Tsja, waar te beginnen…

Het gaat gewoon niet, ik ben op, gebroken, kapot, ik kán niet meer, maar niemand wil het zien of accepteren en dus ga ik vrolijk door en speel bij de meeste mensen mooi weer… Ze hebben er niets aan om te horen dat ik nog steeds dood wil en dat het nog steeds niet goed gaat, want daar kunnen ze niets mee.
Ik liep vanavond van de muziekschool naar huis en het enige waar ik dan aan kan denken is “alsjeblieft, laat iemand me nu vermoorden of aanrijden, alles, als ik maar niet meer verder hoef’”.
Ik ben op, echt op, het interesseert me allemaal niet meer, ik wil gewoon niet meer, ik ben er klaar mee. Ik zoek het niet om te reageren op mailtjes of brieven van vriendinnen, ik heb geen energie om steeds maar weer mezelf te moeten verantwoorden en uit te leggen dat ik gewoon niet meer kan en ook echt niet meer wil.
Vanochtend bij het vrijwilligerswerk was er een vrijwilligster die ik nog niet kende en vice versa. Die vroeg al meteen of ik hiernaast ook nog werkte of studeerde… “Nee”,  “o, maar je zoekt wel werk?” “uhm… nee”. Dan krijg je al weer van die rare blikken… Ik heb gewoon geen zin meer om zoiets uit te leggen, ze snappen het toch niet.
Maar goed, daardoor gaan mijn gedachten wel weer met me op de loop… Want ik snap gewoon echt niet waar iedereen in deze wereld mee bezig is… Levens moeten zo lang mogelijk gerekt worden, maar ondertussen wordt er wel gemiept over overbevolking, vergrijzing etc. en over mensen die op kosten vd staat leven… Sorry, maar ik zou veel liever dood zijn en dat zou ook veel goedkoper zijn, dan hoeft niemand mij meer van een inkomen te voorzien of van huurtoeslag, zorgtoeslag etc. Ze kunnen beter een middeltje voor me kopen dat ik in kan nemen en dan m’n begrafenis betalen… Zijn ze echt een heel stuk goedkoper uit! En ja, dit is cru gezegd, maar ik snap het gewoon niet. Oké, prima dat er mensen zijn die hechten aan het leven en ook door willen leven, maar mensen die op zijn of mensen die gewoon oud zijn, waarom zou je die steeds maar weer moedwillig in leven houden? Wat heeft het voor zin?  Ze worden er echt niet gelukkiger van… En het excuus dat je het je omgeving niet aan mag doen of je familie en vriendinnen, dat ben ik echt spuugzat. Zij hoeven toch niet steeds door te gaan op een rotmanier?! Zij voelen toch niet wat ik voel?! Ik heb het nu al zoveel jaren geprobeerd, het moet toch ook een keer klaar zijn…?! Het enige wat ik wel echt heel erg vind, is dat als ik er niet meer ben, m’n kat alleen overblijft en gezien het feit dat m’n vader kattenhater is, weet ik echt niet wat er dan met haar zal gebeuren… Maar verder, ik ben het zat te moeten luisteren naar mensen die zeggen mij niet te kunnen missen. Moeten ze maar eens opletten als ik er niet meer ben, want wedden dat ze dan doorgaan met hun leven en daarmee is dan meteen het bewijs geleverd dat ze wél zonder me kunnen, want als dat niet zo zou zijn, zouden zij ook wel stoppen met leven. En ik wil me niet meer verantwoordelijk voelen voor het verdriet wat ik anderen eventueel aan zou doen. Ik wil gewoon niet meer en het enige wat ik hoop. is dat ik de kans krijg om er op een humane manier uit te stappen…

Komende woensdag heb ik een gesprek met m’n cm, psychiater en haar collega-psychiater, maar eerlijk gezegd verwacht ik alleen maar één grote teleurstelling, want zeer waarschijnlijk gaat het erop neerkomen (en dit is een complete invulling van mijn kant) dat ik er gewoon niet ‘erg genoeg aan toe ben’… En dat er dus ook geen sprake is van ondraaglijk en uitzichtloos lijden… Ik kan toch niet duidelijk maken hoe het voor mij is.

Heb nog een gesprek met m’n cm gehad, ze kwam nog terug op het vorige gesprek en zei dat dat voor haar echt werken was geweest, want het is voor haar heel moeilijk om zo’n poos niets te zeggen… Nou, dan snap ik dus echt niet waar ze mee bezig is geweest! Ik voelde me er alleen maar heel erg rot door en kon er helemaal niets mee. Ze zag wel dat er bij mij iets gebeurde tijdens die stilte, dat ik steeds bozer werd, meteen gezegd dat het niet zozeer boosheid was, maar eerder een soort van machteloosheid en dat ik daarna nog een poos op bed heb liggen janken. Toen zei ze dus meteen van “het deed wel wat met je, dus misschien is het toch goed wat ik heb gedaan”. Sorry, maar ik heb me alleen maar heel rot gevoeld, dus ik snap niet wat daar goed aan is geweest?! Ik voel me alleen maar nog onzekerder en nog onbegrepener…

Vorige week nog bij de diëtiste geweest, eigen diëtiste was ziek (griep), dus ik had een vervangster, die ik ook heb gehad tijdens zwangerschapsverlof van m’n eigen diëtiste… Het gaat voor geen meter, elke keer de week of twee weken voordat ik de afspraak heb, probeer ik zo min mogelijk te eten en veel te bewegen, want ik mag niet meer wegen dan de vorige keer, want ja, dan heb ik gefaald. Dus heb het nu ook precies weer gehaald, diëtiste weer blij. Maar ik durf niet meer eerlijk te zijn en te vertellen dat m’n eetpatroon totaal verstoord is, dat ik niet meer kook, bijna geen fatsoenlijke maaltijden meer eet, maar wel veel te veel koekjes eet en eerlijk gezegd, als ik mezelf op deze manier langzaam kapot kan maken, vind ik het ook wel best. Ik sta elke ochtend en avond op de weegschaal en als het ‘s avonds teveel is, dan moet ik van mezelf de volgende dag meer bewegen en minder eten… Ik verlies gewoon de grip op alles.

Maar ja, als je dat zegt tegen de hulpverlening, willen ze daar weer mee aan de slag en ik wil nergens meer mee aan de slag, want ik ben moe, op en uitgeput en wil alleen nog maar rustig inslapen en niet meer wakker worden.
En als ik zeg de grip te verliezen dan heb ik ook nog wel grote kans dat ze denken dat mijn ziekte mijn realiteitsbesef in de weg staat en op een gedwongen opname of wat dan ook zit ik ook echt niet te wachten. Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik soms echt verlang naar de rust van de separeer… Hoe gek kan een mens zijn? Maar goed, een opname, ik moet er niet aan denken. Ik moet er niet aan denken om pas om een uur of tien/elf naar bed te mogen en er dan tussen zeven en acht al weer uitgetrommeld worden. Dat is te kort voor mij, ik heb meer slaap nodig, dus dan zou ik nog veel meer uitgeput raken…  En ik wil ook geen opname meer, ik weet dat het niet helpt en dat alles even uitzichtloos blijft. Ik zou alleen willen dat de hulpverleners dat ook eens inzagen…

Gisteren (woensdag) had ik een hele uitputtende dag en toen moest ik ‘s avonds ook nog naar zangles fietsen, ik zat gewoon van vermoeidheid te janken op m’n fiets en toen ik daar aankwam brak ik zo ongeveer… Poosje gejankt en maar voor de helft verklaard waardoor dat kwam, nl dat ik het niet aandurf om bij de jaarafsluiting het nummer alleen te zingen, dus m’n lerares gaat meedoen, een tweede stem eronder zetten. Dus dat was toen opgelost en dat ik verder ook moest janken omdat ik op was en niet meer kon, heb ik maar voor me gehouden…

Morgen heb ik voor het eerst sinds een heleboel weken weer een gesprek met de psychologe, maar ik heb geen zin om dit allemaal te vertellen, ik zie wel hoe het loopt en ik wil gewoon eerst weten wat er woensdag gezegd gaat worden en als dat inderdaad zo’n teleurstelling zal gaan worden als ik vermoed, dan moet ik maar gaan kijken hoe ik dan alsnog het heft in eigen hand kan nemen, maar dan wel op een zo humaan mogelijke manier… We zullen het wel zien.

