus ook niet, heb toen maar m'n docente gesmst dat ik niet kon komen.
Kerstavond heb ik samen met een vriendin weer blokfluit gespeeld in twee verzorgingstehuizen, dat was erg leuk, ook vermoeiend, want ik was nog steeds niet helemaal hersteld.

Verder was het afgelopen week vakantie, woensdag ben ik samen met m'n moeder naar m'n opa en oma in Arnhem geweest, zijn ook nog even bij m'n andere oma langs geweest, die woont sinds een paar weken samen met haar vriend en ze hebben nu een nieuw appartement wat ik nog niet had gezien, dus dat kon mooi even (wonen nl vlakbij m'n opa&oma). Eind vd middag zijn we naar m'n zusje en d'r vriend gereden, daar gegeten en toen heeft mama m'n opa & oma weer teruggebracht. En daarna zijn we weer samen naar huis gereden, was behoorlijk vermoeiend allemaal, maar wel gezellig.

Verder niet zoveel bijzonders.
Fijne jaarwisseling allemaal!

Lieve allemaal,

Sorry dat er weer zoveel tijd overheen is gegaan, m'n computer is nog niet gemaakt helaas. Ik kan wel gewoon internetten, maar moet daarvoor boven in de studeerkamer zitten en dat lukt niet altijd even goed met de katten (die mogen niet in deze kamer komen en gaan dan aan de deur mauwen of krabbelen). Maar goed, ik ga het weer eens proberen en zie wel hoever ik kom…

Er is al meer dan een maand verstreken sinds m'n vorige logje en er is veel gebeurd in die tijd.
Allereerst is m'n zusje natuurlijk getrouwd, het was een hele mooie dag, ik heb in de kerk blokfluit gespeeld en dat ging erg goed, kreeg daarna veel complimentjes. M'n zusje zag er erg mooi en stralend uit! Tijdens de receptie heb ik nog piano gespeeld op de achtergrond, dat was ook allemaal prima. 's Avonds heeft m'n broertje me weer thuis gebracht en is toen samen met vrouw en kind naar hun appartement gegaan.
In de week daarna ben ik op 22 september naar een vriendin in Leiden geweest, die ken ik al heel lang, we waren vroeger echt penvriendinnen. Dat was heel erg gezellig en toen we met het eten bezig waren, belde m'n broertje: ze hebben een dochtertje gekregen! Ze heet M*a*r*i*a*n*n*e. Ik vind het een erg mooie naam. Ik ben de 24ste gelijk op kraamvisite geweest en ze heeft een uur in m'n armen liggen slapen! De bevalling was allemaal goed gegaan gelukkig.

De week daarna was een beetje een rare week omdat ik toen op zondagavond echt heel erg ziek werd… blegh! Ik heb de hele nacht van zondag op maandag toen over liggen geven (elk uur en als ik mazzel had zat er een keertje twee uur tussen). Dus die maandag was ik niets waard, alleen maar op de bank gelegen, dinsdag niet veel beter (al had ik het gesprek met m'n casemanager niet afgezegd en is m'n pgbster ook geweest…). Woensdag ben ik toen weer naar accordeonles gegaan, maar dat was een hele inspanning…

De week daarop zijn we een weekend weg geweest met het hele gezin & aanhang, want m'n ouders waren 30 jaar getrouwd. Dat was erg gezellig, het was een soort center parcs en ze hadden ook een heel gaaf zwembad, met wildwaterbaan die erg cool was als je er op je buik vanaf ging…
De week daarop was m'n moeder jarig of althans, toen vierde ze het. Vorig weekend vierden ze de verjaardag van m'n neefje, die alweer twee is geworden. En vandaag vierde m'n oma d'r verjaardag. In een hotel, zo ongeveer alle ooms en tantes van die kant weer gezien en de neef"jes" en nicht"jes". Was best gezellig, maar ik was blij toen we weer naar huis gingen. Er waren best redelijk wat mensen en het was er heel erg warm. Ik kon ook niet zo goed m'n aandacht bij gesprekken houden, omdat er zoveel mensen in de ruimte ook al met elkaar aan het praten waren en ik kan dat dan niet goed buitensluiten… Maar goed, we hebben onze plicht weer gedaan…