Verder, m’n blokfluitdocente is overwerkt, dus hebben we nu een poosje een vervangster, gaat op zich wel, al is je eigen docente natuurlijk altijd fijner… Ze moet het een poosje wat rustiger aan doen, maar als het goed is, komt ze na de meivakantie weer terug. Ze geeft nu maar voor een gedeelte haar lessen en de andere lessen worden dus overgenomen. En natuurlijk vind ik dat erg, maar ondertussen gaan m’n gedachten ook weer met me op de loop… Want ik heb haar dit en vorig schooljaar best wel ‘geclaimd’ en veel met haar gepraat over hoe het gaat en daar was ze ook best veel mee bezig en dan ben ik dus natuurlijk weer bang dat het mede mijn schuld is dat ze overwerkt is… Het is allemaal zo moeilijk en het is echt chaos in m’n hoofd. Het liefst zou ik snijden, even gewoon helemaal rust, maar ik moet wel kunnen zwemmen en bewegen, want anders kom ik weer aan en lukt afvallen al helemaal niet….

Maar goed, ik ga ermee stoppen en m’n bed opzoeken. Ik snap het als mensen geen zin meer hebben om deze logjes te lezen, maar het is op moment de enige uitlaatklep die ik nog heb en het boeit me niet eens meer of mensen het lezen of niet, als ik het maar even kwijt kan…

Tsja… toch maar een update… is a post from Hersenspinsels.

Het gesprek met m’n ouders + psychiater + cm is nogal verkeerd gevallen bij mij… Niet zozeer omdat ik teleurgesteld ben ofzo, want ik weet dat het heel moeilijk zal gaan worden om euthanasie te gaan krijgen en dat m’n psychiater er sowieso tegen is. Maar vooral door een opmerking van m’n moeder… Tegen haar was ik vaak nog wel wat eerlijker over hoe het ging, maar nu zei ze dus tijdens dat gesprek daarover “ja, ze moet het toch ergens kwijt kunnen”. Echt op een toon waaruit je op kon maken hoe erg ze zich daar wel niet voor opoffert… Ik voelde me zo rot en als het dan zo’n opoffering is, houd ik voortaan m’n mond wel hoor… Het heeft me echt heel erg boos en verdrietig gemaakt, wat ik natuurlijk niet tegen m’n moeder heb gezegd.
Toen ik daarna een afspraak met m’n psychologe had, kon ik alleen maar huilen daarover, heb uiteindelijk ook wel kunnen zeggen waardoor ik me zo rot voelde. Verder heeft het gesprek niet veel bijzonders opgeleverd, m’n psychiater + cm gaan nog een keer intern overleggen met een collega, want m’n psychiater zelf staat toch negatief tegenover euthanasie/ hulp bij zelfdoding en die collega-psychiater staat er iets anders in. Maar dat gesprek moet nog komen, want psychiater is nu geloof ik op vakantie, dan is cm een week op vakantie en dan werken ze weer allebei, dus kunnen ze intern overleggen en dan hoor ik wel weer wat daar uitkomt…
Met m’n cm heb ik het ook een beetje gehad, maar goed. Laatste gesprek was nogal verrot… Ik klapte dicht en dus werd ze daar weer min of meer ‘boos’ over, het was vast niet echt boos, maar zo voelde het wel. Want ja, als ik euthanasie wil, zal ik wel moeten praten (ook met onbekende mensen) en niet dichtklappen…
Ze kwam nog verder terug op het gesprek met m’n ouders, want ze had van m’n moeder de indruk gekregen dat ik vond dat zij (cm) mij niet serieus zou nemen. Ze vroeg of dat klopte… Alsof ik dan nog eerlijk durf te zijn… En ja, daardoor klapte ik dus dicht. Toen vroeg ze wat er zou gebeuren als zij ook zou gaan zitten zwijgen… “Tsja, dan zitten we gezellig samen te zwijgen”, zei ik toen. En dat hebben we toen nog een kwartier ofzo vol gehouden en toen was het tijd voor haar om te gaan.
Nieuwe afspraak gemaakt, ze vroeg nog over twee weken of over vier weken, ik had echt zoiets van doe maar vier weken (en voor mijn part kom je nooit meer, dacht ik toen) en toen ze weg was, ben ik naar boven gerend en heb een hele poos liggen janken, met m’n knuffels in m’n armen. Een zinnetje dat de laatste tijd steeds vaker door m’n hoofd spookt is: “ik voel me zo verdomd alleen”.
Tegen de psychologe durf ik ook niet geheel eerlijk te zijn, uit angst voor m’n cm. M’n moeder wil ik niet meer lastigvallen, die hoeft zich niet voor mij op te offeren. En vriendinnen wil ik ook niet lastigvallen… Het is gewoon lastig en ik voel me echt heel erg alleen. En ik heb ook geen zin om steeds te horen dat ik niet echt dood wil, dat ik het dan allang zou hebben gedaan.

Ondertussen nog druk bezig met de muziek, maar het lijkt allemaal zo zinloos. Ook zwem ik nog steeds bijna elke dag. En ik heb elke week dus gesprek met psychologe, misschien moet ik het vrijdag toch maar eens gaan hebben over diëtiste etc. Over anderhalve week moet ik weer naar de diëtiste en mag ik van mezelf niet meer wegen dan de vorige keer, want dan heb ik gefaald…
Eerlijk gezegd ben ik onderhand behoorlijk uitgeput, ik ga door met alles, maar het kost me zoveel energie. Ik zit erover te denken om te stoppen met zangles, maar ik weet het nog niet. Voel me gewoon meer op m’n plek met een instrument dan met alleen m’n stem… Alhoewel… morgen hebben we voorspeelavond van blokfluit en ik ben nu al zo ontzettend zenuwachtig…
Komend weekend ook druk, meestal kan ik op zondag wel uitslapen, maar ik ga fluiten in de kerkdienst hier vlakbij. En zaterdag ben ik de hele dag op de muziekschool, voor de accordeondag. Anderhalve week geleden hebben we al blokfluitdag gehad, dat was erg leuk! Helaas was m’n docente er niet bij, ze moet het wat rustiger aan doen. Het is niet duidelijk wat ze precies heeft, of het een burn out is of toch iets lichamelijks… Ze kan wel gewoon lesgeven, maar sommige dingen moet ze dus even laten. Daarom heeft de andere blokfluitdocente ook even het ensemble op maandagavond overgenomen.

Ben ook best wel weer veel aan het lezen, merk dat het me helpt om even in een andere wereld te zijn, alleen maar in de wereld van het boek en niet in de echte wereld.
Het kost me ook steeds meer moeite om niet te snijden, maar ik moet kunnen blijven zwemmen om af te vallen en ik wil niet het risico lopen een pees te raken en dan ook geen muziek meer te kunnen maken. Wat voor mensen dan weer niet te begrijpen is, gezien het feit dat ik eigenlijk toch alleen maar dood wil… En ook een bewijs voor ze dat er toch wel dingen zijn waar ik voor wil leven… Ik word er zó ontzettend moe van.
Afgelopen weekend is er wel fijn weer een lief vriendinnetje geweest, lekker zitten kletsen etc. Dat doet me dan ook gewoon goed. Ik wil ook nog een aantal vriendinnen een kaartje of brief schrijven, maar het komt er niet van, omdat ik te druk ben met mezelf uitputten en daar voel ik me dan ook weer rot over… pfff

Bij de psychologe gaat het verder wel, niet zoveel bijzonders. We hebben nog wel gekeken naar die paniekaanval, gekeken waar het vandaan kwam en alles uitgeschreven, nou ja, we konden gaan kijken naar de gedachten, maar dat heb ik al vaker geprobeerd en dat werkt niet. We zouden ook kunnen gaan kijken naar de lichamelijke klachten en kijken of we daar iets mee zouden kunnen, want doordat ik lichamelijke klachten krijg, gaan m’n gedachten nog verder op hol en daardoor krijg ik nog meer lichamelijke reacties. Maar goed, toen had ze het over ontspanningsoefeningen, maar ja, die werken bij mij averechts. Wat we ook konden proberen was gewoon die lichamelijke dingen ervaren en er dan mee om leren gaan, maar ja, ik heb dan weer zoiets als angst voor de angst ofzo. Dus de afspraak daarna heb ik al gezegd dat ik daar verder niets meer mee wil, omdat het leven nu al moeilijk genoeg is en ik geen behoefte heb om het nog moeilijker te maken. Was verder prima.

En verder is er niet zoveel bijzonders meer te melden… Dus ik ga ermee stoppen, m’n medicatie nemen en naar bed, want morgenochtend heb ik accordeonles. Ik hoop binnenkort weer een keertje tijd te hebben om andere logjes te lezen… Ik denk wel aan jullie!

Zo verdomd alleen… is a post from Hersenspinsels.

Zo, dat moest ik eerst eventjes kwijt.

Ik heb inmiddels het gesprek gehad met de psychiater, dat was ergens wel heel fijn. Ik voelde me eindelijk serieus genomen, het liep in het begin wat stroef, ik kom nog steeds niet altijd even makkelijk uit m’n woorden. Maar goed, uiteindelijk heb ik wel kunnen zeggen dat wat ik het liefste zou willen euthanasie is. En ik had ook het gevoel dat ze dat ergens wel begreep, die vraag, want ik worstel er al zo lang mee, heb het al meerdere malen serieus geprobeerd, maar het wil maar niet lukken. Ze nam het in ieder geval serieus op, zij wel dat zij het nooit zal kunnen doen, het gaat tegen haar principes in. En ik weet ook dat het echt niet zo makkelijk is en dat het de vraag is of ik het voor elkaar ga krijgen, maar ik wil in het in ieder geval proberen.
Ze vond wel dat er een gesprek moest komen met m’n ouders erbij en ook met m’n casemanager erbij. Zij hebben nu ook alledrie m’n mail gelezen die ik naar de psychiater had gestuurd. De woensdag na de vakantie hebben we de afspraak.

Tussendoor heb ik nog een afspraak met m’n cm gehad, die stond al. Zij denkt niet dat ik het voor elkaar ga krijgen en vroeg ook allerlei dingen over hoe ik het voor me zag etc, ik klapte helemaal dicht, want ik voelde me door de manier waarop ze het zei en vroeg ontzetttend aangevallen. Toen ze vroeg waarom ik dichtklapte, heb ik geen antwoord gegeven. En ik weet echt wil dat ik zal moeten praten, wil ik überhaupt een kans hebben dat het gaat lukken… Maar m’n cm snapt me gewoon ook echt niet volgens mij…

Ik voel me momenteel ontzettend moe en uitgeput en ben heel erg blij dat ik een weekje vakantie heb. Volgend weekend ga ik nog een dagje weg met twee fluitvriendinnen, best gezellig, maar ik heb er genoeg van dat ze vragen hoe het gaat, ze willen toch niet horen dat ik dood wil, dat spreken ze dan alleen maar weer tegen en ik ben het gewoon moe om steeds maar m’n doodswens te moeten verdedigen.
Moet momenteel ook veel denken aan de vriendin die bijna een jaar geleden is overleden en ik wou dat ik het lef had om hetzelfde te doen, maar ja, dat heb ik niet.

Verder vind ik het heel erg van mezelf, maar ik heb m’n oma nog steeds geen kaartje gestuurd om te condoleren… Ik kan mezelf er niet toe zetten. Ik maak muziek, omdat ik natuurlijk geen les kan hebben zonder geoefend te hebben. Ik zwem en wandel, want anders lukt het nooit om af te vallen. En ‘s avonds zit ik uitgeput op de bank, of plof uitgeput in m’n bed. Ik kan gewoon niet meer en er is niemand die het ziet en al helemaal niemand die het snapt…

Vorig weekend hadden we een dag op de muziekschool, moesten met accordeonensemble ook voorspelen (met z’n vijven). Ik had geen bètablokker genomen, gewoon niet aan gedacht en toen ik in de zaal zat, was ik ook rustig. Maar toen ik het podium op liep en ging zitten, voelde ik tintelingen door m’n armen, m’n handen werden ijskoud en trilden. Ik kon gelukkig nog wel spelen, ondertussen alleen maar denkend “ik moet kalm blijven, ik mag niets laten merken”, maakte wel een fout maar kon gelukkig herstellen. Na afloop gingen we weer in de zaal zitten, ik kon niet meer helder denken, voelde paniek, kreeg m’n trillende handen niet onder controle en ook m’n ademhaling niet, probeerde eerst te blijven zitten, want ik wilde de zaal niet uitrennen. Uiteindelijk ben ik toch weggegaan op een moment dat het niet opviel, naar de toiletten gevlucht en daar een poos hyperventilerend gestaan, net zolang tot ik weer wat rustiger werd… Daarna was ik helemaal uitgeput, ben toen nog wel even terug naar de zaal gegaan en even achterin gaan staan. Het was toen toch al bijna pauze. Na de pauze wel gebleven, was wel rustiger, vooral gewoon heel moe, niet meer in staat om veel anders te voelen dan de vermoeidheid…

Die vermoeidheid werkte maandag nog heel erg door, ‘s ochtends schoonmaken ging wel goed, daarna gezwommen en ‘s avonds nog ensemble en trio, maar daar was ik ook niet echt op m’n best, hoewel m’n docente wel vond dat ik heel mooi floot… Donderdag tijdens de les nog even over gehad, toen ging het iets beter, ook verteld dat de dag ervoor gewoon heel uitputtend was, ze had wel gezien dat het niet zo lekker ging maandag en ach ja, paniekaanvallen zijn ook gewoon heel erg uitputtend…

Gisteren nog weer een gesprek gehad met psychologe, was wel prima, verteld ook over paniekaanval, daar gaan we volgende keer toch weer wat verder naar kijken, maar volgens mij wordt dat toch weer in de richting van cognitieve gedragstherapie en wat inzicht erin en ik denk niet dat dat iets gaat helpen, want het inzicht heb ik wel en iets weten, verandert mijn gevoel niet. Maar goed, we zullen eerst eens zien, misschien kan het ook wel iets veel praktischer zijn… Over twee weken heb ik weer een afspraak met haar. Ze heeft eerst vakantie (carnaval).

Morgen kan ik eindelijk voor het eerst deze week lekker uitslapen en niet wakker worden van de wekker, want dat sloopt me ook wel behoorlijk merk ik. Ik heb gewoon meer slaap nodig dan de meeste mensen en dat is soms best lastig. Zal ook best voor een deel door de medicatie komen, maar ja.