Afgelopen week was het hier herfstvakantie. Ze zijn hier in de wijk bezig met het schilderen vd ramen etcetera. Dus ik werd al een keer uit m'n bed gebeld, of ik even de poort van slot wilde doen (om 8 uur 's ochtends), dus ik op blote voeten in pyama door de tuin en de poort open gemaakt. Die heb ik de dagen daarna maar open gelaten, konden ze er gewoon door… Maar goed, van dat schuren van die kozijnen en het getimmer en weet ik wat word je helaas toch wel wakker, maar goed. Ze hebben nu in ieder geval een groot gedeelte gedaan en ze komen in ieder geval vrijdag weer en voor die tijd weet ik het niet, we merken het wel! Alle ramen moesten ook voor ze open, dus al een keer met katten in gang en studeerkamer opgesloten toen ze beneden moesten en me met katten in de woonkamer opgesloten toen de voordeur open moest staan en alles boven…

Verder is afgelopen week m'n vader geopereerd, hij is inmiddels weer thuis, is een paar dagen in het ziekenhuis geweest. Donderdagavond ben ik op bezoek geweest en dat was best gezellig, gewoon lekker zitten kletsen. Ook heb ik afgelopen week een aantal keer afgesproken met vriendinnen, ook erg gezellig! Maar ik zal wel blij zijn als van de week de muzieklessen weer beginnen!

Afgelopen donderdag is er een andere pgb-ster geweest, die blijft nu voortaan komen, dat was allemaal prima. M'n casemanager heb ik ook alweer een paar keer gesproken sinds m'n vorige logje. De laatste keer was afgelopen woensdag
De keer daarvoor hadden we het al gehad over het feit dat ik geen fouten mag maken van mezelf. Niet dat dat iets nieuws is. Nu hadden we het over het feit dat het eigenlijk allemaal wel goed loopt, maar dat het wel lijkt dat het van mezelf op de een of andere manier niet goed mag gaan met mij.
Ze had de volgende theorie, waar ik maar eens over na moest denken: toen ik klein was is er veel zorg geweest over m'n zusje en ook veel aandacht naar m'n broertje gegaan omdat die ziek was (Hirschsprung, heeft in het ziekenhuis gelegen toen ik in de brugklas zat). Kinderen met wie alles goed gaat, krijgen dan minder aandacht. Het zou kunnen dat ik (onbewust) ook aandacht wilde en dat ik die aandacht kreeg als het niet goed met mij ging, want dan was er zorg om mij en kreeg ik (negatieve) aandacht. Negatieve aandacht is namelijk altijd nog beter dan geen aandacht. En als het slecht met je gaat krijg je extra aandacht, als het dan weer goed gaat, krijg je gewoon minder aandacht en misschien dat het daarom van mezelf niet goed met me mag gaan…

Nou ja, dat was dus de theorie van m'n cm. Ik vind het heel lastig om over na te denken, gewoon omdat ik me van vroeger niet zoveel herinner. Dus ik weet ook niet goed wat ik met die theorie aan moet, maar goed, het zit wel in m'n hoofd, dus af en toe denk ik er wat meer over na.
Verder gehad over dat ik dus van mezelf geen fouten mag maken, ik verwacht altijd van mezelf dat ik alles foutloos doe en als ik dat niet doe dan heb ik gefaald (in mijn ogen), maar ja, dat verwacht ik van anderen ook niet, dus waarom wel van mezelf? Tsja, een mens zit ingewikkeld in elkaar… Ik zou geloof ik liever een ééndagsvliegje zijn… Ik moet nu van m'n cm voor de volgende afspraak drie dingen op papier zetten die ik goed heb gedaan en waar ik tevreden over ben… Is een beetje moeilijk, want ik ben bij mezelf nooit tevreden…

Laatst bij blokfluitles ook met m'n docente erover gehad dat ik heel perfectionistisch ben, dat wist ze al wel, maar toen ik zei: "als ik op school een 10 haalde was het ok, alles daaronder was slecht" toen keek ze daar wel van op…

Maar goed, ik ga er weer mee stoppen, want er begint iemand te mauwen op de gang… Niet vergeten: vannacht gaat de klok een uur terug, dus lekker een uurtje langer slapen en dan is het morgen om 18.00 uur al donker in plaats van om 19.00 uur…

Ik probeer binnenkort ook jullie logjes weer te bezoeken!