O ja, nog één ding wat ik even kwijt moet: wanneer leren de media nu eens dat schizofrenie iets anders is dan een dubbele persoonlijkheid?! Het zijn twee totaal verschillende ziektebeelden! Was gisteren in Flikken Maastricht namelijk, de dader had een dubbele persoonlijkheid en was dus schizofreen… *zucht* Gaan we deze mythe nog ooit de wereld uitkrijgen?! Ik word er echt helemaal simpel van! Misschien moet ik de makers eens een mail sturen met wat uitleg ofzo…

Voor nu ga ik het hierbij laten, genoeg getypt. Voor mensen die aan carnaval doen: fijne carnaval! En anders gewoon tot het volgende logje…
En hierbij nog even mijn excuses dat ik het op moment niet echt zoek om te reageren op email… Komt wel weer als ik weer iets meer ben uitgerust, oke? Ik vergeet jullie niet!

Chaos in m’n hoofd en meer spinsels is a post from Hersenspinsels.

Vorig weekend ben ik zaterdag naar een vriendin in Arnhem geweest, was erg gezellig! Ook fijn gepraat en op een gegeven moment brak ik… Ze heeft me een poosje in haar armen genomen en dat was erg fijn. Zondag ben ik toen naar de verjaardag van het dochtertje van een vriendin van me geweest, was best druk, maar die vriendin vond het wel erg fijn dat ik er was en daarvoor deed ik het. Het is echt zo sneu, haar dochtertje is dus net één, zij en haar man zijn al lang samen, eerst een poos samengewoond, maar nu getrouwd, huis gekocht en kind en nu wil hij niet meer met haar verder… Wat kunnen mensen soms toch rare wezens zijn…

Vorige week vrijdag moest ik ivm antipsychotica-protocol een ecg laten maken, bloeddruk meten en nog wat dingen. Moest ook weer eens bloedprikken, maar dat moet ik sowieso al elke maand. Meestal ben ik er  op dinsdag en heb dan vaak dezelfde prikster, maar nu dus op vrijdag… Ik deed m’n mouw omhoog en toen maakte ze al een opmerking over m’n littekens en dat ik dus kras. Vervolgens vraagt ze of ik nog steeds wel eens zondig of dat ik dat nu niet meer doe… Wat een domme doos! Ik vertelde het m’n moeder, die was behoorlijk boos. Vooral dat ze er zo’n waardeoordeel aan geeft door het meteen zondigen te noemen en m’n moeder zei dat ik dat best een keer zou kunnen zeggen, zodat ze ervan kan leren. Durf ik niet natuurlijk, maar heb het wel tegen een fluitvriendin gezegd die ook prikster is bij dezelfde organisatie… En ik ga dinsdag nog weer een keertje bloed laten prikken, dus als ik dan toevallig weer de prikster heb die ik meestal heb, zeg ik het misschien nog wel. En weet je, in principe hoeven ze er helemaal niets over te zeggen, want met prikken is er geen enkel probleem qua littekens, ze kunnen gewoon prikken, op die plek zitten helemaal geen littekens.

Dinsdagochtend belde m’n casemanager toen ik aan het zwemmen was, hoorde naderhand haar voicemail, even teruggebeld, want ze belde om voor mij een afspraak in te plannen met de psychiater. Ik heb nu komende woensdag om half één een afspraak staan met de psychiater. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik ervan verwacht, maar ik zie wel hoe het loopt… Hoop dat ik een beetje uit m’n woorden kom en ze heeft in ieder geval dus ook m’n mail gelezen.

Vrijdag eind vd ochtend had ik weer een afspraak met de psychologe, was wel prima. Het was zulk lekker weer, dus vroeg ze of ik zin had om een keertje te wandelen, was wel fijn, praat ook wat makkelijker. Verder niet zoveel bijzonders, maar ik vond het voor nu wel goed zo, heb zoveel aan m’n hoofd.

Afgelopen maandag ben ik naar een ‘lezing’ geweest georganiseerd door Anoiksis (= patiëntenvereniging voor mensen met schizofrenie) hier in de regio. Was wel boeiend, er werd een boek gepresenteerd van 10 portretten van mensen met schizofrenie, met daarin foto’s en interviews. Degene die het boek had geschreven en de interviews had afgenomen, kwam het boek presenteren. Ik had al eerder van het boek gehoord en wilde het bestellen, maar als je naar die lezing ging, kreeg je het boek gratis, dus ben ik er naartoe geweest. We waren met z’n negenen ofzo, gewoon lekker informeel, wat informatie over het boek, beetje lotgenotencontact, thee/koffie gedronken. We begonnen met een voorstelrondje en dat ging me voor de verandering eens een keer redelijk goed af…

Verder heb ik veel gezwommen, veel gepiekerd en ben ik gewoon echt heel erg moe en op. Wilde net nog op Canvas een detective gaan kijken, maar ik kende ‘m al, dus even tijd voor het schrijven van een logje.
Vanochtend naar de muziekschool geweest, voor accordeon, was leuk. Daarna een lieve vriendin van de trein gehaald en daar vanmiddag lekker mee zitten kletsen en haar daarna weer op de trein gezet, dus een welbestede dag.

Donderdag had ik m’n blokfluitdocente nog gemaild, moest gewoon even wat dingen kwijt, heb ook het mailtje wat ik naar de psychiater heb gestuurd aan haar gestuurd. Ze reageert lang niet altijd, maar dat hoeft ook niet, ik wilde gewoon graag dat ze het zou lezen, dat was voor mij al voldoende.
Vrijdagochtend smste ze of ik ‘s middags toevallig een half uurtje eerder kon komen. We hebben op vrijdag om 16.45 uur kwartetles en daarvoor heeft één van het kwartet les, maar die komt niet echt aan oefenen toe (druk met school), dus had m’n docente bedacht dat we wel trio’s konden gaan spelen, was wel leuk Gewoon lekker gespeeld.

Vorige week vrijdag is de vriend van m’n oma overleden, echt wel sneu voor haar… Donderdag was de begrafenis, maar ik ben er niet heen geweest… Ik moet oma nog wel even een kaartje sturen, maar ik kan me er maar moeilijk toe zetten…

Zometeen maar weer eens m’n bed opzoeken, ben kapot. Morgen eindelijk een keertje uitslapen en verder rustig aan, wel even zwemmen. Heb inmiddels ook maar een badmuts gekocht, het ziet er misschien niet uit, maar ik wil nog wel wat haren overhouden, het begint zo erg af te breken… Krijg elke keer de vraag of ik naar de kapper ben geweest, wat dus niet zo is en overbuurvrouw zei ook al dat het met de dag wel korter lijkt te worden… Dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling (al spaart het wel kapperskosten). Maar ik ga maar eens m’n medicatie nemen en dan lekker naar bed, nog een beetje lezen (nieuwste boek van Tess Gerritsen!) en dan slapen en even niets meer, even rust…

Een hele fijne week allemaal en ik hoop woensdag of donderdag te updaten over het gesprek met de psychiater!

28 januari is a post from Hersenspinsels.

Pff, wat een gedoe allemaal… M’n cm had met m’n psychiater overlegd en die wilde eerst toch wel een beetje weten waar het over ging voordat ze een afspraak wilde maken. Dus nu heb ik een stukje geschreven voor haar wat ik naar m’n cm heb gemaild in een bijlage en zij stuurt het door naar de psychiater en dan hoor ik het wel weer.

Ik zal hier eerst even de brief neerzetten:

Hoi *psychiater*,

De belangrijkste reden dat ik je alleen wil spreken, is dat wanneer ik tegenover meer dan één hulpverlener zit, ik me heel erg geïntimideerd voel en niet meer goed uit m’n woorden kan komen… Het voelt voor mij dan heel beangstigend.

Verder, ik ben eigenlijk al maandenlang tegen niemand meer eerlijk over hoe het gaat, het lukt gewoon niet meer, ik wil mensen niet teleurstellen dat het nog steeds niet goed gaat etc. Bij *cm* durf ik het ook niet meer aan te geven, want ik wil ook haar niet teleurstellen. Iedereen vindt dat ik het zo knap doe, maar ik ben ondertussen echt behoorlijk uitgeput.
Mijn doodswens is al maandenlang sterk aanwezig (ook vóór de zomervakantie al en tijdens de vakantie ook), het is ook iets wat ik het allerliefste wil, maar ik heb niet het gevoel dat iemand begrijpt hóe graag ik het wil. Als ik het heb over euthanasie, wil ik een serieus antwoord en niet alleen maar dat ik dat kan vergeten, dat ik dat nooit zal krijgen.
En echt, ik zou willen dat ik het lef had om me op te hangen net als een vriendin van me een jaar geleden, maar ik durf het niet. “dus dan wil je het niet” zeggen mensen dan, want als je het écht wilt, doe je het en maakt de methode je niets meer uit. En ik heb helaas ook niet de kracht om te stoppen met eten en drinken.
Ik vind het gewoon heel erg moeilijk dat de hele hulpverlening is gericht op het in leven houden van mensen, ook als ze dat zelf niet meer willen. Ik wil geen hulp meer die gericht is op  leven, ik wil hulp gericht op m’n zelfgekozen dood. Ik snap ook dat jullie dat niet kunnen, maar dan wil ik worden doorverwezen naar iets/iemand die me daar wel bij kan helpen, want ik wil gewoon écht niet meer.

Met eten gaat het ook redelijk beroerd. M”n eetpatroon is al maandenlang verstoord, ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst heb gekookt en het boeit me ook niet zoveel, als ik mezelf op die manier langzaam kapot kan maken, vind ik het ook wel best.
In m’n hoofd ben ik ook steeds bezig met dat ik moet afvallen, laatste keer bij de diëtiste was ik aangekomen en ik schaamde me echt… (Ik had haar teleurgesteld én ik had gefaald, zo voelde dat). Nu moet ik van mezelf zorgen dat ik de volgende keer wel af ben gevallen. Ik sta iedere ochtend en avond op de weegschaal en als het teveel is, eet ik een dag minder of probeer nog meer te bewegen. Ik wil gewoon niemand teleurstellen, dus moet ik afvallen. De laatste twee keren keren dat ik naar de diëtiste moest, heb ik de week ervoor heel weinig gegeten, zodat het gewicht niet te hoog uit zou vallen.

Het is teveel allemaal, ik trek het niet meer, de hele adag door voel ik me rot en moe en dat al maandenlang. En ja, ik ga wel door met al m’n activiteiten, maar echt plezier beleef ik er niet meer aan. Elke ochtend als ik dan toch weer wakker word, dan baal ik, ik wil ook echt niet meer.
Vriendinnen snappen me niet, want als je echt dood wil, dan doe je het toch gewoon… En als je al 5 pogingen gedaan hebt, wil je het dan wel écht? dat is wat ik dan van ze te horen krijg, ik word dus gewoon niet geloofd en dat doet pijn.
Het liefst zou ik mezelf helemaal kapot snijden, maar ik moet ook kunnen zwemmen, want zonder beweging val ik niet af. Dus ik houd het in, maar het komt er ook nergens uit…

Bij *psychologe* durf ik dingen niet te zeggen, omdat ik dan bang ben dat *cm* het hoort en boos wordt dat ik niet eerlijk ben geweest over hoe het gaat. En ik kan er niet mee omgaan als mensen boos op me zijn.

Heb ook weer paniekaanvallen + hyperventilatie en voel me heel erg onrustig en gejaagd. Ik kan me bij een boek of tv-serie ook niet goed concentreren, lees of kijk het wel, maar aan het eind snap ik meestal nog steeds niet hoe het nou zat…

Ik wil niet lastig zijn of tijd vragen en ik vond het erg moeilijk om te vragen of ik een gesprek met jou kon krijgen. Ik zit gewoon heel erg in de knoop en kom er ook niet meer uit. Ik durf het eigenlijk helemaal niet aan te geven, maar m’n blokfluitdocente heeft me min of meer overgehaald om toch aan te geven hoe het écht gaat, dus dat probeer ik nu…

Groetjes,
*Lunatic*

Dit was dus wat ik heb opgeschreven voor haar, ik heb het ook verstuurd, maar heb daar nu ergens ook alweer spijt van… Ik doe moeilijk door te vragen om een gesprek met m’n psychiater alleen en ik ben lastig en stel me aan etc. En ik ben heel erg bang dat als m’n psychiater dit gelezen heeft, ze alsnog zegt dat ik dit maar verder met m’n cm of psychologe moet bespreken. Grote kans dat ze dat ook echt doet, denk ik en ik weet niet of ik zo’n afwijzing dan wel kan hanteren… Het zorgt allemaal voor behoorlijk veel spanning.

Morgen weer vrijwilligerswerk, vorige week ging het niet door, docente was ziek, dus toen had ik een rustige dag, alleen blokfluitles, want accordeonensemble ging ook niet door ‘s avonds.
Afgelopen zondag naar de housewarming van m’n zusje+man geweest, was best gezellig, maar was ook blij toen ik weer terug kon met de trein. Ik was heen met m’n ouders mee gereden, maar dat gekibbel daar word je soms ook simpel van…
Maandag heb ik weer gesprek gehad met psychologe, over vroeger gehad en ruzies thuis, dat m’n vader snel geïrriteerd was en meer van dat soort dingen. Maar daarna voel ik me zo rot dat ik negatieve dingen over m’n ouders heb gezegd… Het is moeilijk, m’n hoofd is overvol en ik ga maar door, maar ben echt ontzettend moe. Nou ja, dat is m’n eigen schuld, ik pak m’n rust niet, dus daar gaan we verder niet over zeuren…

Dit was voor nu weer even een berichtje over hoe het er nu voor staat, ik houd jullie op de hoogte, ik hoop dat ik toch een gesprek met de psychiater kan krijgen, maar ik vrees het ergste…

18 januari is a post from Hersenspinsels.

Vanochtend zou ik eigenlijk accordeonles hebben, maar de docente was ziek. Toen ben ik maar meteen gaan zwemmen en daarna naar m’n moeder geweest, gezellig gekletst, kerstboom afgetuigd en een eindje gewandeld.
Op weg naar het zwembad, belde m’n casemanager, niet opgenomen, want ik liep langs een drukke weg en dan versta ik degene aan de andere kant vd lijn toch niet. Terwijl ik aan het zwemmen was, belde ze ook, zag ik toen ik klaar was met zwemmen. En uiteindelijk ‘s middags bij m’n moeder belde ze nog een keer en was ik in de gelegenheid om op te nemen (driemaal is tenslotte scheepsrecht ).

Tsja, het is afwachten nu. In principe is het beleid daar dat bij een gesprek met de psychiater altijd een casemanager aanwezig moet zijn. Er kan wel een uitzondering gemaakt worden, maar dan hangt het ervanaf waar het over gaat (en dat wilde ik tegen m’n cm dus juist niet zeggen), als het puur psychiatrisch is, dan kan het wel, maar als het ook is dat ik bv. een klacht heb over m’n cm, dan wordt het moeilijker, want dat moet je toch met de persoon zelf zien uit te praten. In ieder geval gaat ze met de psychiater overleggen en dan hoor ik nog van haar, maar dat kon wel volgende week worden… Wat een gedoe zeg. Misschien had ik gewoon moeten zeggen dat het puur psychiatrisch is, maar ja, indirect heeft het natuurlijk ook wel wat m’n cm te maken… En ik weet heus wel dat ze toch de dingen bespreken in een team, maar ik wil gewoon zo graag een keertje met de psychiater van gedachten wisselen en weten hoe zij in bepaalde dingen staat…

Morgenochtend weer vrijwilligerswerk, het is leuk om te doen, maar het maakt me ook heel onzeker, onzeker of ik het wel goed doe, of ik wel kan bieden wat ze van me verwachten. Ik heb geen enkele opleiding gevolgd om les te kunnen geven, doe ik het dan wel goed? Die mensen betalen een kleine bijdrage voor de lessen, maar kan ik hen dan wel de kwaliteit geven die ze verdienen? Ik weet het niet, ik doe maar wat en hoop dat het goed is.