Lieve allemaal,

Er is alweer bijna een maand voorbij en ik heb alweer niet geupdate… Het is een beetje hectisch hier op moment, maar goed, na deze week wordt het weer wat rustiger…

Allereerst even dit: ik kom op moment niet zo vaak op jullie logjes als ik zou willen. M'n laptop is namelijk kapot gegaan, eigen schuld, met m'n vinger (per ongeluk) op het glas geduwd en nu is m'n scherm dus kapot. Reparatie is te duur, dus heb ik het nu opgelost door m'n monitor van m'n vaste computer, aan te sluiten op m'n laptop. Hierdoor staat m'n laptop nu boven en kan ik niet zo makkelijk meer even op de bank zakken en m'n laptop op schoot pakken… Als ik te lang hier op m'n studeerkamer zit, beginnen m'n katten te mauwen en daar kan ik dan natuurlijk weer niet tegen, dus zit ik minder op internet dan ik graag zou willen… Maar goed, misschien heeft m'n broertje nog een scherm voor me over, t is nog even afwachten.

Momenteel heeft m'n broertje namelijk andere dingen aan z'n hoofd, afgelopen vrijdag was z'n vrouw 40 weken. Het kindje is er nog steeds niet, gisteren zijn ze naar de gynaecoloog geweest en die heeft een beetje gestript, maar het was nog steeds niet helemaal rijp ofzo. Dus het is nog erg spannend wanneer de kleine zal komen.

Verder gaat m'n zusje komende vrijdag trouwen, dus ook daar hebben we het druk mee. Ik ben bezig een scrapalbum voor haar te maken en daar ben ik inmiddels al een heel eind mee op weg. Verder ben ik veel muziek aan het oefenen, want tijdens de kerkdienst ga ik iets spelen op de blokfluit en tijdens de receptie zal ik achtergrondmuziek verzorgen op de piano.
Vrijdag dus een hele drukke dag, we moeten 's ochtends op tijd weg om op tijd in Gouda te zijn. Dan gaan we daar eerst naar het stadhuis en 's middags is er dan een High-tea. Hierbij zijn we met een man of 40. En dan 's avonds om 19.00 uur is de kerkdienst met aansluitend de receptie en het feest. Als de receptie is afgelopen, stap ik denk ik op de trein, want het duurt nog wel even voordat ik dan weer thuis ben.
Ik ben best wel een beetje zenuwachtig voor het spelen in de kerk, maar goed. Morgen nog naar een lieve vriendin toe die ook nog even mee gaat luisteren en evt. nog advies geven wat betreft het spelen. Donderdag heb ik nog wel blokfluitles, maar ik weet niet wat wijsheid is. Ik zou het stuk mee kunnen nemen en kunnen spelen, maar als ze dan nog heel veel dingen anders zou doen, dan heb ik natuurlijk de stress dat ik alleen nog donderdagavond de tijd heb om veranderingen door te voeren en dan sta ik ook niet echt zeker van mezelf in de kerk denk ik… Maar goed, ik zie nog wel.

Verder ben ik in de vakantie nog een paar keer een dagje weg geweest, een keer naar een vriendin in Nijmegen (waar ik bijna niet eens kon komen, want in 's Hertogenbosch was een bommelding, gelukkig kon ik uiteindelijk toch doorreizen), een keer naar een vriendin in Emmen, was heel erg leuk! En ook nog een keer naar Muiden geweest, een vriendin die ik heb overgehouden aan de paar maanden dat ik Frans studeerde. Dus dat was allemaal erg gezellig! Ook ben ik nog met een vriendin van blokfluit wezen fluiten in een verzorgingstehuis en dat was ook erg leuk om te doen!

Vorige week zijn we ook weer begonnen met ons blokfluitkwartet, we hebben toen weer heerlijk samen gespeeld en komende maandag hebben we weer kwartetles, met onze blokfluitdocente erbij.

Alle muzieklessen zijn nu ook echt weer begonnen. Vorige week weer pianoles, ging wel redelijk, al blijft ritme een probleem. Verder vorige week een eerste les van blokfluit gehad, groepsles, eerst stemmen en toen wat van blad gespeeld. En donderdag heb ik dan voor het eerst sinds de vakantie weer echt alleen les.
Het accordeonensemble is afgelopen week ook alweer begonnen en afgelopen vrijdag ben ik naar de kapper geweest om m'n haar te laten kleuren. Het is nu helemaal blond, een mooie kleur vind ik zelf. Het was door het zwemmen al heel erg gebleekt, de punten waren echt heel licht en bovenop was het donkerder, maar nu is het weer een mooie egale kleur.