Verder ga ik maar door, vanavond weer veel teveel koekjes gegeten op de bank, dus ik zal niet blij worden vd weegschaal vanavond… *zucht*. Ik kan gewoon m’n spanningen niet goed onder controle houden, zou het liefst mezelf helemaal kapot willen snijden, maar moet ook kunnen blijven zitten, anders is m’n gewicht helemaal niet meer te controleren en kom ik weer veel te veel aan…

Morgenmiddag blokfluitles, heb ik wel zin in  En morgenavond als het goed is accordeonensembles, tenzij m’n docente nog steeds ziek is, ik merk het wel.

Voor nu laat ik het hierbij, dit was weer even een update en ik ga lekker m’n bedje opzoeken (en lekker warm onder het dekbed nog even m’n boek uitlezen, hij is erg spannend!).

11 januari is a post from Hersenspinsels.

Inmiddels is het alweer 10 januari, de kerstvakantie is afgelopen en de activiteiten zijn weer begonnen. Het valt me best wel zwaar, ik heb het gevoel nog niet echt bijgekomen te zijn, nog niet echt weer goed opgeladen te zijn om er weer tegenaan te kunnen.
Gisteravond was er weer blokfluitensemble, daarna heb ik nog een poosje met m’n docente gepraat (en ondertussen ook nog gehuild…) en daarna heb ik min of meer met haar afgesproken dat ik zou gaan kijken of ik een afspraak kan krijgen met m’n psychiater… Heb dus gisteravond m’n casemanager gemaild met de vraag of ik een afspraak met de psychiater kan krijgen… Heb er nog geen antwoord op, hoop wel dat ze nog antwoord geeft, want ik weet dat ze eigenlijk niet zo van het mailen is… Maar ik wil gewoon echt een keer met de psychiater praten, zonder iemand anders erbij, ook m’n cm niet. Bij m’n cm durf ik gewoon niet te zeggen hoe het echt gaat en daardoor ook niet bij de psychologe, want ik kan niet daar iets anders vertellen dan ik tegen m’n cm doe… (vind ik dan).

Ik wil mensen niet tot last zijn en ik wil niet dat mensen zich zorgen om mij maken… Het enige wat ik echt wil, is iets wat ik maar niet voor elkaar krijg en dat is dood. Maar ja, dat is me blijkbaar niet gegund… Het is verder echt verstand op nul, blik op oneindig en maar doorgaan en er verder niet teveel bij na proberen te denken. En eerlijk gezegd is het gewoon heel erg zwaar. Was er maar gewoon een pil van Drion beschikbaar… Ik zou ‘m echt acuut nemen. Het enige wat ik dan wel echt heel erg vind, is dat m’n kat dan alleen achter blijft… Maar verder, laat mij maar lekker doodgaan, gewoon inslapen en niet meer wakker worden…

Morgenochtend weer accordeonles, ik heb te weinig geoefend, maar we zullen wel zien hoe het gaat. Daarna zwemmen en dan weer eens bij m’n moeder langs.

Afgelopen week was m’n broer”tje” nog jarig, dus daar zijn we nog naartoe geweest, was gezellig! En 1 januari was een vriendin jarig, dus daar ben ik 2 januari langs geweest, was ook gezellig en met nog een vriendin samen toen lekker gefloten met z’n drietjes. Helaas is afgelopen week haar schoonmoeder onverwachts overleden, heel verdrietig, maar ook zo moeilijk, waarom gaan mensen dood die nog willen leven en waarom leef ik nog steeds terwijl  ik echt dood wil?!

Maar goed, ik ga stoppen en lekker tv kijken (“the devil wears prada”). Fijne week allemaal!

10 januari is a post from Hersenspinsels.

Het is nu 31 december, oudjaarsavond.
Het is lang geleden dat ik echt op papier heb gezet voor mezelf hoe het gaat, ik heb wel een paar mensen gemaild, maar verder weet niemand hoe het nu echt gaat.
Maar ik ga toch weer proberen om hier mijn plekje van te maken en m’n gedachten te spuien.

En dan nu? Hoe gaat het?
Tsja, daar zijn verschillende antwoorden op te bedenken. Gisteren was hier nog een vriendin en die vond me energieker en dacht dat het een stuk beter ging en weet je, ik laat mensen ook maar lekker in die waan, want dat is toch wat ze willen horen, ze willen niet horen dat het nog steeds moeilijk gaat en dat je nog steeds het liefste dood wilt… Maar feit is dat dat laatste nog steeds heel erg op de voorgrond staat. En dat al maandenlang en dat is gewoon zwaar…

Een aantal maanden terug weer een keer behandelplanbespreking gehad met casemanager, psychiater en ouders, niet veel bijzonders, cm had verteld dat het wel redelijk gaat, dat m’n doodswens naar de achtergrond is etc. Wel even op de voorgrond heeft gestaan toen die vriendin van me zelfmoord had gepleegd. We hadden van tevoren een hele evaluatie gemaakt van hoe het gaat en ik heb ook gewoon geen zin meer om eerlijk te zijn tegen m’n cm. Ze kan me toch niet helpen en dan heeft het al helemaal geen zin als ik zeg dat het nog steeds heel erg moeizaam gaat. En ja, voor de buitenwereld lijk ik het ook goed te doen, ik houd m’n huisje schoon, heb m’n activiteiten/daginvulling, goede sociale contacten etc. Maar ondertussen is het een feit dat ik het liefste nu ter  plekke dood neer zou willen vallen. En waarom ik er dan nog ben? Omdat ik nog steeds hoop een keer rustig te kunnen inslapen en nooit meer wakker te worden.

Ondertussen is het nu ook in m’n hoofd zoiets van: ik ben klaar met hulpverlening gericht op leven, want ik wil niet leven, ik wil dood en ik wil hulpverlening gericht op de dood, maar ja, dat durf ik natuurlijk niet tegen de hulpverlening te zeggen en heeft ook geen zin, want ze zijn altijd gericht op leven, ook als de dood voor iemand beter zou zijn… En dat is zo vermoeiend. En ik ben het ook zat om mensen tegen te moeten spreken dat als ik echt dood wil, de methode me niet uit zou makken. Het is gewoon echt niet waar, maar ik begin nu wel steeds meer te beseffen dat ik niet op een humane manier zal kunnen gaan en dat doet al heel veel pijn.

M’n casemanager denkt dat het allemaal wel goed gaat, ze vroeg bij het laatste gesprek hoe het nu was met m’n doodswens, met oud & nieuw en verjaardag in vooruitzicht, heb alleen maar gezegd “hetzelfde”, wat zij invulde met “niet op de voorgrond”, maar ik bedoelde hetzelfde als al die maanden al, wat ik haar toen al niet heb verteld… En daarbij, het heeft toch geen zin dat ze het weet, want ze kan er niets mee, dus ik vind het wel prima zo, laat mensen maar denken dat het allemaal prima gaat.

Ik maak mezelf in gedachten nog steeds helemaal gek, met het invullen wat mensen van me denken en situaties en gebeurtenissen niet los kunnen laten en maar blijven herhalen in m’n hoofd etc.

Sinds een aantal weken heb ik nu ook gesprekken bij een psychologe, uit het team waar ook m’n cm bij hoort. Maar ook daar ben ik niet altijd geheel eerlijk over hoe het gaat, want dan weten m’n cm en psychiater het ook en daar heb ik geen zin in. Pfff, hoezo teveel denken?

Ook trekt het snijden heel erg, maar ja, ik moet wel kunnen blijven zwemmen, want ik moet nog steeds afvallen…
Wat betreft het afvallen overigens, het stagneert, maar ik moet ook wel eerlijk zeggen dat ik inmiddels al maandenlang geen fatsoenlijk eetpatroon meer heb, kan me niet eens herinneren wanneer  ik voor het laatst gekookt heb. En eigenlijk interesseert het me ook niet verder, hoe eerder ik mezelf kapot heb, hoe liever. En ook daar weten m’n hulpverleners en ook m’n diëtiste niets van af. Laatste keer bij de diëtiste was ik iets aangekomen, maar goed, had ook een moeilijke periode gehad: ik heb namelijk één van m’n lieve schatten in moeten laten slapen: L*una, ik heb haar en T*ammy tegelijk gekregen toen ze kitten waren, maar ze is ziek geworden en uiteindelijk konden ze niets meer voor haar doen en heb ik haar dus in moeten laten slapen. Heel verdrietig en toch voel ik op zo’n moment ook een soort van jaloezie, want ging het bij mensen ook maar zo makkelijk… Het is gewoon allemaal heel erg moeilijk.

Laatst waren hier voor m’n verjaardag twee vriendinnen van blokfluit en toen kreeg ik al te horen: “maar als je al 5 pogingen hebt gedaan die zijn mislukt, wíl je dan wel echt dood?”. Ik word er zo moe van dat mensen me niet gewoon geloven. Ja, ik wil echt dood en er is ook niets dat ik liever wil! Waarom moet ik me toch steeds blijven verdedigen?! Zij hoeven toch ook niet steeds te verdedigen dat ze willen leven?! Nou ja, wel even met m’n moeder over gehad dat ze dat zeiden en toen zei m’n moeder al: “gewoon niet teveel met ze erover hebben”. M’n moeder gelooft wel dat ik écht dood wil, maar ja, zij kan er natuurlijk nooit vrede mee hebben…

De laatste blokfluitles voor de vakantie zat ik er ook echt doorheen, moest ook huilen, uiteindelijk hebben we gewoon maar lekker wat gespeeld en verder neit te moeilijke dingen gedaan. Maar m’n blokfluitdocente is ook de enige aan wie ik heb laten merken dat het helemaal niet zo geweldig gaat. M’n zangdocente gaat er toch al min of meer vanuit dat het nu goed gaat en ik laat mensen ook graag in die waan, ze hebben er toch niets aan om te blijven horen dat het een ontzettende strijd is en op moment ook wel een heel erg eenzame strijd… Mensen willen toch liever horen dat het “goed” gaat, wat dat dan ook is…
En eerlijk gezegd heb ik inmiddels geen hoop meer dat het nog goed gaat komen ooit…
Denk soms dat ik misschien eens zou moeten proberen met m’n psychiater te praten, maar dan komt m’n cm ook weer te weten dat het helemaal niet zo gaat als ik zeg dat het gaat… Pfff, lekkere hersenspinsels…

Daarbij is er een hoop gedoe en onduidelijkheid met hulpverlening: komende zomer moeten ze hun gebouw uit en er komt ook geen nieuw pand, het is de bedoeling dat ze meer in de wijk gaan zitten. In verband daarmee zijn ook de wijken opnieuw verdeeld onder de teams en dat betekent dat ik begin komend jaar overgedragen ga worden aan een ander team: het team van m’n cm krijg het noordelijke deel vd wijk en dat andere team het zuidelijke en daar val ik onder, eerder hadden deze teams cliënten uit beide delen vd wijk. Nou vind ik een andere cm niet zo erg, maar dat andere team heeft een mannelijke psychiater… Maar goed, voor nu weet ik toch niet meer dan dit, dus kan er verder wel over gaan piekeren maar dat heeft totaal geen zin.

Ik ga zo mijn bed maar eens opzoeken. En ik wens iedereen natuurlijk een heel mooi uiteinde & een heel goed begin van het nieuwe jaar! (En ik hoop in het nieuwe jaar de draad weer op te pakken wat betreft bloggen!)

31 december 2011 is a post from Hersenspinsels.

Allereerst gehad over het feit dat ik naar de kaakchirurg moet en daar vreselijk tegenop zie… Ik had maandag controle bij de tandarts en wat ik al vreesde, is inderdaad waar: er komt een verstandskies door, waar geen plek voor is en waar al een gat in zit omdat ik het daar niet gepoetst krijg. En dus moet ik nu over 1,5 week naar de kaakchirurg en lig ik daar nu al wakker van…
Ze kan het mooi zeggen: daar moet je nu niet van wakker liggen, dat helpt niet. Nee, dat weet ik ook wel, maar het lukt me ook niet om er niet aan te denken… Het speelt constant door m'n hoofd en ik ben echt bang, neem ook wat meer oxazepam, want anders red ik 't niet.
M'n moeder gaat als het goed is wel mee naar de kaakchirurg, want anders durf ik echt niet. Ik weet gewoon niet wat ik kan verwachten, heb alleen maar ooit een paar gaatjes gehad… Ik ben gewoon bang voor de pijn. Want tandartsen etc. zeggen zo vaak dat het wel meevalt en dat ze het goed verdoven, maar dan hoor je nog verhalen over hoeveel pijn het doet…
Het ironische is natuurlijk wel dat juist ik wel tegen pijn zou moeten kunnen (daarvan getuigen alle littekens op m'n armen wel), maar ja, deze pijn kun je niet zelf controleren en als je snijdt, kun je dat wel. Maar ja, om nou een mesje mee te nemen om dan te kunnen snijden als het echt niet gaat, is ook weer zowat…
Ze gaf me overigens nog wel de tip om iets van een walkman mee te nemen eventueel, dan hoef je niet al die enge geluiden te horen, maar goed, ik zie nog wel wat ik ga doen. Het is wel een feit dat dit m'n doodsgedachten behoorlijk aanwakkert (niet zo raar als je bedenkt dat die al aangewakkerd worden als ik alleen al maar op controle hoef). Maar goed, het is nog redelijk te hanteren nu.

Verder hebben we het nog over m'n doodswens gehad, ook dat ik het gevoel heb me te moeten verdedigen. Ze zei ook dat het feit dat ik wel zeg dat ik dood wil en het verder nu niet doe, helemaal niet betekent dat ik het dan niet zou willen. Dat is net zo'n verouderde opvatting als de opvatting dat mensen die erover praten, het niet zullen doen. Of als de opvatting dat mensen die dat zeggen alleen maar aandacht willen trekken… En tsja, ik weet het, een humane manier ga ik niet voor elkaar krijgen, want psychiatrisch is er geen reden om me tegen te houden, dus ja, me helpen gaat het dan al helemaal niet worden… Heb overigens wel gezegd waarom ik het kla*verb*lad niet zie zitten en dat ik de zin er niet van zie. Dus dat is ook weer duidelijk.