Net is m'n casemanager geweest, die was weer terug van haar vakantie. Was wel een goed gesprek (eerst even gedoe met medicijnen, want ik had recept aangevraagd, maar het was niet naar de apotheek gefaxt… nu wordt het morgen alsnog met spoed gefaxt… fout van de receptie…).
We hebben het weer gehad over dat ik keuzes moet maken en voor mezelf duidelijk moet hebben wat ik wil (behalve dood). Ik kan ook de keuze maken dat ik voorlopig gewoon zo door wil en even niets van studie of werk, maar ik moet een keuze maken waar ik zelf tevreden mee kan zijn… En niet dat ik iets ga doen omdat ik denk dat anderen willen dat ik dat doe… (hoezo ingewikkeld?). En het maakt haar ook niets uit wat ik kies, of ik een opleiding wil doen, of gewoon zo door wil gaan, zo lang ik er zelf maar tevreden mee kan zijn… pfff.
Verder niet zoveel besproken, voornamelijk daarover gehad.

Voor nu ga ik het hierbij laten. Zometeen eten en dan nog even muziek maken en aan m'n scrapalbum werken. En dan morgenochtend eerst accordeonles, vervolgens zwemmen en naar de diëtiste en daarna nog naar een lieve vriendin.

Lieve allemaal,

Dan is het alweer half augustus en heb ik nog steeds geen nieuw logje geschreven… Maar, ik heb nu wel ontdekt hoe ik weer een titel boven een logje kan zetten

Ik zag dat m'n laatste logje van 21 juli was, de zomervakantie was toen net begonnen. Ik ben aardig druk geweest, ondanks dat de muzieklessen stil lagen… 23 juli was m'n zusje jarig en ben ik daar naartoe geweest, ze wonen nu in Elst en het was fijn om m'n zusje te zien en te spreken. M'n opa & oma waren er ook en de ouders van de aanstaande van m'n zusje ook. Was erg gezellig, ben niet te lang gebleven, dus ook weer een beetje op tijd thuis. Ik was er om ongeveer 18.00 uur en ben rond half acht weer weg gegaan.
De week daarna (de week van 26 juli) ook redelijk wat afspraken gehad. Maandags gewoon weer schoonmaken, dinsdagochtend zangles gehad. Voordat ik zangles had, was eerst m'n casemanager nog geweest. Daarover straks meer. De 29e ben ik naar een vriendin in Dongen geweest, was erg gezellig! Ik ken haar nog van de middelbare school. Ze heeft twee honden en drie katten en we hebben heerlijk gewandeld met de honden. Ze heeft me aan het eind vd middag weer naar het station gebracht en toen was ik snel weer thuis De volgende dag ben ik met m'n broertje naar de stad geweest, hij had nieuwe kleren en schoenen nodig, was erg gezellig!
Zaterdag de 31e ben ik naar Maastricht geweest, samen met de mensen met wie ik op de muziekschool in een blokfluitkwartet speel. Het was heel erg gezellig, we hadden de trein van twee over negen en waren om een uur of acht weer terug. We hebben lekker door Maastricht rondgelopen, af en toe ergens gezeten, nog een aantal winkels in geweest en verder niet zoveel bijzonders. Was in ieder geval een hele fijne dag, al is al dat slenteren wel vermoeiend
En de dag daarna kwamen m'n ouders eindelijk weer terug van vakantie

De week daarna was rustig, wel veel gezwommen, ook is m'n pgb-ster nog geweest, ze heeft nu vakantie en dat is voor mij een soort 'proeftijd', kijken of het me zelf lukt om m'n huishouden op orde te houden… Ik vind het wel lastig, als zij kwam, dan had ik een soort van tijdslimiet/deadline, zo van: "dan en dan moet ik schoongemaakt hebben", maar ik vind het lastig om schoon te maken als er toch niemand op bezoek komt…
Afgelopen week, was wel oke, van maandag tot en met vrijdag elke dag gezwommen in het buitenbad, heerlijk! Iedereen vindt me erg bruin geworden en veel mensen vragen of ik op vakantie ben geweest… Heb alleen maar elke dag 1,5 uur gezwommen in het buitenbad en daar word je dus blijkbaar ook heel erg bruin van
Afgelopen week ook weer zangles gehad, nog even bloed wezen prikken en donderdag met een vriendin van blokfluit naar de stad geweest, was erg gezellig! Vrijdag was de pianostemmer hier, was met een uurtje klaar en ging toen naar het huis van m'n ouders, ik ook daarheen gefietst om hem daar binnen te laten, want m'n moeder moest even iets anders doen. Daar was 'ie ook met een uurtje klaar, even boodschappen gedaan en weer naar huis gegaan. Thuis heb ik een poos staan koken met als resultaat dat er nu vijf maaltijden in de diepvries staan (eentje had ik meteen opgegeten), dus ik kan weer even vooruit

Verder heeft m'n zusje me nog gevraagd of ik op hun bruiloft iets wil spelen in de kerk, alleen ze hebben geen piano en stukken voor solo blokfluit heb ik niet. En op de een of andere manier vind ik accordeon weer wat minder geschikt… Maar goed, lieve vriendin van me gaat nog kijken of ze een mooi stuk heeft en ik kan natuurlijk altijd m'n lerares nog even mailen.