Daarna hebben we het er nog over gehad dat m'n moeder eigenlijk vind dat ik meer hulp nodig heb, ook mbt m'n doodswens. En nou wil het geval dat er als het goed is per september een vrouwelijke psycholoog in opleiding bij het team van casemanager komt, dus waarschijnlijk gaan we maar eens kijken of ik daar misschien nog wat mee geholpen kan worden… Tis nog niet zeker, want ze weet nog niet precies wat die psychologe wel of niet kan etc. Maar misschien kan ik er wat aan hebben en met een beetje geluk heeft ze als ze in september bij het team komt werken, nog geen wachtlijst…

En hoe gaat het verder? zorgen om m'n moeder… Ze is al een aantal weken ziek thuis van d'r werk en ze kunnen maar niet uitvinden wat het is… Ik ben altijd bang dat het iets ernstigs is, maar ja, aan de andere kant dan zouden ze het nu wel gevonden moeten hebben.
Nog steeds veel aan het zwemmen en regelmatig bij m'n moeder langs, af en toe gaat ze ook mee zwemmen, maar ja merkt dat ze gewoon veel sneller moe is dan normaal. Ben wel weer aan het proberen om muziek te maken en het leidt wel af, maar ik moet me er wel echt toe zetten. Nou ja, misschien als de lessen weer beginnen dat ik dan weer een beetje in een ritme kom. Verder ben ik gewoon moe, maar dat gaat wel weer over. Ik ga nu even naar de wc en dan verder naar de film op RTL4 kijken. Zal proberen om binnenkort weer eens op jullie logjes te komen… Ben ondertussen ook nog aan het uitvogelen hoe Facebook nu weer werkt… Ik begin een beetje achter te lopen met al die dingen, was al blij dat ik Hyves zo'n beetje snapte, maar goed, komt vast wel goed En straks gaat weblog ook nog verhuizen, hoop dat ik er dan nog uit kom…

O ja, ik krijg het nog niet voor elkaar om het mailformulier weer werkend te maken….

Gesprek casemanager is a post from Hersenspinsels.

Ik ben het zo zat dat iedereen beter denkt te weten hoe ik me voel en wat ik wil dan ikzelf.
Ik weet wat ik dolgraag wil: ik wil dood. En het is niet dat ik zo ontzettend ongelukkig ben, maar het is ook niet zo dat omdat het allemaal wel redelijk gaat, ik niet meer dood wil. Mensen kunnen zeggen dat ik die doodswens al zo lang heb dat ik x91m eigenlijk gewoon niet los wil laten, dat vind ik allemaal best, mensen mogen denken wat ze willen, maar het zou wel fijn zijn als mensen gewoon zouden geloven dat ik meen wat ik zeg en ze mijn wensen niet constant in twijfel zouden trekken.

Omdat ik toevallig niet op een vervelende manier dood wil gaan, verschuil ik me daar volgens anderen achter en zou ik dus helemaal niet dood willenx85 Hoe kunnen ze dat weten? Kunnen ze in mijn hoofd kijken? Ik ben het moe om mijn wensen en gedachten steeds te moeten verdedigen.

Mijn hulpverleenster denkt geloof ik ook dat ik niet weet wat ik wil en wil eigenlijk dat ik een poosje naar x93het Kl*averb*ladx94 ga, een bezinningshuis hier in de stad voor mensen met een doodswens. Je kunt daar max. een jaar blijven en beslist dan of je door wilt leven of niet. Alleen al het feit dat ze het hierover heeft, betekent dat ze het niet snapt: ik twijfel niet over wat ik wil, het enige is dat ik de mogelijkheid niet heb om het op een x93prettigex94 manier te doen, anders had ik het al gedaan. Het slaat nergens op, na dat verblijf zou ik dan toch precies met hetzelfde probleem zitten?! Want ja, me
helpen met mx92n zelfmoord of me euthanasie geven dat doen ze toch nietx85 Waarom is de hulpverlening toch zo gericht op het in leven houden van mensen?! Ik word er zo moe vanx85

Mx92n hulpverleenster heeft nu zoiets van x93er is geen psychiatrische reden om je tegen te houdenx94, maar ja, helpen doen ze ook nietx85 Ze zei laatst wel dat ze hoopt dat ik mensen wel de kans zal geven om afscheid van me te nemen en dat ik ervoor zorg dat mx92n katten goed terecht komenx85

En echt, ik zou willen dat ik het lef had van die vriendin die zich in februari op heeft gehangen, maar dat heb ik niet. En daarbij wil ik liever niet dat mx92n ouders me zouden vinden. Kon ik maar gewoon rustig inslapen en niet meer wakkerwordenx85
En hoe gaat het verder? Anderhalve week geleden weer naar de dixebtiste geweest, was weer een paar kilo kwijt, dus dat gaat de goede kant op Ik had ook even wat kleren onder mx92n bed vandaan gehaald, had wat topjes nodig en die passen weer, dus heel erg fijn! En ik heb ook een paar rokken gevonden die ik nu wel weer aankan, binnenkort maar eens kijken wat ik ga doen met de kleren die nu echt te groot zijnx85

Ben nog steeds veel aan het zwemmen en wandelen. Muziek maken wat minder op moment, maar goed. Het weekend van de 23e naar de verjaardag van mx92n zusje geweest, was gezellig. Ik was met de trein, want ik moest eerst nog ergens anders heen. Ik moest vanuit Den Bosch naar mx92n zusje in Elst, is een rechtstreekse verbinding, alleen had de trein vertraging en dus besloten ze om
vanaf Nijmegen direct door te gaan naar Arnhem, zonder te stoppen in Elst, allemaal prima, ware het niet dat ze het vergaten om het even om te roepen in de treinx85 Grrr! Dus vanuit Arnhem weer de trein terug naar Elst, mocht nog snel instappen bij de machinistx85

In Den Bosch had ik een fotoshoot voor de V *i*v*a, daar sta ik deze week in (in nummer 33), in een artikel over vrouwen die een zelfmoordpoging hebben gedaan.

Zondag de 24e is er een heel lief vriendinnetje hier geweest, was heel erg fijn om haar weer eens te zien en te spreken!

Op tv is nu weer elke avond x93in therapiex94, erg leuk! En er zijn weer nieuwe afleveringen van x93Housex94 op SBS6.

Twee weken terug is mx92n casemanager weer geweest, we hebben het alleen maar over koetjes en kalfjes gehad. Ik heb ook geen zin meer om het over andere dingen te hebben. Ze snapt me toch niet en ik heb geen puf meer om te proberen het uit te leggen.

Het gaat gewoon niet. Ik wil xe9cht het liefste dood en als er een pil van Drion zou bestaan, zou ik x91m acuut nemenx85 Ik weet dat ik dan heel veel mensen verdriet doe, maar ik kan gewoon echt niet meer. Ik ben moe en heb geen zin meer om muziek te maken of iets anders te doen. En ja, ik blijf wel bezig, maar waarom? Waarvoor? Het heeft allemaal geen zin. Ik verlang terug naar mx92n oude
psych, maar ja, weinig aan te doen.

Natuurlijk wil ik euthanasie, maar daar werken ze vanuit de ggz sowieso al niet aan mee en ik ben er daar sowieso x93niet erg voor aan toex94x85 Hoe oneerlijk. Hoe kunnen anderen nu voor mij bepalen of het leven wel of niet leefbaar isx85?! Ik zou nog steeds het liefst alles kapot snijden, maar dan kan ik niet zwemmen en dan val ik niet af, dus dat is ook geen optie.

Terwijl ik dit zit te typen, zit ik in de trein, op weg naar een lieve meid. Over twee weken is de vakantie alweer afgelopen en beginnen de muzieklessen weer, maar ik heb echt veel te weinig geoefend. Ik ben gewoon te moe en zit teveel verstrikt in mx92n eigen gedachten. Ik mis mx92n fluitdocente ook wel, ze heeft wel gezegd dat ik mag bellen of langskomen als het me te hoog zat, maar ik wil haar ook niet lastigvallenx85 pfff. Hoe moeilijk kan iemand het zichzelf
maken?! Ik ga het hierbij laten, fijn weekend alvast allemaal!

Een teken van leven is a post from Hersenspinsels.