Een paar weken terug is van vrienden van m'n ouders het hele huis afgebrand. Ze hebben nog drie thuiswonende kinderen, waar ik vroeger wel op heb gepast. Ze zijn al hun spullen kwijt zo ongeveer… Echt zó erg… Ze logeerden de afgelopen weken bij de mensen bij wie ik altijd schoonmaak, die hadden gelukkig veel ruimte over. En afgelopen vrijdag is m'n moeder even met ze naar de Ikea gereden, zodat ze wat spullen konden kopen en ook zelf konden vervoeren. Zij hebben zelf geen auto namelijk. Maar goed, ze hebben nu in ieder geval sinds donderdag of vrijdag vervangende woonruimte, wat een tijd gaat daar overheen!

Morgen komt m'n casemanager weer… Ik weet niet goed wat ik ervan vind, zie er een beetje tegenop.
Ik had haar de vorige keer wat gemaild over opleiding etc. En waarschijnlijk heeft ze wel gelijk dat een complete studie nu echt nog teveel is. Ik wil gewoon heel graag mijn hersenen stimuleren en me nuttig maken, maar moet er wel voor zorgen dat ik psychisch zo stabiel mogelijk blijf en dat ik ook mijn hobby's kan blijven doen. Ik heb het daar met m'n cm over gehad en zij had zoiets van "je kunt toch ook eerst beginnen met een korte cursus ofzo, het hoeft toch niet meteen een hele opleiding". Waarschijnlijk heeft ze wel gelijk, maar ik vind het heel moeilijk, ik zou toch uiteindelijk heel graag een opleiding willen doen, al weet ik echt niet of het haalbaar is. M'n cm vroeg of ik echt zelf diep in m'n hart een opleiding wil doen of dat ik liever gewoon met muziek bezig blijf… En eerlijk gezegd, ik heb er nu een paar weken over na kunnen denken, ik weet het echt niet. Het is zo vreemd voor me om bezig te zijn met wat ík wil. Ik vind dat echt heel erg lastig.

Verder blijf ik strubbelen met m'n gewicht… Heel vervelend! Ik doe echt m'n best om de eetbuien te beperken, maar dat lukt niet altijd even goed en ik ben toch weer wat aangekomen (+2,5 kg in vergelijking met de laatste keer bij de diëtiste, op 14 juli). Ik baal er echt behoorlijk van! Maar ja, stoppen met de Leponex is eigenlijk ook geen optie, want dan ben ik veel te bang voor een hele grote terugval…

M'n doodswens is nog steeds erg sterk, maar ik ben te laf ofzo… Ik zou echt graag zelfmoord plegen, maar dan het liefst wel op een manier dat ik rustig inslaap en nooit meer wakker word, niet dat ik eerst pijn heb… En ja, dat zou kunnen dmv pillen, ware het niet dat ik sinds ik vorig jaar die poging heb gedaan op de paaz, geen flauw idee heb hoe ik ooit nog zoveel pillen naar binnen zou moeten krijgen… Toen ik dat op de paaz deed, heb ik ondertussen ook overgegeven, maar ja, ik moest en zou hoe dan ook al die pillen naar binnen krijgen. Maar nu, elke keer als ik 's avonds m'n medicatie neem, moet ik moeite doen om niet te kokhalzen en de pillen binnen te houden, want m'n lichaam heeft op de een of andere manier nog steeds moeite met het innemen vd pillen en ik krijg dan weer die overgeefneigingen. Echt heel erg stom!
Op moment ben ik een beetje down, maar dat gaat vast wel weer over. Ik zou willen dat ik het leven zinvol kan vinden, maar ik vind het gewoon eerlijk gezegd een ontzettend zinloze bedoening! En dat is heel erg frustrerend!

Maar goed, zometeen nog even tv kijken en dan lekker naar bed en hopelijk gaat het morgen weer beter!
Allemaal een hele goede week gewenst!